บรรยากาศในห้องทำงานของภาคินเต็มไปด้วยความตึงเครียด เมษามองใบหน้าของภาคินที่ฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก เธอรู้ว่าเธอได้ตัดสินใจครั้งสำคัญที่อาจจะเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเธอไปตลอดกาล "คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ถ้า… ถ้าฉันตกลงตามข้อเสนอของคุณศรันย์ คุณจะ… คุณจะโกรธฉันไหมคะ" ภาคินหันมามองเมษา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่ก็แฝงด้วยความกังวล "ผม… ผมไม่โกรธคุณหรอกเมษา" เขาตอบ "ผมเข้าใจว่าคุณอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับคุณปู่ของคุณ" "แต่… ฉันรู้สึกผิดนะคะ" เมษาพูดเสียงเบา "เหมือนฉันกำลังหักหลังคุณ" "คุณไม่ได้หักหลังผม" ภาคินจับมือเมษาไว้ "คุณกำลังพยายามหาทางออกให้ตัวเอง และผมก็เข้าใจ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "แต่ผมก็ยังหวังว่าคุณจะเชื่อใจผมนะเมษา" "ฉันเชื่อใจค่ะ" เมษากล่าว "แต่… คุณศรันย์เขามีข้อมูลจริงๆ ค่ะ" "ผมรู้" ภาคินพยักหน้า "และผมก็รู้ว่าเขาจะใช้มันเป็นเครื่องมือ" เขาถอนหายใจ "ผมแค่อยากให้คุณระวังตัวไว้" "คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยขึ้นอย่างลังเล "ถ้า… ถ้าคุณศรันย์สามารถช่วยฉันได้จริงๆ คุณจะ… คุณจะยอมให้ฉัน… รับข้อเสนอของเขาหรือคะ" ภาคินมองเมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความห่วงใย ความเห็นใจ และความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ "ผม… ผมไม่รู้เมษา" เขาตอบตามตรง "แต่นี่คือชีวิตของคุณ การตัดสินใจเป็นของคุณ" "แต่… ฉัน… ฉันไม่อยากทำให้คุณเดือดร้อนค่ะ" เมษาพึมพำ "คุณไม่ได้ทำให้ผมเดือดร้อน" ภาคินบีบมือเมษาเบาๆ "ผมแค่อยากให้คุณปลอดภัย" ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ความอึดอัดใจค่อยๆ คลายลงเมื่อทั้งคู่ต่างเข้าใจความรู้สึกของกันและกัน "คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "คุณคิดว่า… คุณศรันย์จะทำอะไรต่อไปคะ" "ผมไม่แน่ใจ" ภาคินตอบ "แต่ผมเชื่อว่าเขาจะต้องหาทางโจมตีเราอีก" "แล้ว… สัญญาฉบับใหม่ล่ะคะ" เมษาถาม "คุณมั่นใจจริงๆ เหรอคะ" "ผมได้ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว" ภาคินกล่าว "แต่… ผมก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี" "คุณกังวลเรื่องอะไรคะ" เมษาถาม "ผมกังวลว่า… ศรันย์อาจจะแทรกแซงอะไรบางอย่าง" ภาคินอธิบาย "หรืออาจจะมีข้อมูลบางอย่างที่เรามองข้ามไป" "คุณหมายถึง… ข้อมูลเกี่ยวกับคดีของคุณปู่เหรอคะ" เมษาถาม ภาคินพยักหน้า "อาจจะใช่" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "บางที… ศรันย์อาจจะไม่ได้แค่ต้องการธุรกิจของผม แต่เขาอาจจะต้องการอะไรบางอย่างที่เกี่ยวพันกับอดีตของเราด้วย" "อดีตของเรา?" เมษาเลิกคิ้ว "ใช่" ภาคินกล่าว "ผมรู้สึกว่า… คดีของคุณปู่ของคุณ… และปัญหาธุรกิจของผม… อาจจะมีความเกี่ยวข้องกัน" เมษามองภาคินด้วยความประหลาดใจ "คุณคิดว่า… มันเกี่ยวข้องกันได้ยังไงคะ" "ผมยังไม่แน่ใจ" ภาคินตอบ "แต่… มีบางอย่างที่ผมรู้สึกว่ามันเชื่อมโยงกันอยู่" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศที่กำลังเข้มข้น "ใครคะ" ภาคินตะโกนถาม "ผมเองครับคุณภาคิน" เป็นเสียงของบอดี้การ์ดที่อยู่เฝ้าหน้าบ้าน ภาคินลุกไปเปิดประตู "มีอะไร" "มีผู้หญิงคนหนึ่งมาขอพบครับ" บอดี้การ์ดตอบ "เธออ้างว่าเป็น… ญาติของคุณ" "ญาติ?" ภาคินเลิกคิ้ว "ใคร" "เธอชื่อ… อรปรียาครับ" บอดี้การ์ดตอบ ภาคินและเมษามองหน้ากันด้วยความตกใจ อรปรียามาที่นี่ทำไม? "ให้เธอเข้ามาเลย" ภาคินสั่ง "แล้ว… ให้เมษาไปรอที่ห้องรับแขกก่อน" เมษาพยักหน้า เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้ภาคินเผชิญหน้ากับอรปรียาเพียงลำพัง เมื่ออรปรียาเข้ามาในบ้าน เธอก็ตรงไปที่ห้องทำงานของภาคินทันที สีหน้าของเธอซีดเซียว และดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล "อรปรียา" ภาคินกล่าวเสียงเรียบ "มีอะไร" "ภาคิน" อรปรียากล่าวเสียงสั่น "ฉัน… ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ" "เรื่องอะไร" ภาคินถาม "เรื่อง… ศรันย์" อรปรียาตอบ "ฉันรู้ว่าเขา… เขากำลังวางแผนอะไรบางอย่าง" ภาคินขมวดคิ้ว "คุณรู้เรื่องอะไร" "ฉัน… ฉันได้ยินเขาคุยกับใครบางคน" อรปรียาอธิบาย "เขาพูดถึง… การจะทำลายคุณ" "ทำลายผม?" ภาคินเลิกคิ้ว "ด้วยวิธีไหน" "เขา… เขาจะใช้ประโยชน์จาก… สัญญาฉบับใหม่ของคุณ" อรปรียากล่าว "เขาจะหาทางทำให้สัญญาฉบับนี้เป็นโมฆะ" "เป็นไปได้ยังไง" ภาคินถาม "ฉัน… ฉันไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด" อรปรียาตอบ "แต่… ฉันรู้ว่าเขาจะใช้… ข้อมูลบางอย่างจากอดีตของคุณ" "ข้อมูลจากอดีต?" ภาคินทวนคำ "ใช่" อรปรียาพยักหน้า "ข้อมูลเกี่ยวกับ… คดีของคุณปู่" ภาคินนิ่งอึ้ง เขาคาดไม่ถึงว่าอรปรียาจะรู้เรื่องนี้ "คุณรู้เรื่องคดีของคุณปู่ได้ยังไง" "ฉัน… ฉันเคยได้ยินคุณแม่พูดถึง" อรปรียาตอบ "แต่… ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะเกี่ยวพันกับคุณ" "แล้ว… คุณรู้ไหมว่าศรันย์มีข้อมูลอะไร" ภาคินถาม "ฉัน… ฉันได้ยินเขาพูดถึง… ชื่อของใครบางคน" อรปรียาพูดเสียงเบา "ชื่อ… พลอยไพลิน" เมื่อได้ยินชื่อนั้น ภาคินก็แทบจะหยุดหายใจ พลอยไพลิน… เป็นชื่อเดียวกับ… "พลอยไพลิน… เป็นใคร" ภาคินถามเสียงเครียด "ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ" อรปรียาตอบ "แต่… ศรันย์ดูเหมือนจะรู้จักเธอดี" ภาคินนึกย้อนไปถึงอดีตของเขา ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและเรื่องราวที่ยังคงเป็นปริศนา เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวในอดีตจะกลับมาตามหลอกหลอนเขาในรูปแบบนี้ "ขอบคุณนะอรปรียา" ภาคินกล่าว "ที่คุณมาเตือนผม" "ฉัน… ฉันแค่อยากจะช่วยคุณ" อรปรียากล่าว "ฉันไม่อยากให้คุณต้องเจอปัญหาแบบนี้อีก" "ผมรู้" ภาคินพยักหน้า "แต่… ทำไมคุณถึงมาช่วยผม" อรปรียามองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "เพราะ… ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งในเรื่องราวนี้เหมือนกัน" คำพูดของอรปรียาทำให้ภาคินยิ่งสับสนมากขึ้น เขาไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเขากับอรปรียา และปริศนาในอดีต จะนำพาไปสู่หายนะครั้งใหญ่แค่ไหน