ภาคิน อรปรียา และเมษา เดินทางมาถึงบ้านหลังใหญ่ของตระกูลภาคิน บ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำและเรื่องราวในอดีตที่ถูกเก็บงำ บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงัด ราวกับจะเตือนให้พวกเขารู้ว่ากำลังจะเผชิญหน้ากับอดีตที่ซับซ้อน "คุณปู่เก็บรักษาข้าวของต่างๆ ไว้เป็นอย่างดีเลยค่ะ" อรปรียาเอ่ยขึ้น ขณะที่เดินนำเข้าไปในห้องทำงานที่ภาคินเคยเห็นเพียงครั้งคราวสมัยยังเด็ก ภาคินกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้โบราณ กลิ่นอายของกาลเวลาอบอวลอยู่ในอากาศ "ผมจำได้ว่าพ่อเคยพาผมเข้ามาที่นี่บ้าง แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ" "เราต้องหาให้เจอค่ะ" เมษากล่าว พยายามระงับความตื่นเต้นและความกังวลที่ปนเปกัน "รูปถ่ายใบนั้น… มันสำคัญมาก" อรปรียาเดินตรงไปยังตู้เก็บเอกสารขนาดใหญ่ "ฉันคิดว่า… รูปถ่ายน่าจะถูกเก็บไว้ในลิ้นชักพวกนี้ค่ะ" เธอค่อยๆ เปิดลิ้นชักทีละอันอย่างระมัดระวัง เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ลิ้นชักแล้วลิ้นเล่าถูกเปิดออก แต่ก็ยังไม่พบรูปถ่ายที่ต้องการ ภาคินเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า เมษาก็เช่นกัน เธอเริ่มหมดหวังเล็กๆ "นี่ค่ะ! เจอแล้ว!" อรปรียาร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น เธอหยิบกล่องไม้เก่าแก่ที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายจำนวนมากออกมา ทั้งสามคนนั่งลงบนพื้นห้อง อรปรียาค่อยๆ รื้อค้นรูปถ่ายในกล่องอย่างละเอียด "นี่ไงคะ!" อรปรียาชี้ไปที่รูปถ่ายใบหนึ่ง "จำได้ไหมคะคุณภาคิน" ภาคินรับรูปถ่ายมาดู หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างผิดปกติ ในรูปเป็นภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เขาจำได้ว่าเป็นพ่อของเขาในวัยหนุ่ม ยืนข้างหญิงสาวสวยคนหนึ่ง ซึ่งเขาคาดว่าน่าจะเป็นพลอยไพลิน และข้างๆ หญิงสาวคนนั้น… ก็คือเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่กำลังยิ้มสดใส "เด็กผู้หญิงคนนั้น…" ภาคินพึมพำ "เธอ… เธอมีใบหน้าที่คล้ายกับ… เมษามาก" เมษาก้มลงมองรูปถ่ายอย่างตั้งใจ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เธอเห็นตัวเองในวัยเด็กอย่างชัดเจน รอยยิ้มที่คุ้นเคย จมูกที่เหมือนกัน… ใช่แล้ว เธอจำได้ว่าเคยมีรูปใบนี้อยู่ แต่เธอไม่เคยคิดถึงมันมาก่อน "ใช่ค่ะ! ฉันจำได้แล้ว!" เมษากล่าวเสียงสั่น "นี่มัน… รูปของฉันจริงๆ ด้วย! ฉันจำได้ว่าเคยเห็นมันตอนเด็กๆ… แต่… ฉันจำไม่ได้เลยว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร" "มันเป็นหลักฐานที่ชัดเจนมาก" อรปรียากล่าว "พลอยไพลินคือแม่ของคุณ… และคุณคือลูกสาวของท่าน" ภาคินมองเมษาอย่างอ่อนโยน "เมษา… ตอนนี้เรามีหลักฐานแล้ว" "แต่… พ่อของฉัน… ท่านรู้เรื่องนี้หรือเปล่าคะ" เมษาถาม น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ทำไมท่านถึงไม่เคยพูดถึงเลย" "บางที… ท่านอาจจะอยากให้คุณมีชีวิตที่ดีที่สุด" ภาคินคาดเดา "ท่านอาจจะอยากให้คุณเติบโตมาโดยไม่ต้องแบกรับภาระใดๆ" "แต่… เรื่องพินัยกรรม… มันก็เป็นจริงอย่างที่ศรันย์บอกใช่ไหมคะ" เมษาถาม ภาคินพยักหน้า "ดูจากเอกสารที่ส่งมา… มันเป็นเช่นนั้น" "แล้ว… เราจะทำอย่างไรต่อไปคะ" เมษาถามอย่างหวาดหวั่น "ฉัน… ฉันจะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร" "ไม่ต้องห่วง" ภาคินกุมมือเธอแน่น "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" "แต่… ศรันย์… เขาจะทำอย่างไรต่อไป" อรปรียาถาม "เขาได้พินัยกรรมแล้ว… เขาคงไม่ยอมปล่อยง่ายๆ" "นั่นคือสิ่งที่เราต้องคิดต่อ" ภาคินกล่าว "เราต้องหาทางจัดการกับศรันย์… และทำให้เขารู้ว่า… เขาไม่สามารถใช้ความจริงนี้มาทำร้ายเมษาได้" พวกเขาใช้เวลาอีกสักพักในการค้นหาเอกสารอื่นๆ ในกล่องรูปถ่าย แต่ก็ไม่พบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับพลอยไพลิน หรือความสัมพันธ์ของเธอกับพ่อของภาคิน "เรากลับกันเถอะค่ะ" ภาคินกล่าว "ผมมีเรื่องที่ต้องคุยกับทีมกฎหมายของเรา" ขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากห้องทำงาน เมษาก็หยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง เธอจ้องมองใบหน้าของพลอยไพลิน หญิงสาวที่เธอไม่เคยรู้จัก แต่กลับเป็นมารดาของเธอ "แม่คะ…" เมษากระซิบ "หนู… หนูไม่เคยรู้เลยว่าแม่เป็นใคร… แต่ตอนนี้… หนูได้รู้แล้ว" ภาคินโอบไหล่เมษา "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… เธอไม่ต้องกลัว" การค้นพบรูปถ่ายใบนี้เป็นเหมือนกุญแจดอกสำคัญที่ไขปริศนาในอดีต แต่ก็ยังคงมีคำถามอีกมากมายที่รอคำตอบ และศรันย์ก็ยังคงเป็นภัยคุกคามที่มองไม่เห็น