"คุณศรันย์… ต้องการอะไร" ภาคินเอ่ยถามเสียงเครียด มือที่จับโทรศัพท์แน่นจนข้อขาว เขาไม่เคยมีความรู้สึกเกลียดชังใครได้เท่าผู้ชายคนนี้มาก่อน ศรันย์เหมือนเงาที่คอยตามหลอกหลอนเขาอยู่เสมอ "ข้อเสนอของคุณ… ผมไม่สนใจ" "แน่ใจเหรอครับคุณภาคิน" เสียงหัวเราะเยียบเย็นของศรันย์ดังลอดออกมาจากปลายสาย "คุณแน่ใจเหรอว่าคุณจะยอมเสียโอกาสที่จะรู้ความจริงเกี่ยวกับคดีของคุณปู่ไป" เมษายืนฟังอยู่ข้างๆ ภาคิน ใบหน้าซีดเผือด เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา คำพูดของศรันย์ราวกับมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจ เธอเองก็อยากรู้ความจริง แต่การต้องแลกกับการร่วมมือกับศัตรูของภาคินมันเป็นเรื่องที่ยากเกินไป "ผมได้บอกคุณแล้วว่าผมจะหาทางให้เมษาเอง" ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น "คุณไม่จำเป็นต้องเข้ามาแทรกแซง" "ผมไม่ได้แทรกแซงครับ" ศรันย์ตอบ "ผมแค่เสนอทางออกที่ดีที่สุดให้คุณทั้งสองคน" เขาหยุดไปเล็กน้อย "คุณภาคินครับ ผมรู้ว่าคุณห่วงเมษามากแค่ไหน ผมก็เหมือนกัน ผมถึงไม่อยากเห็นเธอต้องมาลำบากไปกับการสืบหาความจริงที่อาจจะอันตรายเกินไป" "คุณกำลังข่มขู่เมษาใช่ไหม" ภาคินถามเสียงกร้าว "เปล่าครับ" ศรันย์หัวเราะ "ผมแค่… ขอความร่วมมือ" เขากล่าวต่อ "คุณจำได้ไหมครับคุณภาคิน… ชื่อ 'พลอยไพลิน' น่ะ" ภาคินชะงักคำพูด เมื่อได้ยินชื่อนั้นอีกครั้งจากปากของศรันย์ เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ภายใน "คุณรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับ 'พลอยไพลิน' กันแน่" "ผมรู้ทุกอย่างครับ" ศรันย์ตอบอย่างมั่นใจ "และผมก็รู้ว่าเธอมีความเกี่ยวข้องกับคดีของคุณปู่ของคุณ… และอาจจะเกี่ยวข้องกับอดีตของคุณด้วย" เมษาก้มหน้าลง มองพื้น เธอพยายามนึกย้อนไปถึงความทรงจำเกี่ยวกับชื่อนี้ แต่ก็ไม่ปรากฏสิ่งใดขึ้นมาเลย เธอหันไปมองภาคิน เห็นแววตาของเขาที่ฉายชัดถึงความสับสนและบางอย่างที่ลึกลับ "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ ศรันย์" ภาคินถามเสียงลอดไรฟัน "ผมไม่ได้เล่นเกมครับ" ศรันย์ตอบ "ผมแค่… อยากช่วยให้คุณได้พบกับความจริง" เขาเว้นจังหวะ "พรุ่งนี้เจอกันที่ร้านกาแฟเดิมนะครับคุณภาคิน ผมจะรอคุณอยู่พร้อมกับความจริงที่คุณต้องการ… และผมก็หวังว่าเมษาจะมาด้วยนะครับ" สิ้นเสียงวางสาย ภาคินโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานด้วยความหงุดหงิด เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองวิวทิวทัศน์เบื้องล่างด้วยสายตาว่างเปล่า "คุณภาคินคะ" เมษาเดินเข้าไปหาเขาอย่างแผ่วเบา "คุณ… คุณรู้จักพลอยไพลินจริงๆ ใช่ไหมคะ" ภาคินหันมามองเมษา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น "ผม… ผมจำได้ลางๆ" เขาตอบเสียงเบา "แต่… ผมไม่แน่ใจว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเป็นยังไง" "แล้ว… เขาจะเอาเรื่องนี้มาใช้เป็นเครื่องมือได้ยังไงคะ" เมษาถาม "ผมไม่รู้" ภาคินถอนหายใจ "แต่ผมมั่นใจว่า… ศรันย์มีแผนอะไรบางอย่างที่ซับซ้อนกว่าที่เราคิด" เขาเดินเข้าไปหาเมษา "ผมไม่ต้องการให้คุณต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยเมษา" "แต่… ถ้าความจริงทั้งหมดมันอยู่ที่นั่นล่ะคะ" เมษาเอ่ยเสียงสั่น "ถ้าการที่ฉันไม่ไป… ฉันอาจจะพลาดโอกาสที่จะรู้เรื่องของคุณปู่ไปก็ได้" "ผมจะหาทางเอง" ภาคินย้ำ "ผมจะปกป้องคุณ" "คุณจะทำยังไงคะ" เมษาถาม "ถ้าเขาบังคับคุณ… แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับเรา" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่รู้จะตอบเมษาอย่างไรจริงๆ ศรันย์มีอำนาจและมีแผนการที่คาดไม่ถึงเสมอ "ผม… ผมจะจัดการเอง" เขาตอบอย่างไม่มั่นใจนัก "ผมแค่อยากให้คุณเชื่อใจผม" เมษามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความกังวลและความมุ่งมั่นในแววตาคู่นั้น "ฉันเชื่อใจค่ะ" เธอตอบ "แต่… ฉันก็กลัว" "ผมรู้" ภาคินดึงเมษาเข้ามากอด "ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณ" คืนนั้นทั้งสองคนแทบจะไม่ได้นอน ทั้งคู่ต่างครุ่นคิดถึงแผนการของศรันย์และความสัมพันธ์อันซับซ้อนที่กำลังเปิดเผยออกมา ชื่อของ 'พลอยไพลิน' ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของภาคิน ราวกับเป็นปริศนาที่รอคอยการคลี่คลาย เช้าวันต่อมา ภาคินและเมษานัดพบกันที่ร้านกาแฟร้านเดิมที่ศรันย์นัดไว้ บรรยากาศภายในร้านดูสงบ แต่กลับแฝงไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น "คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะมุมร้าน "คุณแน่ใจนะคะว่าจะมา" "ผมต้องมา" ภาคินตอบ "ผมต้องรู้ว่าศรันย์กำลังจะบอกอะไร" เขาหันไปมองเมษา "คุณล่ะ… ไม่กลัวเหรอ" "กลัวค่ะ" เมษาตอบตามตรง "แต่… ฉันอยากรู้ความจริงมากกว่า" ไม่นานนัก ชายในชุดสูทสีเข้มก็เดินเข้ามาในร้าน เขาคือศรันย์ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่สายตาที่มองมายังภาคินและเมษานั้นเต็มไปด้วยความท้าทาย "สวัสดีครับคุณภาคิน คุณเมษา" ศรันย์ทักทายด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจนัก "ผมดีใจที่คุณทั้งสองคนมา" "ไม่ต้องพูดมากหรอกศรันย์" ภาคินกล่าว "คุณบอกมาเลยว่าคุณต้องการอะไร" ศรันย์หัวเราะเบาๆ "ใจร้อนจังเลยนะครับคุณภาคิน" เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาวางบนโต๊ะ "ผมมีบางอย่างที่จะทำให้คุณทั้งสองคน… เข้าใจอะไรบางอย่างมากขึ้น" เขาเปิดซองเอกสารออก เผยให้เห็นรูปถ่ายเก่าๆ และเอกสารบางส่วน ภาคินมองรูปถ่ายนั้นด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ภาพในรูปเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง… หญิงสาวที่ดูอ่อนเยาว์ ใบหน้าของเธอคุ้นเคยอย่างประหลาด "นี่คือ… พลอยไพลิน" ศรันย์กล่าว "เธอเป็น… คนรักเก่าของคุณพ่อคุณไงครับคุณภาคิน" ภาคินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณ… คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง" "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมรู้ทุกอย่าง" ศรันย์ยิ้มเยาะ "และผมก็รู้ว่า… คุณพ่อของคุณกับพลอยไพลินมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งมาก" เขาหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมา "และนี่คือ… หลักฐานการแต่งงานที่ถูกเก็บงำไว้" เมษามองเอกสารนั้นด้วยความไม่เชื่อสายตา "แต่งงาน… งั้นหมายความว่า…" "ใช่ครับ" ศรันย์ตอบ "พลอยไพลิน… คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณพ่อคุณภาคิน"