แสงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้า ทอประกายสีเงินลงมายังผืนน้ำในทะเลสาบ ธนินท์และเมลิสาเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินขัด เสียงคลื่นซัดสาดเบาๆ เป็นดนตรีประกอบบรรยากาศอันเงียบสงบ "คุณธนินท์คะ" เมลิสาเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน "เมื่อกี้ที่คุณบอกว่า ฉันเป็นคนสำคัญสำหรับคุณ... หมายความว่ายังไงคะ" ธนินท์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "หมายความว่า... เธอมีความหมายกับผมมากนะเมลิสา" เขาหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้าเธอ "ถ้าไม่มีเธอ แผนการนี้คงจะยากกว่านี้มาก" เมลิสาก้มหน้าลงมองพื้น เธอรู้ว่าเขาพูดตามบทบาท แต่คำพูดนั้นก็ยังทำให้ใจของเธอหวั่นไหว "ฉันก็... ดีใจค่ะ ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของแผนนี้" "เธอไม่ได้เป็นแค่ส่วนหนึ่งของแผนนะเมลิสา" ธนินท์พูดเสียงนุ่ม "เธอเป็นคนที่ผมไว้ใจ" เมลิสารู้สึกประหลาดใจกับคำพูดนั้น เธอไม่เคยคิดว่าธนินท์จะไว้ใจเธอขนาดนี้ "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา "เอาล่ะ" ธนินท์เปลี่ยนเรื่อง "พรุ่งนี้ เราจะไปเลือกชุดแต่งงานกันนะ" "ค่ะ" เมลิสาตอบ "ฉันตื่นเต้นมากเลยค่ะ" "ผมรู้" ธนินท์ยิ้ม "เธอจะสวยที่สุดในชุดแต่งงาน" คำพูดนั้นทำให้เมลิสารู้สึกถึงความอบอุ่นแผ่ซ่านในหัวใจ เธอเคยฝันถึงภาพตัวเองในชุดแต่งงานที่สวยงาม แต่ฝันนั้นกลับเต็มไปด้วยความขมขื่น เพราะมันคือการหลอกลวง "คุณธนินท์คะ" เมลิสาเอ่ยเสียงแผ่ว "ถ้า... ถ้าแผนของเราสำเร็จ แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ" ธนินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง "หลังจากนั้น..." เขากล่าว "เราก็จะได้ในสิ่งที่เราต้องการ" "แล้ว... คุณล่ะคะ" เมลิสาถามต่อ "คุณจะได้อะไร" "ผมจะได้... ความยุติธรรม" ธนินท์ตอบเสียงเข้ม "และได้ปกป้องครอบครัวของผม" เมลิสารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดบางอย่างในน้ำเสียงของธนินท์ เธอรู้ว่าเบื้องหลังแผนการนี้ อาจจะมีเรื่องราวที่ซับซ้อนกว่าที่เธอเคยรู้ "แล้ว... ฉันล่ะคะ" เมลิสาถามด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "ฉันจะได้อะไร" ธนินท์เงยหน้ามองเธอ แววตาของเขานิ่งสงบ แต่แฝงด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง "เธอจะได้... สิ่งที่เธอต้องการ" เขาตอบ "และสิ่งที่เธอควรจะได้" คำตอบนั้นยังคงคลุมเครือ เมลิสาไม่แน่ใจว่าเธอจะได้อะไรกันแน่ แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจในคำพูดของธนินท์ "กลับกันเถอะครับ" ธนินท์จับมือเธอ "ดึกแล้ว" ทั้งสองเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ บรรยากาศภายในเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสลัวที่ส่องสว่าง เมลิสารู้สึกเหนื่อยอ่อน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับธนินท์ เมื่อธนินท์ส่งเมลิสาถึงห้องพัก เขาก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น "มีอะไรหรือเปล่าคะ" เมลิสาถาม "ผมแค่อยากจะบอกว่า..." ธนินท์ลังเลเล็กน้อย "ดูแลตัวเองนะเมลิสา" "ค่ะ" เมลิสาตอบ "คุณเองก็เหมือนกันนะคะ" ธนินท์พยักหน้า ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เมลิสายืนอยู่คนเดียวในห้อง เมลิสานั่งลงบนเตียง เธอหยิบดอกกุหลาบสีแดงสดที่ภวินท์ให้เมื่อช่วงเย็นขึ้นมามอง มันยังคงดูสดชื่นราวกับเพิ่งถูกเด็ดมา "ภวินท์..." เธอพึมพำชื่อนั้น "เขาจะมาไม้ไหนกันแน่" เธอรู้ดีว่าภวินท์ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ คำพูดของเขาที่ว่า "การตัดสินใจที่ผิดพลาด ก็อาจนำไปสู่ความเสียใจได้" ยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ เธอหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของแม่ที่เต็มไปด้วยความหวัง เธอต้องทำทุกอย่างเพื่อให้แม่ของเธอได้มีชีวิตที่ดีขึ้น ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานของธนินท์ เขากำลังนั่งจ้องมองเอกสารบางอย่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ภวินท์..." เขาพึมพำชื่อนั้น "แกกำลังจะเล่นเกมอะไรอีก" เขารู้ดีว่าภวินท์กำลังพยายามจะหาทางทำลายเขา และครอบครัวของเขา เขาต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกหาใครบางคน "ผมมีเรื่องต้องให้คุณช่วย" ธนินท์กล่าวเสียงเข้ม "เกี่ยวกับภวินท์" วันรุ่งขึ้น เมลิสาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกว่าที่เคย เธอลงไปทานอาหารเช้า และพบว่าคุณนลินีกำลังรอเธออยู่ "อรุณสวัสดิ์จ้ะ เมลิสา" คุณนลินีกล่าวด้วยรอยยิ้ม "วันนี้จะไปเลือกชุดแต่งงานใช่ไหมจ๊ะ" "ค่ะคุณนลินี" เมลิสาตอบ "ดิฉันตื่นเต้นมากเลยค่ะ" "ดีแล้วจ้ะ" คุณนลินีพยักหน้า "ธนินท์เขาเป็นคนดีนะจ๊ะ อย่าให้ใครมาพูดจาทำให้เธอเข้าใจผิดได้" เมลิสาสบตาคุณนลินี เธอรู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่ส่งผ่านมา "ขอบคุณค่ะคุณนลินี" เมื่อธนินท์เดินเข้ามาในห้องอาหาร เขาก็ส่งยิ้มให้เมลิสา "พร้อมหรือยัง ว่าที่เจ้าสาวของผม" เมลิสารู้สึกหัวใจพองโต "พร้อมแล้วค่ะ ว่าที่เจ้าบ่าว" ทั้งสองเดินออกจากคฤหาสน์ไป ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความหวังและความไม่แน่นอน เมลิสาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน พร้อมกับธนินท์ เคียงข้างเธอ