"คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยขึ้นเสียงเบา "ถ้า… ถ้ามันเป็นความจริง… แล้วฉันคือลูกของพ่อคุณจริงๆ… แล้วเรื่องราวทั้งหมดนี้มันจะเปลี่ยนไปแค่ไหนคะ" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดหวั่น เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าชีวิตของเธอจะผูกพันกับครอบครัวภาคินอย่างลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ภาคินกุมมือเมษาแน่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องเธอ "ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร เมษา… เธอคือคนที่ฉันรัก และฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายเธอเด็ดขาด" เขากล่าวหนักแน่น แต่ในใจก็ยังมีความไม่สบายใจซ่อนอยู่ ความสัมพันธ์ของเขากับเมษาก็มีความผูกพันกันมาตั้งแต่ต้น แต่หากเมษาเป็นลูกสาวของพ่อเขาจริง ๆ นั่นหมายความว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาอาจจะไปต่อได้ยากกว่าที่คิด อรปรียาที่ยืนอยู่ข้างๆ ถอนหายใจเบาๆ "ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ยากจะรับได้ค่ะ คุณเมษา" เธอกล่าว "แต่ฉันคิดว่าคุณภาคินพูดถูกค่ะ เราต้องรีบหาหลักฐานมายืนยันให้ได้ก่อนที่ศรันย์จะเอาเรื่องนี้ไปใช้ประโยชน์อะไรได้มากกว่านี้" "แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหนดีคะ" เมษาถาม พยายามรวบรวมสติ "รูปถ่ายที่บ้านคุณปู่… อยู่ที่ไหนคะ" "ฉันจำได้ลางๆ ค่ะว่ามันอยู่ในห้องทำงานของคุณปู่" อรปรียาตอบ "แต่เกรงว่ามันอาจจะนานมากแล้ว… อาจจะเก็บรักษาไว้ไม่ดีเท่าที่ควร" ภาคินพยักหน้า "ไม่เป็นไร ผมจะให้คนไปค้นหาให้ละเอียดที่สุด" เขามองไปที่อรปรียา "อรปรียา… เธอแน่ใจนะว่าเด็กผู้หญิงในรูปนั้นคือเมษา" "แน่ใจค่ะ" อรปรียาย้ำ "แม้ว่าภาพจะเบลอไปบ้าง แต่ดวงตา จมูก และโครงหน้า… มันเหมือนคุณเมษามากๆ เลยค่ะ ฉันจำได้ เพราะตอนนั้นฉันก็เด็กมากๆ แต่ก็ยังพอจำได้ลางๆ" "แล้วพลอยไพลิน… เธอเป็นใครกันแน่" ภาคินถามต่อ "พ่อของผมไม่เคยพูดถึงเธอเลย" อรปรียาหลับตาลง นึกย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีต "เท่าที่ฉันเคยได้ยินมา… พลอยไพลินเป็นเหมือนรักแรกของพ่อคุณค่ะ" เธอเล่า "พวกเขารักกันมาก แต่… ด้วยเหตุผลบางอย่าง… ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็จบลง… และพ่อคุณก็แต่งงานกับแม่ของผม" "แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ" ภาคินถาม "หลังจากนั้น… ฉันไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัดค่ะ" อรปรียาตอบ "แต่มีข่าวลือว่าพลอยไพลินหายตัวไป… แล้วก็ไม่มีใครเจอเธออีกเลย… จนกระทั่ง… มีข่าวว่าเธอเสียชีวิตไปแล้ว" "แล้วพินัยกรรมที่ศรันย์อ้างถึงล่ะ" ภาคินถาม "มันมีจริงหรือเปล่า" "เรื่องนี้… ฉันไม่ทราบเลยค่ะ" อรปรียากล่าว "แต่ถ้าศรันย์มีเอกสารจริงๆ… เขาคงไม่ปล่อยให้เราสบายใจง่ายๆ แน่" "เราต้องรีบไปที่บ้านคุณปู่" ภาคินตัดสินใจ "อรปรียา รบกวนเธอช่วยไปด้วยกันได้ไหม" "แน่นอนค่ะ" อรปรียาตอบรับทันที ขณะที่พวกเขากำลังจะออกเดินทาง โทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น เป็นสายจากเลขานุการของเขา "คุณภาคินครับ" เสียงเลขานุการดังขึ้นอย่างร้อนรน "มีคนส่งเอกสารมาที่บริษัทครับ เป็นเอกสารเกี่ยวกับ… คุณพลอยไพลิน… และมีข้อความระบุว่า… ให้ส่งต่อให้คุณภาคินโดยตรงครับ" ภาคินขมวดคิ้ว "ส่งมาที่ไหน" "ส่งมาที่อีเมลของคุณภาคินโดยตรงครับ" เลขานุการตอบ "ผมเปิดอ่านคร่าวๆ แล้วครับ… ดูเหมือนจะเป็นสำเนาพินัยกรรม… และมีเอกสารยืนยันความเป็นเจ้าของทรัพย์สินบางส่วนครับ" ภาคินหน้าซีดเผือด "ให้ผม… ให้ผมไปดูที่บริษัทเดี๋ยวนี้" เขากล่าวตัดสายไป "มีอะไรเหรอคะ" เมษาถามเมื่อเห็นสีหน้าของภาคิน "มีคนส่งเอกสารที่ศรันย์อ้างถึงมาที่บริษัท" ภาคินตอบ "ผมต้องไปดูให้เร็วที่สุด" ทั้งสามคนรีบรุดไปยังบริษัท ภาคินตรงไปที่ห้องทำงานของเขา เปิดอีเมลขึ้นมาดู เอกสารที่แนบมามีทั้งสำเนาพินัยกรรมที่ลงชื่อโดยพลอยไพลิน และเอกสารอื่นๆ ที่ระบุถึงการโอนกรรมสิทธิ์ในหุ้นจำนวนหนึ่งของบริษัทของพ่อเขาให้กับบุตรสาวชื่อเมษา "เป็นไปไม่ได้" ภาคินพึมพำ เขาเปิดดูรายละเอียดของพินัยกรรมอย่างละเอียด มันเป็นเอกสารที่ดูเหมือนจริงทุกประการ ทั้งลายเซ็น วันที่ และตราประทับ "คุณ… คุณภาคิน" เมษาที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ก็พูดไม่ออก เธอเห็นชื่อของตัวเองในเอกสารเหล่านั้น มันช่างเป็นเรื่องราวที่เหนือจริงเสียจนเธอไม่อยากจะเชื่อ "นี่มัน… นี่มันของจริง" ภาคินกล่าวเสียงเครือ "ศรันย์… มันรู้เรื่องนี้มาตลอด" "แล้ว… แล้วฉันจะทำอย่างไรต่อไปคะ" เมษาถาม ด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านกว่าเดิม เธอไม่เคยอยากได้อะไรจากครอบครัวนี้ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีสิทธิ์ใดๆ ในทรัพย์สินของพวกเขา "เราต้องไม่ยอมให้ศรันย์ใช้เรื่องนี้เล่นงานเรา" ภาคินจับมือเมษาแน่น "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" "แต่… ถ้ามันเป็นความจริง… แล้วฉัน… ฉันควรจะทำอย่างไรคะ" เมษาถามอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่รอคำตอบ "เราจะพิสูจน์ความจริงให้ได้ก่อน" ภาคินกล่าว "ถ้าเมษาเป็นลูกของพ่อผมจริง… เราก็ต้องหาทางจัดการให้ถูกต้องตามกฎหมาย… และที่สำคัญ… เราต้องทำให้ศรันย์รู้ว่า… เขาไม่สามารถใช้ความจริงนี้มาทำร้ายเราได้" อรปรียาเดินเข้ามา "ฉันว่า… เราควรจะลองไปค้นหาความจริงเกี่ยวกับรูปถ่ายใบนั้นที่บ้านคุณปู่ก่อนค่ะ" เธอกล่าว "ถ้าเด็กในรูปคือคุณเมษาจริงๆ… มันก็จะเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันความเชื่อมโยงได้" ภาคินพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ เราต้องไปดูที่บ้านคุณปู่" เขากล่าว "อรปรียา รบกวนเธอช่วยไปกับเราด้วยนะ" "ยินดีค่ะ" อรปรียาตอบ "และฉันก็หวังว่า… เราจะเจอคำตอบที่แท้จริงเสียที" การพิสูจน์ความจริงครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สำหรับภาคินแล้ว เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องเมษา ไม่ว่าความจริงนั้นจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม