เมษาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวเมื่อเห็นรถยนต์สีดำคันคุ้นตาจอดนิ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านพักตากอากาศที่เธอและภาคินหลบภัยอยู่ "ภาคิน! รถคันนั้น... เหมือนคันเดียวกับที่อรปรียาใช้เลยค่ะ!" เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความตกใจ ภาคินรีบสาวเท้าเข้ามาหาพลางมองตามนิ้วที่ชี้ไปยังรถคันดังกล่าว ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นทันที "เป็นไปไม่ได้... ที่นี่ควรจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด" เขาพึมพำกับตัวเอง "แล้วถ้าเธอตามเรามาล่ะคะ" เมษากล่าวด้วยน้ำเสียงหวาดระแวง "เราจะทำยังไง" "อย่าเพิ่งตื่นตระหนก" ภาคินพยายามควบคุมสถานการณ์ "ผมจะออกไปดูเอง คุณอยู่ข้างในนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" "แต่..." เมษายังคงกังวล "เชื่อผมเถอะเมษา" ภาคินเน้นเสียงหนักแน่น ก่อนจะเดินตรงไปยังประตู พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมพร้อม ขณะที่ภาคินกำลังจะก้าวเท้าออกไปนอกบ้าน เสียงเครื่องยนต์ที่ดังขึ้นก็ดึงความสนใจของทั้งคู่ไป ร่างสูงของภาคินชะงัก เขาหันกลับมามองเมษาอีกครั้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "คุณอยู่ข้างในนะ" เขาเตือนอีกครั้ง ก่อนจะเปิดประตูออกไป เมษาเฝ้ามองภาคินอย่างใจจดใจจ่อ เธอเห็นเขาเดินตรงไปยังรถคันสีดำคันนั้นอย่างระมัดระวัง ขณะที่ภาคินเข้าใกล้รถเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มมากขึ้น ทันใดนั้น ประตูรถสีดำก็เปิดออก และร่างของอรปรียาก็ปรากฏตัวขึ้น เธอยิ้มเยาะอย่างผู้มีชัยขณะก้าวลงจากรถ "ไงคะ... คุณภาคิน" อรปรียาทักทายด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ไม่คิดว่าจะเจอฉันที่นี่หรอกสิ" ภาคินยืนนิ่ง ไม่แสดงท่าทีตกใจต่อการปรากฏตัวของเธอ "คุณมาทำอะไรที่นี่อรปรียา" เขาถามเสียงเรียบ "ก็มาเยี่ยมเยียนไงคะ" อรปรียาเดินเข้ามาใกล้ภาคินมากขึ้น "เห็นว่าคุณพาว่าที่เจ้าสาวของคุณมาหลบภัย เลยอยากจะมาดูให้เห็นกับตา ว่าเป็นยังไงบ้าง" "คุณทำเกินไปแล้วนะ" ภาคินกล่าว "เกินไปเหรอคะ" อรปรียาหัวเราะเบาๆ "นั่นยังไม่เท่าไหร่เลยค่ะ คุณภาคิน" ขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันอยู่นั้น ประตูบ้านพักตากอากาศก็เปิดออกอีกครั้ง เมษาทนรออยู่ข้างในไม่ไหว เธอตัดสินใจเดินออกมาดูด้วยตัวเอง "ภาคิน!" เมษาอุทานเมื่อเห็นอรปรียาอยู่ตรงหน้า อรปรียามองเมษาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูถูก "อ้าว... คุณหนูเมษานี่เอง ยังมีชีวิตอยู่ดีนะคะ" "คุณจะทำอะไรอีก" เมษาถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "ก็แค่มาบอกความจริงให้ทุกคนรู้ไงคะ" อรปรียากล่าว "ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณภาคินเนี่ย ไม่ได้ดีอย่างที่คิด" "คุณพูดเรื่องอะไร" ภาคินขัดขึ้น "อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นค่ะคุณภาคิน" อรปรียาหันไปทางภาคิน "ฉันรู้ว่าคุณก็รู้ความจริงเรื่องนี้" เมษาสับสน เธอไม่เข้าใจว่าอรปรียากำลังพูดถึงเรื่องอะไร "ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น" "จริงๆ เหรอคะ" อรปรียายิ้มมุมปาก "ถ้าอย่างนั้น... คุณภาคินคงไม่ว่าอะไร ถ้าฉันจะช่วยบอกความจริงเล็กๆ น้อยๆ ให้คุณหนูเมษาได้รับรู้" อรปรียาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เธอเลื่อนหน้าจอไปสักครู่ก่อนจะยื่นให้เมษาดู "นี่มัน..." เมษามองภาพในโทรศัพท์มือถือของอรปรียา ภาพถ่ายที่ดูเหมือนจะเป็นภาพในอดีตของเธอกับชายชุดดำหลายคน ใบหน้าของเธอดูหวาดกลัว "นี่คือหลักฐาน" อรปรียากล่าว "ว่าคุณหนูเมษาเนี่ย ไม่ได้ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างที่ใครๆ คิดหรอกนะคะ" เมษาตัวสั่น เธอจำภาพนั้นได้ดี มันเป็นช่วงเวลาที่เธอถูกบังคับให้ไปทำงานที่บ่อนการพนันแห่งหนึ่ง เพื่อใช้หนี้ที่พ่อของเธอสร้างไว้ "นี่มัน... ภาพเก่า" "ภาพเก่าที่บ่งบอกถึงอดีตของคุณไงคะ" อรปรียากล่าว "แล้วคุณคิดว่าถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป จะเกิดอะไรขึ้นกับบริษัทของคุณภาคิน" ภาคินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ "คุณกำลังจะบอกว่าคุณมีหลักฐานที่จะทำลายผมใช่ไหม" "ก็อาจจะใช่ค่ะ" อรปรียายักไหล่ "แต่จริงๆ แล้ว ฉันแค่อยากให้คุณหนูเมษาได้รู้ว่า อนาคตของเธอจะมืดมนแค่ไหน ถ้าความลับนี้ถูกเปิดเผย" เมษารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอหันไปมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "คุณภาคินคะ" อรปรียากล่าวต่อ "ถ้าคุณอยากจะรักษาทุกอย่างไว้ คุณต้องทำตามที่ฉันบอก" "คุณต้องการอะไร" ภาคินถามเสียงเย็น "ง่ายมากค่ะ" อรปรียาตอบ "คุณต้องพาผู้หญิงคนนี้กลับไปที่บ้านของคุณ และทำให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น" "หมายความว่ายังไง" เมษาถาม "ก็หมายความว่า คุณจะต้องกลับไปเป็น 'เมียจำเป็น' ของคุณภาคินเหมือนเดิมไงคะ" อรปรียาหัวเราะ "และถ้าคุณไม่ทำ... ฉันจะปล่อยข่าวนี้ออกไปทันที" ภาคินเงียบไป เขากำลังชั่งใจกับสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้ ความปลอดภัยของเมษาและอนาคตของบริษัทตกอยู่ในกำมือของอรปรียา "ตกลง" ภาคินตัดสินใจ "แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรอีก" "แน่นอนค่ะ" อรปรียายิ้มกว้าง "ตราบใดที่คุณทำตามที่ฉันบอก" เมษามองภาคินด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ผิดหวัง และเสียใจ เธอไม่คิดว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงขั้นนี้ เมื่ออรปรียาขับรถจากไป ภาคินก็หันมามองเมษา "ผมขอโทษเมษา" "ไม่เป็นไรค่ะ" เมษาตอบเสียงเบา "มันไม่ใช่ความผิดของคุณ" "เราต้องกลับไป" ภาคินกล่าว "เพื่อความปลอดภัยของคุณ" เมษารู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอพยักหน้าอย่างจำนน การเดินทางกลับกรุงเทพฯ เป็นไปอย่างเงียบเชียบ เมษาซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนไว้ภายในใจ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่กรงขังอีกครั้ง เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์หรู ภาคินก็จัดการทุกอย่างอย่างรวดเร็ว เขาจัดเตรียมห้องนอนให้เมษา และพยายามทำให้ทุกอย่างดูเป็นปกติ "คุณจะอยู่ห้องนี้ไปก่อนนะเมษา" ภาคินกล่าว "ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้ตลอด" "ค่ะ" เมษาตอบรับ คืนนั้น เมษานอนไม่หลับ เธอคิดถึงคำพูดของอรปรียา 'ภาพเก่าที่บ่งบอกถึงอดีตของคุณ' 'อนาคตของเธอจะมืดมนแค่ไหน' เธอรู้สึกราวกับถูกขังอยู่ในอดีตที่ตามหลอกหลอน ภาคินเองก็เช่นกัน เขานั่งมองเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานด้วยความเครียด เขาไม่เคยคิดว่าอรปรียาจะใช้วิธีสกปรกถึงเพียงนี้ "ผมต้องหาทางพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้เธอให้ได้" ภาคินพึมพำกับตัวเอง "และต้องจัดการกับคนที่อยู่เบื้องหลังอรปรียาให้ได้" แต่ในใจลึกๆ เขาก็อดกังวลไม่ได้ ว่าแผนการของอรปรียา และบุคคลลึกลับที่อยู่เบื้องหลัง อาจจะซับซ้อนกว่าที่เขาคาดไว้มาก