"ปกป้องครอบครัว?" ภวินท์ย้ำคำพูดของธนินท์ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "หรือว่า คุณก็แค่เห็นแก่เงิน หรือเห็นแก่การได้ใกล้ชิดกับเมลิสา ด้วยแผนการสกปรกที่เธอวางไว้!" คำพูดของภวินท์เหมือนคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของเมลิสา เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าภวินท์จะมองเธอในมุมที่ต่ำทรามได้ถึงเพียงนี้ น้ำตาเอ่อคลอหน่วยตาอย่างรวดเร็ว แต่เธอพยายามสะบัดมันออกไป "คุณพูดมากเกินไปแล้ว ภวินท์!" เมลิสาพูดเสียงสั่น พยายามควบคุมอารมณ์ "คุณไม่เข้าใจอะไรเลย!" "ผมไม่เข้าใจ หรือคุณไม่ยอมให้ผมเข้าใจกันแน่เมลิสา!" ภวินท์ก้าวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น พยายามจะคว้าแขนของเธอ "ผมเห็นคุณกับธนินท์ไปเลือกชุดแต่งงานด้วยกัน! ผมเห็นคุณมีความสุขกับเขา! ทั้งที่คุณรู้ว่าผมรักคุณ! ทั้งที่คุณรู้ว่าเรามีอดีตร่วมกัน! ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับผม!" "ปล่อยนะ ภวินท์!" เมลิสาผละออกอย่างแรง "คุณกำลังทำให้เรื่องมันแย่ลง!" ธนินท์ก้าวเข้ามาขวางระหว่างเมลิสากับภวินท์ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม ดวงตาฉายแววขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัด "คุณภวินท์ ผมขอให้คุณหยุดพฤติกรรมก้าวร้าวของคุณได้แล้ว" ธนินท์พูดเสียงเข้ม "นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างผมกับเมลิสา" "เรื่องส่วนตัวของคุณ?" ภวินท์หัวเราะ "เรื่องส่วนตัวที่กำลังจะแต่งงานกันเพื่อผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่ายอย่างนั้นเหรอ!" "ผมเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้าย" ธนินท์พูด น้ำเสียงเย็นชา "ถ้าคุณยังไม่หยุด ผมคงต้องขอเชิญคุณออกไป" "เชิญผมออกไป?" ภวินท์เลิกคิ้ว "คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับผม!" "ผมมีสิทธิ์ในฐานะคนที่กำลังจะแต่งงานกับเมลิสา" ธนินท์ตอบ โดยไม่ลดละสายตาจากภวินท์ "และผมมีสิทธิ์ที่จะปกป้องว่าที่เจ้าสาวของผมจากคนที่พยายามจะก่อกวน" "ว่าที่เจ้าสาวของคุณ?" ภวินท์หันไปมองเมลิสาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เมลิสา... นี่คือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ เหรอ? การแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ เพื่อหนีจากปัญหาที่เธอสร้างขึ้น?" เมลิสาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เธอหันไปสบตาภวินท์ ตรงๆ แม้ว่าหัวใจจะบีบรัดด้วยความเจ็บปวดก็ตาม "ใช่ ภวินท์" เมลิสาพูดเสียงหนักแน่น "ฉันต้องการแต่งงานกับธนินท์" คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของภวินท์ เขาทรุดตัวลงไปนั่งที่ขอบทางเท้าอย่างหมดแรง ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ "ทำไม... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้..." ภวินท์พึมพำ เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "มันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน" เมลิสาตอบ เสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของภวินท์ "ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจ" "เข้าใจ?" ภวินท์เงยหน้าขึ้นมามองเธอ น้ำตาเอ่อคลอ "ผมไม่มีวันเข้าใจได้เลย เมลิสา ว่าทำไมคนที่ผมรักถึงเลือกที่จะทำลายผมได้ขนาดนี้" "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ" เมลิสาพยายามอธิบาย "แต่ฉันก็ไม่สามารถเลือกความสุขของตัวเอง โดยไม่คำนึงถึงครอบครัวของฉันได้" "ครอบครัวของคุณ... หรือว่า 'ข้อตกลง' ที่คุณทำไว้กับคุณนลินี" ภวินท์สวนกลับอย่างรวดเร็ว "ผมรู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะเมลิสา! ผมรู้ความจริงเกี่ยวกับ 'สัญญา' ของคุณ!" คำพูดของภวินท์ทำให้ทั้งเมลิสาและธนินท์ชะงักไปชั่วขณะ เมลิสาสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอหันไปมองธนินท์ด้วยความตกใจ "คุณ... คุณรู้ได้ยังไง?" เมลิสาถามเสียงสั่น "ผมรู้ทุกอย่าง" ภวินท์พูด ดวงตาของเขาแดงก่ำ "ผมได้ยินคุณคุยโทรศัพท์กับคุณแม่ของคุณเมื่อวันก่อน! คุณบอกว่าคุณจำเป็นต้องแต่งงานกับธนินท์เพื่อรักษาธุรกิจของครอบครัว! เพื่อให้ได้เงินทุนจากคุณนลินี! คุณกำลังหลอกใช้เขา เมลิสา! คุณกำลังหลอกใช้ผม!" เมลิสาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ภวินท์อย่างอ่อนแรง ธนินท์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขามองเมลิสาด้วยสายตาที่สับสนและเจ็บปวด "เมลิสา... นี่มันเรื่องอะไรกัน?" ธนินท์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เมลิสารู้ดีว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงทั้งหมด เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "ธนินท์... ฉัน..." เมลิสาสะอื้น "ฉันขอโทษ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ" "ไม่ได้ตั้งใจหลอก?" ภวินท์หัวเราะอย่างขมขื่น "คุณกำลังจะแต่งงานกับเขา ทั้งที่ไม่เคยรักเขาเลย! ทั้งที่คุณรู้ว่าผมรักคุณ! คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปอย่างนั้นเหรอ!" "คุณควรจะไปได้แล้ว ภวินท์" ธนินท์พูดเสียงเย็นชา เขาหันไปมองเมลิสาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ผมขอให้คุณปล่อยเมลิสาไว้กับผม" "ผมจะไป" ภวินท์ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ "แต่ผมจะกลับมา เมลิสา! ผมจะกลับมาเอาคำตอบที่แท้จริงจากเธอ! ผมจะกลับมาพิสูจน์ว่าความรู้สึกของเรามันมีค่ามากกว่า 'ข้อตกลง' บ้าๆ ของคุณ!" ภวินท์เดินจากไป ทิ้งให้เมลิสาและธนินท์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่หนักอึ้ง เมลิสารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า "เมลิสา..." ธนินท์พูด น้ำเสียงของเขาเบาลงเมื่อมองเห็นน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ "คุณ... คุณต้องการจะแต่งงานกับผมจริงๆ ใช่ไหม" เมลิสารู้สึกหัวใจบีบรัด เธอเงยหน้าขึ้นมองธนินท์ ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับอ่อนล้าและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ฉัน... ฉันไม่รู้แล้วค่ะ ธนินท์" เมลิสาตอบเสียงแผ่วเบา "ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่จริงๆ" ธนินท์มองเมลิสาอย่างพิจารณา เขาเห็นความสับสนและความเจ็บปวดในแววตาของเธอ เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอคืออะไรกันแน่ ระหว่างความเห็นใจ ความผูกพัน หรือบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น "เรา... เราควรจะกลับไปคุยกันที่บ้าน" ธนินท์เสนอ "ที่นี่... ไม่ใช่ที่ที่เหมาะสม" เมลิสาพยักหน้าอย่างเชื่องช้า เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับความจริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และมันคงไม่ง่ายเลย