ภวินท์มองเมลิสาด้วยสายตาที่อ่อนลง เขาเห็นความเจ็บปวดและความผิดหวังฉายชัดในดวงตาของเธอ ทำให้หัวใจของเขาบีบรัด "เมลิสา" ภวินท์เอ่ยเสียงเบา "ผม... ผมอยากจะอธิบาย" "จะอธิบายอะไรคะ" เมลิสาถามเสียงสั่น "คุณยอมรับที่ดินของฉันไป... ทั้งๆ ที่รู้ว่าฉันต้องการมันแค่ไหน" "ผมไม่ได้ต้องการที่ดินแปลงนั้นจริงๆ" ภวินท์กล่าว "ผมรับมันไว้... เพราะมีเหตุผลบางอย่าง" "เหตุผล... อะไรคะ" เมลิสาถาม "เหตุผลที่สำคัญกว่าครอบครัวของฉัน... หรือไง" "ไม่ใช่แบบนั้นครับ" ภวินท์รีบปฏิเสธ "ผม... ผมได้รับข้อเสนอจากคุณนลินี" "ข้อเสนอ... ของคุณป้า?" เมลิสาทวนคำ "ข้อเสนอเกี่ยวกับอะไร" "คุณนลินี... เสนอให้ผมลงทุนในธุรกิจบันเทิงและไลฟ์สไตล์" ภวินท์อธิบาย "และ... เธอให้ที่ดินแปลงนั้นกับผม... เป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลง" "ส่วนหนึ่งของข้อตกลง..." เมลิสาทวนคำ "หมายถึง... คุณจะลงทุนในธุรกิจของหนู... ถ้าหนู... กลับไปคบกับคุณ?" ภวินท์ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่ใช่ครับ" เขาตอบ "ข้อเสนอของผม... ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคุณโดยตรง" "แล้ว... เกี่ยวข้องกับอะไรคะ" เมลิสาถาม เธอรู้สึกสับสนมากขึ้นไปอีก "คุณนลินี... ต้องการให้ผม... เข้ามาบริหารจัดการธุรกิจของครอบครัวคุณ" ภวินท์กล่าว "เธอเชื่อว่า... ผมมีความสามารถที่จะช่วยให้ธุรกิจของคุณ... รอดพ้นจากวิกฤตได้" "คุณ... จะเข้ามาบริหารธุรกิจของครอบครัวหนูเหรอคะ" เมลิสาถามด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อ "แต่... คุณป้าบอกว่า... จะให้หนูเป็นตัวแทน..." "นั่นคือ... ส่วนหนึ่งของแผนของคุณนลินี" ภวินท์อธิบาย "เธออยากให้คุณ... เป็นเหมือนหน้าเป็นตาของบริษัทใหม่... ส่วนผม... จะเป็นคนดูแลเบื้องหลัง" เมลิสามองภวินท์ด้วยความไม่เข้าใจ "แต่... ทำไมคุณป้าถึงต้องทำแบบนี้... แล้วทำไมคุณถึงยอมรับข้อเสนอที่ดูเหมือนจะ... ซับซ้อนขนาดนี้" "ผม... ผมมีภาระบางอย่างที่ต้องรับผิดชอบ" ภวินท์กล่าว "และข้อเสนอของคุณนลินี... ก็ตอบโจทย์ภาระนั้นของผมได้" "ภาระ... อะไรคะ" เมลิสาถาม ภวินท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่า "ครอบครัวของผม... กำลังมีปัญหาทางการเงินอย่างหนัก" เขาพูด "ผมจำเป็นต้องหาเงินจำนวนมาก... เพื่อช่วยเหลือพวกเขา" "คุณป้า... ทราบเรื่องนี้เหรอคะ" เมลิสาถาม "ทราบครับ" ภวินท์ตอบ "และนั่น... คือเหตุผลที่เธอเสนอให้ผม... รับที่ดินแปลงนั้นไป" "หมายถึง... คุณป้า... ให้ที่ดินของหนู... เพื่อแลกกับการที่... คุณจะช่วยเหลือครอบครัวของคุณ?" เมลิสาถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง "ไม่ใช่แลกครับ" ภวินท์แก้ไข "แต่... เป็นเหมือนการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน" เขาอธิบาย "คุณนลินี... ต้องการเห็นธุรกิจของครอบครัวคุณ... รอด และผม... ก็ต้องการเงิน... เพื่อช่วยเหลือครอบครัวของผม" "แล้ว... ทำไมคุณไม่บอกหนูเรื่องนี้... ตั้งแต่แรก" เมลิสาถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ทำไมคุณถึงปล่อยให้หนู... คิดว่าคุณ... เห็นแก่ตัว... และไม่สนใจความรู้สึกของหนูเลย" "ผม... ผมไม่แน่ใจว่าควรจะบอกคุณหรือไม่" ภวินท์ยอมรับ "ผมกลัวว่า... ถ้าคุณรู้เรื่องนี้... คุณจะพยายามปฏิเสธ... และเราก็จะเสียโอกาสทั้งสองฝ่าย" "เสียโอกาส... หรือ... คุณแค่ต้องการ... โกหกหนู" เมลิสาถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ผมไม่ได้โกหกครับเมลิสา" ภวินท์กล่าวอย่างจริงจัง "ผมแค่... เลือกที่จะไม่บอกทุกอย่าง... ในตอนแรก" "แล้ว... ตอนนี้... ทำไมคุณถึงยอมบอกหนู" เมลิสาถาม "เพราะ... ผมเห็นคุณเสียใจ" ภวินท์ตอบ "และผม... ก็รู้สึกผิด" เมลิสาเงียบไป เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ในทันที "แล้ว... ที่ดินแปลงนั้น... คุณจะทำอย่างไรกับมัน" เมลิสาถาม "ผม... จะใช้มันเพื่อลงทุน... ในธุรกิจบันเทิงและไลฟ์สไตล์" ภวินท์กล่าว "ผมจะสร้างบริษัทขึ้นมา... และในขณะเดียวกัน... ผมก็จะช่วย... แก้ไขปัญหาของครอบครัวคุณ" "แล้ว... ตัวหนูล่ะคะ" เมลิสาถาม "หนู... จะมีบทบาทอะไรในแผนของคุณ" "คุณ... จะเป็นเหมือน... 'หน้าตา' ของบริษัทใหม่" ภวินท์ตอบ "คุณจะช่วย... สร้างภาพลักษณ์ที่ดี... และผม... จะดูแลเรื่องการบริหารจัดการทั้งหมด" เมลิสาพยักหน้าช้าๆ เธอเริ่มเข้าใจแผนของคุณนลินีมากขึ้น มันไม่ใช่แค่การช่วยเหลือครอบครัวเธอ แต่เป็นการสร้างธุรกิจใหม่ที่เธอจะเป็นส่วนหนึ่ง "แล้ว... ความสัมพันธ์ของเราล่ะคะ" เมลิสาถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง "คุณ... ยังต้องการให้หนู... กลับไปหาคุณ... ในฐานะคนรัก... หรือเปล่า" ภวินท์มองเมลิสาอย่างลึกซึ้ง "ผม... ไม่เคยหยุดรักคุณเลยเมลิสา" เขากล่าว "แต่... ผมก็เข้าใจ... ว่าคุณอาจจะ... ไม่ต้องการผมอีกแล้ว" "หนู... หนูไม่รู้" เมลิสาตอบตามตรง "หนู... สับสนเหลือเกิน" "ผมเข้าใจ" ภวินท์กล่าว "ให้เวลาตัวเอง... คิดนะ" เมลิสาสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉัน... คิดว่า... ฉันต้องการเวลา... เพื่อทำความเข้าใจทุกอย่าง" เธอกล่าว "และ... เพื่อตัดสินใจ" "ได้ครับ" ภวินท์ตอบ "ผมจะรอ" เมลิสาพยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ในขณะเดียวกัน... เธอก็รู้สึกเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง ถึงแม้ว่ามันจะยังเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนก็ตาม เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน "ฉัน... ขอตัวก่อนนะคะ" "ครับ" ภวินท์กล่าว "เดินทางปลอดภัยนะ" เมลิสาก้าวออกจากห้องทำงานของภวินท์ ทิ้งให้เขาอยู่กับความคิดของตัวเอง เมลิสาเดินออกมาจากตึกบริษัทด้วยหัวใจที่สับสนกว่าเดิม แต่ครั้งนี้... เธอรู้แล้วว่า... ความจริงเบื้องหลังแผนการที่ซับซ้อนนี้คืออะไร