"คุณบอกว่าจะช่วยฉัน" อรปรียากล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจนัก สายตาของเธอมองสำรวจไปรอบๆ ห้องทำงานของภาคิน ก่อนจะหยุดอยู่ที่เมษาซึ่งยืนกอดอกมองเธอด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไป ทั้งรำคาญ หงุดหงิด และแอบหวาดระแวงเล็กน้อย "ตอนนี้ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณแล้วนะ ภาคิน" ภาคินพิงพนักเก้าอี้ จ้องมองอรปรียาด้วยแววตาเย็นชา "คุณมาผิดที่แล้ว อรปรียา ผมไม่ได้มีข้อตกลงอะไรกับคุณอีกต่อไป" "อย่าพูดแบบนั้นสิคะ" อรปรียาก้าวเข้ามาใกล้ "คุณก็รู้ว่าฉันรู้ความลับอะไรของคุณ ความลับที่ถ้ามันหลุดออกไป… ชีวิตของคุณก็คงจบเห่เหมือนกัน" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป หวานหยดย้อยขึ้น แต่แฝงไปด้วยอันตรายที่ชัดเจน เมษารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในตัวภาคิน แม้เขาจะพยายามเก็บอาการ แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "คุณภาคินคะ" เธอเอ่ยแทรกขึ้นมา พยายามดึงความสนใจของอรปรียาให้หันมาหาตนเอง "คุณอรปรียาคะ ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยได้ ฉันยินดีนะคะ" อรปรียามองเมษาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม "โอ้โห… คุณหนูเมษา แสดงความมีน้ำใจด้วยเหรอคะ หรือว่าแค่อยากจะรู้ว่าฉันจะแฉความลับอะไรของท่านประธานกันแน่" "ฉันไม่ได้อยากรู้อะไรของคุณ" เมษาตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมอารมณ์ "ฉันแค่ไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นกับคุณภาคินก็เท่านั้น" "เรื่องวุ่นวายเหรอคะ" อรปรียาหัวเราะเบาๆ "มันก็เป็นเรื่องวุ่นวายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ ตั้งแต่มีคุณเข้ามา ชีวิตของภาคินก็มีแต่เรื่องวุ่นวาย" เธอหันกลับไปหาภาคินอีกครั้ง "จำได้ไหม ภาคิน คุณเคยสัญญาอะไรกับฉันไว้" ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่ออร่าแห่งอำนาจออกมาอย่างชัดเจน "ผมไม่ได้สัญญาอะไรทั้งนั้น อรปรียา คุณแค่พยายามปั่นหัวผม" "งั้นเหรอคะ" อรปรียายกมุมปากขึ้น "งั้นฉันจะให้คุณลองนึกดูดีๆ ก็แล้วกัน" เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือใบหรู หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มออกมาวางลงบนโต๊ะทำงานของภาคิน "นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่คุณต้องการ" เมษามองซองเอกสารนั้นด้วยความสงสัย และสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง ภาคินเดินเข้าไปหยิบซองนั้นมา เขาเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน "เป็นไปไม่ได้!" ภาคินอุทานออกมาเสียงดัง มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่พลิกดูเอกสารแต่ละแผ่น "ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะคะ" อรปรียากล่าวเย้ยหยัน "คุณคิดว่าคุณปิดบังเรื่องนี้ได้ตลอดไปเหรอคะ" เมษาเดินเข้าไปใกล้ภาคิน "เกิดอะไรขึ้นคะ" เธอถามด้วยความเป็นห่วง ภาคินไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยื่นเอกสารบางส่วนให้เมษาดู เมษาก้มลงมอง และแทบจะทรุดตัวลงไปเมื่อเห็นมัน "นี่มัน… เรื่องเก่าของคุณนี่คะ" "ใช่" ภาคินตอบเสียงเครือ "เรื่องในอดีตที่ผมพยายามจะลืมมันไปตลอดชีวิต" "แต่ฉันจำมันได้ดีเลยล่ะค่ะ" อรปรียากล่าว "และฉันก็รู้ดีว่า ความลับนี้มันมีค่ามากแค่ไหน" เธอเดินไปใกล้ภาคินมากขึ้น จนเกือบจะประชิดตัว "ฉันต้องการอะไร คุณก็รู้" "คุณต้องการเงิน" ภาคินพูดเสียงเข้ม "คุณต้องการให้ผมจ่ายเงินให้คุณ เพื่อแลกกับความเงียบของคุณ" "ถูกต้องค่ะ" อรปรียายิ้มกว้าง "และถ้าคุณไม่ให้… ฉันก็จะเปิดเผยความลับนี้ให้โลกรู้" เมษาทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอเดินเข้ามาขวางระหว่างภาคินกับอรปรียา "คุณอรปรียาคะ คุณกำลังทำอะไรอยู่" "ฉันก็แค่กำลังทวงสิ่งที่ฉันควรจะได้" อรปรียากล่าว "และคุณ… หนูเมษา คุณไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลยนะ" "แต่เขาเป็นคนที่ฉันรัก" เมษาพูดออกมาอย่างไม่ทันได้คิด "คุณจะทำอะไรกับเขาก็ต้องผ่านฉันไปให้ได้ก่อน" คำพูดของเมษาทำเอาภาคินหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ ส่วนอรปรียาถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง "รักเหรอ… ฮ่าฮ่าฮ่า… น่าขันจริงๆ" "ฉันไม่ได้โกหก" เมษาเชิดหน้าขึ้น "คุณภาคินคือคนที่ฉันเลือก และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเขาเด็ดขาด" "หนูเมษา…" ภาคินเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "ปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับคุณเองเถอะค่ะ" อรปรียาบอกเมษา "หรือว่าคุณหนูเมษาจะกลัวเกินไปแล้ว" "ฉันไม่กลัว" เมษาตอบอย่างมั่นคง ภาคินก้าวออกมาข้างหน้า เขาสวมกอดเมษาไว้เบาๆ "ผมรู้ว่าคุณกำลังทำอะไรเมษา แต่ผมไม่อยากให้คุณต้องมารับความเสี่ยงไปด้วย" "แต่คุณกำลังตกอยู่ในอันตราย" เมษาเอ่ย "ฉันจะปล่อยให้คุณเผชิญหน้ากับมันคนเดียวได้อย่างไร" "เธอพูดถูก" อรปรียากล่าว "แต่ความกล้าหาญของเธอ อาจจะทำให้เธอต้องเจออะไรที่แย่กว่าเดิมก็ได้นะ" เธอหันไปยิ้มให้ภาคินอีกครั้ง "คิดดูดีๆ นะ ภาคิน ฉันให้เวลาคุณถึงแค่วันพรุ่งนี้เท่านั้น" ว่าแล้ว อรปรียาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดและซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะ เมษาหันไปมองภาคิน ใบหน้าของเขายังคงเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "คุณภาคินคะ… " เมษาเริ่มพูด ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ "ผมขอโทษนะเมษา" "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" "ขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาพัวพันกับเรื่องของผม" เขาถอนหายใจ "ผมไม่เคยอยากให้คุณต้องมารับภาระแบบนี้เลย" "ฉันเต็มใจค่ะ" เมษาตอบ "คุณจำไม่ได้เหรอคะ ว่าเราเคยคุยกันเรื่องนี้" ภาคินพยักหน้า "ผมจำได้" เขามองเข้าไปในดวงตาของเมษา "แต่ผมก็ยังกังวล" "ฉันรู้ค่ะ" เมษาจับมือภาคินไว้ "แต่เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะคะ" ภาคินบีบมือของเมษาเบาๆ "ขอบคุณนะเมษา" ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู และสีหน้าก็ยิ่งเคร่งขรึมกว่าเดิม "เป็นลูกน้องของคุณศรันย์" เขาบอกเมษา "เขาโทรมาเรื่องอะไรคะ" "ผมไม่รู้" ภาคินตอบ "แต่ผมว่ามันไม่น่าจะใช่เรื่องดีแน่ๆ" เขากดรับสาย "ว่าไง" ปลายสายพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้ภาคินขมวดคิ้วหนักขึ้น "จริงเหรอ... โอเค ฉันรู้แล้ว" เขาตัดสายทิ้ง "มีอะไรรึเปล่าคะ" เมษาถาม "เรื่องของคุณศรันย์" ภาคินตอบ "เขาเพิ่งจะติดต่อมา เขาบอกว่า… เขาอยากจะเจรจาบางอย่างกับผม"