"หมายถึง... คุณป้า... ให้ที่ดินของหนู... เพื่อแลกกับการที่... ผมจะช่วยครอบครัวของผม" ภวินท์กล่าวต่อเสียงแผ่วเบา ดวงตาของเขาสบกับเมลิสาอย่างตรงไปตรงมา "ข้อตกลงนั้น... อาจจะดูเห็นแก่ตัว... แต่สำหรับผม... ในตอนนั้น... มันคือทางออกเดียว" เมลิสารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่ภวินท์กำลังเล่า ภาพของคุณนลินีผู้แสนใจดีที่เธอเคยรู้จักเมื่อไม่นานมานี้ กำลังถูกบิดเบือนด้วยเบื้องหลังที่ซับซ้อนและเห็นแก่ตัว "คุณป้า... ทราบว่าครอบครัวของคุณกำลังมีปัญหา... แล้วก็ใช้เรื่องนี้... เป็นข้อต่อรองกับคุณ?" เมลิสาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "ใช่ครับ" ภวินท์ตอบรับ "คุณนลินี... เป็นคนที่ฉลาดและเจ้าเล่ห์กว่าที่คุณคิดมาก" เขาถอนหายใจ "เธอรู้ว่าผม... ต้องการเงินอย่างเร่งด่วน... และเธอก็รู้ว่าผม... มีความสามารถในการจัดการธุรกิจ... เธอจึงเสนอ... ที่ดินแปลงนั้น... ให้ผม... เพื่อแลกกับการที่ผม... จะเข้ามาบริหารธุรกิจของคุณ... และช่วยกอบกู้มันขึ้นมา" "แต่... ทำไมต้องเป็นหนู... ทำไมต้องเป็นธุรกิจของหนู... ในเมื่อ... คุณป้า... เป็นคนที่มีอำนาจตัดสินใจในครอบครัวมากกว่า?" เมลิสาถามต่อ เธอพยายามเรียบเรียงความคิดที่กำลังตีกันยุ่งเหยิงในหัว "คุณนลินี... ต้องการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับตัวเอง" ภวินท์อธิบาย "เธออยากจะดูเหมือนเป็นคนที่เสียสละ... เป็นคนที่ยอมถอย... เพื่อให้คนรุ่นใหม่... ก้าวขึ้นมา" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "และที่สำคัญกว่านั้น... เธอต้องการให้คุณ... กลับมาอยู่ใกล้ๆ... เพื่อเธอจะได้ควบคุมคุณได้ง่ายขึ้น" "ควบคุมหนู?" เมลิสาอุทาน "ควบคุมหนูไปเพื่ออะไรคะ?" "ผมไม่แน่ใจในเจตนาที่แท้จริงของคุณนลินีทั้งหมด" ภวินท์ยอมรับ "แต่ผมเดาว่า... เธออาจจะต้องการ... ควบคุมมรดก... หรืออาจจะต้องการ... ใช้คุณ... เพื่อผลประโยชน์บางอย่างของเธอเอง" เมลิสานั่งนิ่งไป เธอรู้สึกราวกับถูกกระชากเข้าไปในวงล้อมของเกมการเมืองที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ "แล้ว... ภวินท์... คุณ... คุณหลอกหนูมาตลอดเหรอคะ?" คำถามนั้นหลุดออกจากปากของเธอโดยไม่ตั้งใจ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ภวินท์รีบปฏิเสธ "ไม่ครับเมลิสา" เขากล่าว "ผมไม่ได้หลอกคุณ... ผมแค่... ทำตามข้อตกลงของคุณนลินี... เพื่อให้ครอบครัวของผม... รอดพ้นจากปัญหา" "แต่คุณก็รู้... ว่าหนูรักที่ดินแปลงนั้น... ว่ามันมีความหมายกับครอบครัวหนูแค่ไหน" เมลิสาพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "คุณรู้... แล้วคุณก็ยัง... รับมันไป" "ผมขอโทษ" ภวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมรู้ว่ามันเป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัว... แต่ตอนนั้น... ผมไม่มีทางเลือกอื่น" เขาเงยหน้ามองเธอ "ผม... ได้วางแผนสำรองไว้แล้ว" "แผนสำรอง?" เมลิสาเลิกคิ้ว "แผนสำรองอะไรคะ?" "ผม... จะคืนที่ดินแปลงนั้นให้กับคุณ" ภวินท์กล่าว "หลังจากที่ผม... ช่วยแก้ปัญหาทางการเงินให้ครอบครัวผมได้แล้ว... ผมจะหาทาง... ทำให้ที่ดินแปลงนั้น... กลับมาเป็นของคุณเหมือนเดิม" "แล้ว... คุณจะทำแบบนั้นได้ยังไงคะ?" เมลิสาถามด้วยความหวังระคนสงสัย "ผม... จะลงทุนในธุรกิจของคุณ... เพิ่มเติม" ภวินท์อธิบาย "ผมจะใช้เงินทุนของผม... ผสมผสานกับความสามารถในการบริหารของผม... เพื่อทำให้ธุรกิจของคุณ... เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว... เมื่อธุรกิจของคุณ... มีกำไร... ผมก็จะสามารถ... ซื้อที่ดินแปลงนั้น... จากคุณ... ด้วยราคาที่สูงกว่า... แล้วค่อย... มอบมันคืนให้กับคุณ... โดยที่คุณไม่ต้องเสียเงิน... มันจะเป็นเหมือน... การชดเชย... และการลงทุนร่วมกัน" เมลิสารู้สึกอึ้งกับแผนการของภวินท์ มันดูเหมือนจะเป็นไปได้... แต่ในขณะเดียวกัน... ก็ยังมีความซับซ้อนและเงื่อนไขมากมายซ่อนอยู่ "แล้ว... คุณป้า... ล่ะคะ... คุณป้าจะยอมให้คุณทำแบบนี้เหรอคะ?" "คุณนลินี... ไม่รู้เรื่องแผนสำรองของผม" ภวินท์กล่าว "เธอคิดว่าผม... จะแค่เข้ามาบริหารธุรกิจ... และถือที่ดินแปลงนั้นไว้... โดยที่ผม... จะได้รับผลตอบแทน... เป็นส่วนแบ่งจากกำไร... ของธุรกิจของคุณ" "หมายความว่า... คุณป้า... กำลังจะถูกคุณหลอก... เหรอคะ?" เมลิสาถามด้วยความประหลาดใจ "ผม... ไม่ได้ต้องการหลอกใคร" ภวินท์กล่าว "ผมแค่... ต้องการแก้ไขสถานการณ์... และทำให้ทุกคน... ได้ในสิ่งที่ต้องการ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ผม... ต้องการพิสูจน์ตัวเอง... ให้คุณเห็น... ว่าผม... ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว... และผม... ต้องการ... ช่วยเหลือครอบครัวของผม... ไปพร้อมๆ กับ... การทำให้ธุรกิจของคุณ... กลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง" เมลิสานั่งฟังภวินท์เล่าเรื่องราวทั้งหมด ความรู้สึกสับสนเริ่มคลี่คลายออกไปทีละน้อย แทนที่ด้วยความเข้าใจและความเห็นใจ เธอเริ่มมองเห็นภาพรวมของสถานการณ์ที่ซับซ้อนนี้มากขึ้น "คุณ... กำลังพยายาม... แก้แค้นคุณป้า... หรือเปล่าคะ?" เธอถาม "ไม่ครับ" ภวินท์ส่ายหน้า "ผมไม่ได้ต้องการแก้แค้น... ผมแค่... ต้องการ... สร้างอนาคตที่ดีให้กับครอบครัวผม... และ... พิสูจน์ให้คุณเห็น... ว่าผม... สามารถทำอะไรได้บ้าง" "แล้ว... ที่คุณ... พยายามเข้ามาในชีวิตหนู... ตั้งแต่แรก... มันเป็นเพราะ... คุณป้ารู้... หรือเปล่าคะ?" เมลิสาถามด้วยความกังวล "ตอนแรก... ผม... ถูกคุณนลินี... จ้างวานให้เข้ามาตีสนิทกับคุณ" ภวินท์ยอมรับ "เธอต้องการให้ผม... คอยจับตาดูคุณ... และรายงานความเคลื่อนไหวของคุณให้เธอทราบ... แต่... ยิ่งผม... ได้รู้จักคุณ... ผมก็ยิ่ง... รู้สึกดีกับคุณ... ผม... ไม่ได้อยากจะหลอกคุณ... อีกต่อไป" เมลิสารู้สึกถึงความปวดร้าวในใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น "แล้ว... ความรู้สึกของคุณ... ที่มีให้หนู... มันจริงใจ... ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" เธอถาม "ผม... ไม่แน่ใจ" ภวินท์ตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่... ผมรู้ว่า... ตอนนี้... ผมรู้สึก... จริงใจกับคุณ... มากจริงๆ" เมลิสานั่งนิ่ง เธอต้องการเวลาในการประมวลผลข้อมูลทั้งหมด ภวินท์ยังคงรอคอยคำตอบของเธอ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและอ้อนวอน