ภายในบ้านพักตากอากาศที่เงียบสงบ เมษาพยายามทำใจให้สงบ แม้ว่าข่าวฉาวจะยังคงแพร่สะพัดอยู่ในโลกภายนอก แต่ที่นี่ เธอก็รู้สึกปลอดภัยกว่าที่ใดๆ "ภาคิน คุณแน่ใจนะว่าปลอดภัยจริงๆ" เมษาถามขณะที่เธอนั่งมองเขาทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงาน "ที่นี่ถูกออกแบบมาเพื่อความปลอดภัยสูงสุด" ภาคินตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ "ไม่มีใครรู้ที่ตั้งของมัน นอกจากคนของผมไม่กี่คน" "แล้วเรื่องข่าวล่ะคะ" เมษาถอนหายใจ "ฉันรู้สึกแย่มากเลยที่คนอื่นมองฉันไม่ดี" ภาคินเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ดวงตาฉายแววเห็นอกเห็นใจ "ผมรู้ว่ามันยากลำบาก แต่ผมสัญญาว่าจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้คุณเอง" "ฉันเชื่อคุณ" เมษาตอบ "แต่...คุณแน่ใจเหรอว่าอรปรียาจะหยุดแค่นี้" "เธออาจจะคิดว่าเธอได้เปรียบ" ภาคินกล่าว "แต่เธอไม่รู้เลยว่าผมก็มีแผนเหมือนกัน" ภาคินเล่าแผนการของเขาให้เมษาฟัง เขาสืบรู้มาว่าเบื้องหลังอรปรียา มีบุคคลอีกคนหนึ่งคอยชักใยอยู่ ซึ่งเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่ต้องการทำลายชื่อเสียงของเขาและบริษัท "คนคนนั้นคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด" ภาคินอธิบาย "อรปรียาเป็นแค่เครื่องมือของเขา" "แล้วเราจะทำยังไงคะ" เมษาถาม "ผมกำลังวางแผนที่จะเปิดโปงทั้งสองคน" ภาคินตอบ "แต่เราต้องรอเวลาที่เหมาะสม" เมษารู้สึกทึ่งในความฉลาดและความรอบคอบของภาคิน เธอเริ่มรู้สึกมั่นใจมากขึ้นว่าพวกเขาจะผ่านพ้นวิกฤตินี้ไปได้ ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หรูของอรปรียา เธอกำลังพูดคุยโทรศัพท์กับใครบางคนด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ "เขาพาตัวผู้หญิงคนนั้นไปซ่อนแล้วค่ะ" อรปรียารายงาน "แต่ข่าวก็แพร่กระจายไปทั่วแล้ว" "ดีมาก" เสียงแหบพร่าดังมาจากปลายสาย "แผนของเรากำลังเป็นไปได้ด้วยดี" "แต่ถ้าภาคินเริ่มสืบสวนล่ะคะ" อรปรียาเริ่มมีความกังวล "ไม่ต้องห่วง" เสียงนั้นตอบ "เขาจะไม่มีทางรู้ว่าเราคือใคร" อรปรียาวางสายโทรศัพท์ด้วยสีหน้าพอใจ เธอเชื่อว่าชัยชนะอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม หลายวันผ่านไป เมษาและภาคินยังคงหลบซ่อนตัวอยู่ที่บ้านพักตากอากาศ ภาคินพยายามสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลลึกลับที่อยู่เบื้องหลังอรปรียา แต่ก็ยังไม่คืบหน้ามากนัก วันหนึ่ง ขณะที่เมษากำลังเดินเล่นอยู่ในสวน เธอก็สังเกตเห็นรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาจอดอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เป็นรถยนต์สีดำเหมือนคันที่อรปรียาใช้ "ภาคิน!" เมษาตะโกนเรียก ภาคินรีบวิ่งออกมา "อะไร" "รถคันนั้น..." เมษาชี้ไปที่รถคันสีดำ "เหมือนคันเดียวกับที่อรปรียาใช้" ภาคินมองตามสายตาของเมษา เขาขมวดคิ้ว "แน่ใจนะ" "แน่ใจค่ะ" เมษาตอบ "และฉันเห็นใครบางคนลงมาจากรถด้วย" ภาคินรีบพาเมษาเข้าไปในตัวบ้าน และสั่งให้คนของเขาออกไปตรวจสอบ ไม่นานนัก คนของภาคินก็กลับมารายงาน "เป็นรถของอรปรียาจริงๆ ครับนาย" เขาบอก "แต่ข้างในไม่ใช่ตัวเธอ เป็นคนอื่น" "ใคร" ภาคินถาม "เป็นผู้ชายครับ รูปร่างสูงใหญ่ ไม่ทราบว่าเป็นใคร" ภาคินมองหน้าเมษาด้วยความเป็นห่วง "เธอแน่ใจนะว่าอรปรียาไม่ได้มาเอง" "แน่ใจค่ะ" เมษาตอบ "เขาดูเหมือนคนที่จะมาส่งของให้มากกว่า" ภาคินเริ่มสงสัยว่าแผนของเขาอาจจะมีช่องโหว่ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอรปรียาถึงส่งคนอื่นมาแทน "ฉันว่า...เราอาจจะต้องเปลี่ยนแผน" ภาคินกล่าว "เราอาจจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูโดยตรง" วันต่อมา ภาคินตัดสินใจที่จะพาเมษากลับไปที่คฤหาสน์ของเขา เขาเชื่อว่าที่นั่นคือสถานที่ที่เขาจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ดีที่สุด เมื่อพวกเขากลับมาถึงคฤหาสน์ สิ่งแรกที่เมษาสังเกตเห็นคือความผิดปกติ บรรยากาศในบ้านดูตึงเครียดกว่าปกติ แม่บ้านและคนสวนทุกคนดูมีสีหน้ากังวล "เกิดอะไรขึ้น" ภาคินถามแม่บ้าน "คุณ...คุณภาคินครับ" แม่บ้านพูดเสียงสั่น "มีคนบุกเข้ามาในบ้านครับ" "ใคร" ภาคินถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ไม่ทราบครับ เป็นชายฉกรรจ์หลายคนครับ" ภาคินรีบพาเมษาเข้าไปในห้องทำงานของเขา "เมษา อยู่ในนี้ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด" "แต่ภาคิน!" เมษาประท้วง "อยู่เฉยๆ นะ" ภาคินย้ำ ก่อนจะปิดประตูห้องทำงานลง เมษานั่งฟังเสียงเอะอะโวยวายจากข้างนอก เธอรู้สึกกลัวจับใจ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับภาคิน ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงเอะอะก็เงียบลง เมษารออย่างใจจดใจจ่อ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ประตูห้องทำงานของเธอ "ภาคิน?" เมษาถามอย่างมีความหวัง ประตูเปิดออก แต่คนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่ภาคิน เป็นอรปรียา... เธอยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงหน้าเมษา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยชัยชนะ "สวัสดีค่ะ เจ้าสาวจำเป็น" อรปรียากล่าว "ยินดีต้อนรับสู่กับดักของฉัน"