คำพูดของศรันย์เหมือนระเบิดที่ดังสนั่นอยู่ในหัวของภาคิน เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพ่อของเขาจะมีภรรยาอีกคนหนึ่ง และที่สำคัญ… ผู้หญิงคนนั้นคือ 'พลอยไพลิน' ที่ศรันย์อ้างถึง "เป็นไปไม่ได้!" ภาคินตวาดเสียงดัง "คุณกำลังโกหก!" "ผมโกหกไปทำไมครับคุณภาคิน" ศรันย์ยักไหล่ "เอกสารพวกนี้… เป็นของจริง ผมได้มันมาจากแหล่งที่เชื่อถือได้" เขาชี้ไปที่รูปถ่าย "ส่วนนี่… คือรูปของพลอยไพลิน… เห็นหน้าตาของเธอบางไหมครับ… เธอมีบางอย่างที่คล้ายกับ… ใครบางคน" ภาคินหันไปมองเมษา ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความตกใจและสับสนเช่นกัน เธอพยายามนึกย้อนไปถึงใบหน้าของมารดาของภาคิน แต่ภาพของพลอยไพลินในรูปถ่ายนั้น… มันมีความคล้ายคลึงกับเธออย่างน่าประหลาด "คุณหมายความว่ายังไง" เมษาถามเสียงสั่น "คล้ายกับใคร" "ก็… คล้ายกับคุณเมษานั่นแหละครับ" ศรันย์ตอบ "คุณไม่เห็นเหรอครับ… ดวงตา จมูก… มันเหมือนกันมาก" เมษาเงยหน้าขึ้นมองภาคิน เธอเห็นแววตาของเขาที่เต็มไปด้วยความสับสนและไม่แน่ใจ แต่ก็มีความสงสัยบางอย่างแฝงอยู่ "คุณกำลังจะบอกว่า… เมษาคือลูกของพ่อผมอย่างนั้นเหรอ" ภาคินถามเสียงเข้ม "ผมไม่ได้บอกแบบนั้นนะครับ" ศรันย์ยิ้มเยาะ "ผมแค่บอกว่า… พลอยไพลิน… คือภรรยาของพ่อคุณ… และเธออาจจะมีลูกกับพ่อคุณ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "และหาก… ลูกคนนั้นคือคุณเมษา… ทุกอย่างก็อาจจะเปลี่ยนไปนะครับ" "คุณกำลังพูดเรื่องเหลวไหล" ภาคินกล่าว "เมษา… เป็นลูกของครอบครัวอื่น" "แน่นอนครับ" ศรันย์ตอบ "แต่… ถ้าเกิดว่า… เรื่องราวในอดีตมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิดล่ะครับ" เขาหยิบเอกสารอีกแผ่นหนึ่งขึ้นมา "เอกสารฉบับนี้… เป็นพินัยกรรมของคุณพลอยไพลิน… ซึ่งระบุว่า… เธอได้ยกทุกสิ่งทุกอย่าง… รวมถึงหุ้นส่วนใหญ่ในบริษัทของพ่อคุณ… ให้กับลูกสาวของเธอ… ที่ชื่อ… เมษา" ภาคินอึ้งพูดไม่ออก เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย เมษาเองก็เช่นกัน น้ำตาเริ่มคลอหน่วย เธอกำลังประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ มันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "คุณ… คุณเอาเอกสารพวกนี้มาจากไหน" ภาคินถามเสียงสั่น "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมมีเครือข่าย" ศรันย์ตอบ "และผมก็รู้ว่า… ถ้าคุณเมษาได้รู้ความจริงเรื่องนี้… ความสัมพันธ์ระหว่างคุณสองคน… อาจจะไม่ได้เป็นไปอย่างที่คุณคิด" "คุณกำลังพยายามใส่ร้ายเมษา" ภาคินกล่าว "คุณกำลังพยายามทำให้ผมเข้าใจผิด" "ผมเปล่าครับ" ศรันย์ตอบ "ผมแค่… นำเสนอความจริง" เขาหันไปมองเมษา "คุณเมษาครับ… คุณอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของคุณใช่ไหมครับ… คุณอยากรู้ว่าใครคือพ่อแม่ที่แท้จริงของคุณใช่ไหม" เมษามองศรันย์ด้วยแววตาที่สั่นไหว เธอต้องการรู้คำตอบ แต่การได้คำตอบจากปากของศรันย์มันทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย "ผม… ผมไม่เชื่อคุณ" ภาคินกล่าว "ผมจะหาทางพิสูจน์เรื่องนี้เอง" "เชิญเลยครับ" ศรันย์หัวเราะ "แต่ผมว่า… เวลาของคุณกำลังจะหมดลง" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ผมมีนัดสำคัญต่อ… ผมหวังว่าคุณจะได้ใช้เวลาทบทวนเรื่องนี้ให้ดีนะครับ" ศรันย์ลุกขึ้นยืน แล้วเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความสับสนและความตึงเครียดที่หนักอึ้ง ภาคินและเมษามองหน้ากัน สายตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ "คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยขึ้นเสียงเบา "คุณ… คุณคิดว่ามันจริงเหรอคะ" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพยายามรวบรวมสติ "ผม… ผมไม่รู้เมษา" เขาตอบตามตรง "แต่… ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ" "แต่ถ้า… ถ้ามันเป็นความจริงล่ะคะ" เมษาถาม "ถ้าฉันเป็นลูกของคุณพ่อคุณจริงๆ… แล้วเรื่องราวทั้งหมดมันจะเป็นยังไงต่อไป" "ผมจะไม่ปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนั้น" ภาคินจับมือเมษาไว้ "ไม่ว่ายังไง… ผมก็จะอยู่ข้างคุณ" เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ภาคินรีบติดต่อทนายความส่วนตัวทันที เขาต้องการตรวจสอบความถูกต้องของเอกสารที่ศรันย์นำมาให้ เขาไม่เชื่อว่าเมษาจะเป็นลูกของพ่อเขา แต่ก็อดกังวลไม่ได้ "คุณทนายครับ" ภาคินกล่าวผ่านโทรศัพท์ "ผมมีเอกสารบางอย่างที่ผมอยากให้คุณตรวจสอบ ผมต้องการทราบว่า… เอกสารเหล่านี้เป็นของจริงหรือไม่" ขณะที่ภาคินกำลังพูดคุยกับทนายความ อรปรียาก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา "คุณภาคินคะ" อรปรียาเอ่ยขึ้น "ฉันมีเรื่องจะบอกค่ะ" ภาคินวางสายโทรศัพท์แล้วหันไปมองอรปรียา "มีอะไรเหรออรปรียา" "ฉัน… ฉันได้ยินเรื่องราวที่ศรันย์พูดกับคุณ" อรปรียากล่าว "ฉัน… ฉันรู้เรื่องของพลอยไพลินค่ะ" ภาคินขมวดคิ้ว "คุณรู้เรื่องอะไร" "พลอยไพลิน… เคยทำงานที่บริษัทของคุณพ่อคุณมาก่อนค่ะ" อรปรียาอธิบาย "เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาดและมีความสามารถมาก… และเธอ… ก็มีความสัมพันธ์กับคุณพ่อของคุณจริงๆ ค่ะ" "แล้ว… เรื่องที่เธอมีลูกกับพ่อฉันล่ะ" ภาคินถาม "แล้วเรื่องที่ลูกสาวเธอคือเมษา… คุณรู้เรื่องนี้ด้วยไหม" อรปรียาส่ายหน้า "เรื่องนั้น… ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนค่ะ" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง "แต่… ฉันเคยได้ยินข่าวลือบางอย่างเกี่ยวกับพลอยไพลิน… ว่าเธอหายตัวไปอย่างลึกลับหลังจากที่เธอตั้งท้อง" ภาคินรู้สึกใจหายวาบ "หายตัวไป… อย่างนั้นเหรอ" "ค่ะ" อรปรียาตอบ "ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน… หรือเกิดอะไรขึ้นกับเธอ" ภาคินกำหมัดแน่น เขาเริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ แผนการของศรันย์อาจจะร้ายกาจกว่าที่เขาคิด "ขอบคุณนะอรปรียา" ภาคินกล่าว "คุณให้ข้อมูลที่มีประโยชน์กับผมมาก" อรปรียามองภาคินด้วยความเป็นห่วง "คุณภาคินคะ… ฉันกลัวว่า… ศรันย์จะวางแผนอะไรบางอย่างที่แย่มากๆ ค่ะ" "ผมรู้" ภาคินตอบ "แต่ผมจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายเมษาได้เด็ดขาด"