บรรยากาศภายในคฤหาสน์ของครอบครัวธนินท์สืบสกุลเต็มไปด้วยความหรูหราและอบอุ่น แขกเหรื่อที่ได้รับเชิญมาร่วมงานเลี้ยง ต่างเป็นญาติสนิทและคนใกล้ชิดของธนินท์ เมลิสารู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาที่เธอ แต่คราวนี้มันไม่ใช่สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยเหมือนในงานเมื่อคืน แต่มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและยินดี ธนินท์จูงมือเมลิสาเดินไปแนะนำให้รู้จักกับญาติผู้ใหญ่หลายท่าน คุณป้า คุณน้า และคุณอา ต่างก็เข้ามาทักทายเมลิสาด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น “นี่หลานรักของป้า” คุณป้าคนหนึ่งเอ่ยทักทายธนินท์ “ในที่สุดก็เจอเนื้อคู่จนได้นะ” เธอมองเมลิสาด้วยสายตาที่ชื่นชม “คุณเมลิสา สวยมากเลยจ้ะ เหมาะกับธนินท์จริงๆ” “ขอบคุณค่ะคุณป้า” เมลิสาตอบอย่างนอบน้อม “หนูดีใจที่ได้รู้จักทุกท่านค่ะ” “ดีแล้วจ้ะ” คุณป้ากล่าว “ต่อไปนี้ก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ” เมลิสารู้สึกโล่งใจที่ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น เธอกลอบแกลบมองธนินท์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาพยักหน้าให้เธอเล็กน้อย ราวกับจะบอกว่าเธอทำได้ดีมาก ขณะที่กำลังพูดคุยอยู่กับญาติผู้ใหญ่ ภวินท์ก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะไม่จริงใจนัก “ธนินท์! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” ภวินท์เอ่ยทักทาย “แล้วนี่... ว่าที่เจ้าสาวของแกเองใช่ไหม” “ใช่ ภวินท์” ธนินท์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “นี่เมลิสา ว่าที่คู่หมั้นของฉัน” ภวินท์หันมามองเมลิสา แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่เมลิสาอ่านไม่ออก “คุณเมลิสา ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งครับ” เขาเอ่ย “ผมภวินท์ ลูกพี่ลูกน้องของธนินท์” “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณภวินท์” เมลิสาตอบ “เห็นว่าเพิ่งจะหมั้นกันใช่ไหมครับ” ภวินท์ถาม “ไม่ทราบว่าเจอกันได้อย่างไรครับ พอจะเล่าให้ฟังได้ไหม” เมลิสารู้สึกถึงความกดดันอีกครั้ง เธอหันไปมองธนินท์อย่างขอความช่วยเหลือ ธนินท์ก้าวเข้ามาบังร่างของเธอเล็กน้อย “เราเจอกันโดยบังเอิญ” ธนินท์ตอบ “และตกหลุมรักกันอย่างรวดเร็ว” “บังเอิญ? ที่ไหนครับ” ภวินท์ถามต่อ “ผมไม่เคยเห็นคุณเมลิสาในงานสังคมมาก่อนเลย” “เมลิสาเป็นคนไม่ค่อยชอบเข้าสังคม” ธนินท์อธิบาย “เธอชอบใช้ชีวิตเรียบง่าย” “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” ภวินท์หัวเราะเบาๆ “แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ทำให้ธนินท์หลงรักจนยอมหมั้นได้” เขาหันมามองเมลิสา “คุณเมลิสา มีอะไรดี ทำไมธนินท์ถึงได้รักคุณมากขนาดนี้” คำถามนั้นทำให้เมลิสารู้สึกอึดอัด เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร ธนินท์บีบมือเธอเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ “คุณเมลิสาเป็นผู้หญิงที่น่ารักและอ่อนโยน” ธนินท์กล่าวแทน “เธอทำให้ผมรู้สึกสงบและมีความสุข” “อย่างนั้นหรือครับ” ภวินท์ยิ้ม “ผมก็อยากจะลองพิสูจน์ดูบ้าง” “ภวินท์!” ธนินท์เอ่ยเสียงเข้ม “อย่ามากเกินไป” “ผมแค่อยากรู้จักว่าที่น้องสะใภ้ให้มากขึ้นเท่านั้นเอง” ภวินท์กล่าว “ผมแค่สงสัย ว่าผู้หญิงที่ทำให้ธนินท์ยอมหยุดที่เธอได้ มีอะไรพิเศษ” เมลิสารู้สึกว่าเธอต้องแสดงอะไรบางอย่าง เธอเหลือบมองธนินท์ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ภวินท์ “คุณภวินท์คะ” เธอเอ่ยเสียงหวาน “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าฉันมีอะไรพิเศษ” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย “แต่ที่แน่ๆ ฉันรักคุณธนินท์มากค่ะ” คำพูดนั้นทำให้ภวินท์ชะงักไปเล็กน้อย เขาจ้องมองเมลิสาอย่างพิจารณา ก่อนจะหัวเราะออกมา “เอาล่ะๆ ผมเชื่อแล้ว” เขาหันไปทางธนินท์ “ถ้าอย่างนั้น... ผมขอตัวไปคุยกับแขกท่านอื่นก่อนนะ” เมื่อภวินท์เดินจากไป เมลิสาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “เกือบไปแล้วค่ะ” “คุณทำได้ดีมาก เมลิสา” ธนินท์กล่าวชม “การแสดงออกถึงความรักของคุณ ทำให้ภวินท์เริ่มสงสัยน้อยลง” “แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าเขาไม่เชื่ออยู่ดี” เมลิสาตอบ “เขาอาจจะยังสงสัย” ธนินท์ยอมรับ “แต่มันก็ดีกว่าที่เขาจะคิดว่าเรากำลังโกหก” เขาจ้องตาเธอ “ต่อไปนี้ ทุกครั้งที่เราอยู่ที่นี่ เราต้องทำเหมือนว่าเรารักกันมากจริงๆ” “หมายความว่ายังไงคะ” “หมายความว่า เราต้องกอดกัน เราต้องจูบกัน” ธนินท์กล่าว “เราต้องทำให้ทุกคนเห็น ว่าเราคือคู่รักที่แท้จริง” เมลิสารู้สึกประหม่า “แต่... ถ้ามีคนเห็นล่ะคะ” “นั่นแหละคือสิ่งที่เราต้องการ” ธนินท์ตอบ “ยิ่งมีคนเห็นมากเท่าไร ก็ยิ่งทำให้เรื่องของเราน่าเชื่อถือมากขึ้นเท่านั้น” “แล้ว... ถ้าฉันไม่สามารถทำได้ล่ะคะ” “คุณทำได้” ธนินท์มั่นใจ “เพราะคุณกำลังทำเพื่อคนที่คุณรัก” เมลิสาเงยหน้ามองเขา เธอเห็นความจริงใจในแววตาของธนินท์ “ค่ะ ฉันจะพยายามค่ะ” “ดี” ธนินท์ยิ้ม “เอาล่ะ ตอนนี้ไปหาคุณย่าของผมกัน” ธนินท์พาเมลิสาไปแนะนำให้รู้จักกับคุณย่าของเขา คุณย่าของธนินท์เป็นหญิงชราที่ดูสง่างามและใจดี ท่านมองเมลิสาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น “ดีใจที่ได้เจอนะจ๊ะ หนูเมลิสา” คุณย่ากล่าว “ธนินท์เล่าเรื่องหนูให้ฟังเยอะเลย” “หนูดีใจที่ได้เจอคุณย่าค่ะ” เมลิสาตอบอย่างนอบน้อม “หนูเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมากนะ” คุณย่าเอ่ยชม “ดูแลธุรกิจของครอบครัวได้ดีเยี่ยม” เมลิสารู้สึกประหลาดใจ “คุณย่าทราบเรื่องธุรกิจของหนูด้วยเหรอคะ” “ธนินท์เล่าให้ฟังทุกเรื่องแหละจ้ะ” คุณย่าหัวเราะ “เขาภูมิใจในตัวหนูมาก” คำพูดนั้นทำให้เมลิสารู้สึกซาบซึ้ง เธอหันไปมองธนินท์ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ “ขอบคุณค่ะคุณย่า” เมลิสาตอบ “หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ” “ป้าเชื่อว่าหนูทำได้” คุณย่ากล่าว “และป้าก็ดีใจที่ธนินท์ได้เจอคนที่รักเขาจริงๆ” เมื่อพูดคุยกับคุณย่าเสร็จ ธนินท์ก็พาเมลิสาออกมาเดินเล่นในสวน “ผมมีความสุขมากที่ได้เห็นคุณเข้ากับทุกคนได้ดี” ธนินท์กล่าว “คุณทำได้ดีกว่าที่ผมคิดไว้มาก” “ฉันก็ดีใจค่ะ” เมลิสาตอบ “ที่ทุกคนยอมรับฉัน” “แน่นอน” ธนินท์บีบมือเธอ “เพราะคุณคือว่าที่คู่หมั้นของผม” เมลิสารู้สึกใจเต้นแรงเมื่อได้ยินคำว่า “ว่าที่คู่หมั้น” เธอเงยหน้ามองธนินท์ “แล้ว... ถ้าคุณภวินท์ไม่เชื่อล่ะคะ” เธอถาม “เราจะทำให้เขาเชื่อ” ธนินท์ตอบ “และถ้าเขาไม่เชื่อจริงๆ... เราก็มีแผนสำรอง” “แผนสำรอง?” เมลิสาเลิกคิ้ว “ใช่” ธนินท์ยิ้ม “แต่ผมยังบอกไม่ได้ตอนนี้” เขาหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้ากับเมลิสา “จำไว้นะ เมลิสา เกมนี้มันซับซ้อนกว่าที่เราคิด” “หมายความว่ายังไงคะ” “หมายความว่า เราอาจจะต้องทำอะไรที่มัน... มากกว่าแค่การแสดง” ธนินท์กล่าว “เราอาจจะต้องทำให้มันเป็นความจริง” เมลิสารู้สึกสับสน “หมายถึง... เราจะรักกันจริงๆ?” ธนินท์มองตาเธออย่างลึกซึ้ง “บางที... อาจจะเป็นอย่างนั้น” คำพูดนั้นทำให้เมลิสาสะท้าน เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไร เธอเริ่มรู้สึกว่าเกมรักที่พวกเขากำลังเล่นอยู่นี้ มันกำลังจะซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะควบคุมได้