อรปรียาปรากฏตัวขึ้นที่คฤหาสน์หลังงามราวกับนางพญาที่เหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของตนเอง แววตาคมกริบที่มองเมษาเต็มไปด้วยประกายเย้ยหยันและท้าทาย เมษาซึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวนหลังบ้าน ชะงักมือไปชั่วขณะเมื่อเห็นร่างสูงเพรียวในชุดสีดำสนิทเดินตรงเข้ามาหาอย่างไม่ลังเล "ฉันไม่คิดว่าคุณจะกล้ามาที่นี่อีก" เมษาเอ่ยเสียงเรียบ พยายามควบคุมไม่ให้อารมณ์สั่นคลอน อรปรียายิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "ทำไมฉันจะไม่กล้าล่ะ ในเมื่อที่นี่มันคือบ้านของ 'ว่าที่' ภรรยาของภาคิน" คำว่า 'ว่าที่' ถูกเน้นย้ำอย่างจงใจ "ฉันกับคุณภาคินแต่งงานกันแล้วค่ะ" เมษาตอบ พลางวางบัวรดน้ำลง "แต่งงานกันเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจใช่ไหมล่ะ" อรปรียาย้อนถาม สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเมษาอย่างไม่วางตา "อย่าหลอกตัวเองให้มากไปเลยย่ะ ฉันรู้จักภาคินดีกว่าเธอเสียอีก" เมษาเม้มปากแน่น คำพูดของอรปรียาแทงใจดำจนรู้สึกเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าข้อตกลงนี้เริ่มต้นขึ้นเพราะอะไร แต่ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจเธอมันไม่ใช่เรื่องของผลประโยชน์อีกต่อไปแล้ว "ฉันไม่รู้ว่าคุณมาทำไม" เมษาพยายามเปลี่ยนเรื่อง "ถ้ามาหาคุณภาคิน เขาไม่อยู่บ้าน" "ฉันไม่ได้มาหาภาคิน" อรปรียาตอบ "ฉันมาหาเธอต่างหาก มาเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย" "เตือนเรื่องอะไรคะ" เมษาถามอย่างไม่เข้าใจ "เตือนให้เธอรู้ตัว" อรปรียาเดินเข้ามาใกล้อีกก้าว ใบหน้ายิ้มแย้มแต่แฝงไว้ด้วยอันตราย "อย่าได้หลงรักผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด ภาคินไม่ใช่คนที่จะมาหลงรักใครได้ง่ายๆ และต่อให้รัก เขาก็ไม่มีวันยอมรับความรักจากผู้หญิงอย่างเธอหรอก" "ฉันไม่ได้หลงรักเขา" เมษาตอบเสียงหนักแน่น แม้ในใจจะเริ่มสั่นคลอน "ฉันแค่ทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุด" "ดีมาก" อรปรียาหัวเราะเบาๆ "รักษาทัศนคติแบบนี้ไว้นะ มันจะช่วยให้เธอเจ็บปวดน้อยลง" "แล้วคุณล่ะคะ" เมษาถามกลับอย่างกล้าหาญ "คุณมาเตือนฉันเพื่ออะไรคะ เพื่อจะบอกว่าคุณรักคุณภาคินมากขนาดนั้นเลยหรือไง" แววตาของอรปรียาแข็งกร้าวขึ้นทันที "ฉันกับภาคินมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าที่เธอจะจินตนาการได้เสียอีก เพราะฉะนั้น จงถอยไปซะก่อนที่เธอจะเสียใจมากกว่านี้" "ฉันไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของคุณเป็นยังไง" เมษาบอก "แต่ตอนนี้ฉันคือภรรยาของคุณภาคิน และฉันจะทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุด" อรปรียาจ้องมองเมษาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เมษายืนนิ่งอยู่กลางสวน ดอกไม้ที่เคยสดชื่นกลับดูหม่นหมองไปในพริบตา หลังจากวันนั้น เมษาก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก คำพูดของอรปรียายังคงก้องอยู่ในหัวเธอ เธอพยายามสะบัดความคิดเหล่านั้นออกไปและกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ แต่ยิ่งเธอพยายามมากเท่าไหร่ ภาพของภาคินที่นั่งคุยกับอรปรียาด้วยท่าทีสนิทสนมในงานเลี้ยงวันนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ภาคินกลับมาถึงบ้านค่ำกว่าปกติ เมษาพยายามซ่อนความกังวลใจไว้เบื้องหลังรอยยิ้ม "กลับมาแล้วเหรอคะ" เมษาทักทายเขาขณะที่เขากำลังถอดสูท "อืม" ภาคินตอบเสียงห้วนๆ "วันนี้ประชุมยาว" "เหนื่อยไหมคะ" เมษาถาม พลางเดินเข้าไปช่วยเขาถอดเนกไท ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้เธอทำหน้าที่ต่อ "นิดหน่อย" "คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยขึ้นอย่างลังเล "เมื่อกี้...ฉันเจอคุณอรปรียาค่ะ" ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาฉายแววตกใจเล็กน้อย "เธอมาทำอะไรที่นี่" "เธอบอกว่ามาเตือนฉันค่ะ" เมษาตอบ "เธอบอกว่า...คุณกับเธอมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกัน" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "อรปรียาเป็นแค่เพื่อนเก่าของพ่อฉัน เธอพยายามจะปั่นหัวเธอมากกว่า" "แต่เธอพูดเหมือน..." เมษาพยายามจะอธิบาย "เมษา" ภาคินขัดจังหวะ "ฟังฉันนะ ฉันไม่เคยมีความสัมพันธ์อะไรกับอรปรียามากกว่าความเป็นเพื่อนร่วมงาน และเธอก็รู้ดีว่าฉันหมั้นกับเธอแล้ว" เมษาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเขาจริงจัง แต่เธอก็ยังอดสงสัยไม่ได้ "คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยเสียงเบา "ถ้ามีอะไรที่คุณไม่สบายใจ หรือมีอะไรที่อยากจะบอกฉัน... บอกฉันได้นะคะ" ภาคินมองเมษาด้วยสายตาที่อ่อนลง "ฉันรู้ว่าเธอคงอึดอัดกับสถานการณ์ของเรา" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง "แต่ฉันกำลังพยายามอยู่" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เมษาตอบ "ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด" ภาคินพยักหน้า "ขอบใจนะ" เขาเอ่ยเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนของเขา ทิ้งให้เมษายืนมองตามหลังไป ด้วยความรู้สึกที่สับสนกว่าเดิม เย็นวันต่อมา ภาคินชวนเมษาไปงานกาล่าการกุศล เธอตอบตกลงทันที เธออยากจะใช้เวลากับเขามากขึ้น และอยากจะพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่าเธอไม่ได้คิดไปเอง ในงาน ภาคินดูแลเมษาอย่างดี เขาแนะนำเธอให้รู้จักกับแขกคนสำคัญ และคอยอยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา เมษาเองก็พยายามปรับตัวให้เข้ากับบรรยากาศที่หรูหราและเต็มไปด้วยผู้คน ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น "ภาคิน! ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่" เมษาหันไปตามเสียง และเห็นอรปรียาเดินตรงเข้ามาหา พร้อมกับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง "อรปรียา" ภาคินทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบ "นี่เมษา ภรรยาของผม" อรปรียาหันมายิ้มให้เมษา แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้จริงใจเลยสักนิด "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณเมษา" "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณอรปรียา" เมษาตอบกลับอย่างสุภาพ "ส่วนนี่ มาร์ค เพื่อนสนิทของฉัน" อรปรียาแนะนำชายหนุ่มข้างกาย "มาร์ค นี่ภาคิน คู่หมั้นเก่าของฉัน" คำว่า 'คู่หมั้นเก่า' ถูกเน้นย้ำอย่างชัดเจน ทำให้เมษารู้สึกจุกที่อก ภาคินเองก็หน้าตึงขึ้นมาทันที "ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณมาร์ค" ภาคินกล่าวเสียงเย็น "ผมก็ยินดีครับ คุณภาคิน" มาร์คตอบกลับอย่างสุภาพ แต่สายตาของเขาก็แฝงไปด้วยความท้าทาย ทั้งสี่คนยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความอึดอัด อรปรียามองเมษาด้วยสายตาเยาะเย้ย ราวกับจะบอกว่าเธอไม่มีวันเทียบเธอได้ ภาคินเองก็พยายามดึงเมษาเข้ามาใกล้ ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ "ขอตัวก่อนนะครับ" ภาคินเอ่ยขึ้น "เรามีธุระต่อ" เขาจับมือเมษาและพาเดินออกไป ทิ้งให้อรปรียายืนหน้าเสียอยู่ตรงนั้น "เป็นไงบ้าง" ภาคินถามเมื่อเดินออกมาไกลพอสมควร "ฉันโอเคค่ะ" เมษาตอบ พยายามยิ้มให้เขา "คุณอรปรียา...ดูเหมือนจะยังตัดใจจากคุณไม่ได้นะคะ" ภาคินถอนหายใจ "เธอเป็นคนเอาแต่ใจ ถ้าไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ก็จะทำทุกวิถีทาง" "แล้วคุณคะ" เมษาถาม "คุณ...เคยมีความรู้สึกอะไรให้เธอจริงๆ จังๆ ไหมคะ" ภาคินหยุดเดิน หันมามองเมษา ดวงตาของเขาสื่อถึงความจริงใจ "ฉันเคยคิดว่าฉันรักเธอ เมษา แต่ความจริงแล้ว ฉันไม่เคยเข้าใจความรักจริงๆ จนกระทั่ง... จนกระทั่งได้รู้จักเธอ" คำพูดนั้นทำให้เมษารู้สึกใจเต้นแรง เธอไม่คิดว่าภาคินจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา "ขอบคุณนะคะ" เมษาเอ่ยเสียงเบา "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" ทั้งสองสบตากันด้วยรอยยิ้ม ความเข้าใจและความรู้สึกดีๆ ก่อตัวขึ้นในใจของทั้งคู่ ท่ามกลางความขัดแย้งที่ถูกจุดชนวนขึ้นโดยอรปรียา