ข่าวการหมั้นหมายระหว่างภาคินกับเมษาแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วในวงสังคมชั้นสูง สร้างความตกตะลึงให้กับหลายคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งอรปรียา อรปรียาแทบไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินข่าว เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอผิดพลาดตรงไหน เธอทุ่มเททุกอย่างแล้ว แต่สุดท้ายภาคินก็เลือกเมษา ผู้หญิงธรรมดาๆ คนนั้น "เป็นไปไม่ได้" อรปรียาพึมพำกับตัวเอง "เธอต้องทำอะไรบางอย่างแน่ๆ" เธอตัดสินใจว่าจะไม่ยอมแพ้ เธอจะต้องทำลายความสุขของภาคินและเมษาให้ได้ ในขณะเดียวกัน ภาคินและเมษาก็กำลังเตรียมงานแต่งงานกันอย่างเร่งรีบ ท่านประธานภาคินเองก็ดูจะพอพระทัยกับการตัดสินใจของลูกชาย "พ่อดีใจนะภาคิน ที่แกเลือกเมษา" ท่านประธานกล่าวขณะที่กำลังพูดคุยเรื่องงานแต่งงานกับภาคิน "แม่ของแกคงจะดีใจถ้าแกยังมีชีวิตอยู่" คำพูดนั้นทำให้ภาคินนิ่งไปเล็กน้อย เขาไม่เคยลืมเรื่องของแม่ แต่เขาก็ไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เมษาฟัง "ผมจะทำให้ดีที่สุดครับพ่อ" ภาคินตอบ เมษาก็เช่นกัน เธอรู้สึกตื่นเต้นและมีความสุขกับชีวิตใหม่ที่กำลังจะมาถึง แต่เธอก็ยังคงมีความกังวลใจเรื่องอรปรียาอยู่ลึกๆ วันหนึ่ง ขณะที่เมษากำลังเลือกชุดแต่งงานอยู่กับเพื่อนสนิทของเธอที่ชื่อแพรวา จู่ๆ ก็มีคนส่งข้อความมาหาแพรวา "ใครส่งมาเหรอ" เมษาถาม "ไม่รู้สิ" แพรวาตอบ "เบอร์แปลก" เมื่อแพรวาเปิดข้อความ เธอก็หน้าซีดเผือด "เป็นอะไรไป" เมษาถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่มีอะไรค่ะ" แพรวาตอบเสียงสั่น "แค่...แค่ข้อความขยะ" แต่เมษาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เธอพยายามจะขอดูโทรศัพท์ของแพรวา แต่แพรวาก็รีบปิดมันไว้ "ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะเมษา" แพรวาพูด "เรากลับไปเลือกชุดกันต่อเถอะ" เมษารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่เธอไม่กล้าซักไซ้ไล่เลียงอะไรมากนัก หลังจากวันนั้น เมษาก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นรอบตัวเธอ ของใช้ส่วนตัวของเธอหายไปบ้าง มีร่องรอยเหมือนมีคนเข้ามาในห้องบ้าง แต่เมื่อเธอถามแม่บ้าน หรือแม้แต่ภาคิน เขาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ "เธอคงคิดมากไปเองนะเมษา" ภาคินบอก "ช่วงนี้เธออาจจะเครียดเรื่องงานแต่งงาน" เมษาพยายามจะเชื่อคำพูดของภาคิน แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ วันหนึ่ง ขณะที่เมษากำลังเดินไปที่ห้องสมุด เธอเห็นเงาของใครบางคนแวบผ่านไปที่มุมห้อง เธอรีบเดินตามไป แต่ก็ไม่พบใคร "ใครอยู่นั่น" เมษาตะโกนถาม ไม่มีเสียงตอบกลับ เมษาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่างกาย เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามองตลอดเวลา ภาคินเองก็เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเมษา เขาเห็นว่าเธอเริ่มหวาดระแวง และไม่ค่อยร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน "มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าเมษา" ภาคินถามขณะที่ทั้งสองกำลังทานอาหารเย็นด้วยกัน "เปล่าค่ะ" เมษาตอบ "แค่...รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างผิดปกติ" "เธอหมายถึงอะไร" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" เมษาถอนหายใจ "แต่ฉันรู้สึกว่ามีคนกำลังจับตามองฉันอยู่" ภาคินขมวดคิ้ว "ใครกัน" "ฉันก็ไม่รู้ค่ะ" เมษาตอบ "แต่ฉันกลัว" ภาคินเอื้อมมือไปจับมือของเมษา "ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอ" ในขณะเดียวกัน อรปรียาก็กำลังวางแผนการบางอย่าง เธอกำลังติดต่อกับใครบางคนอย่างลับๆ "คุณแน่ใจนะว่าแผนการนี้จะสำเร็จ" อรปรียาถามปลายสาย "แน่นอนครับคุณอรปรียา" เสียงทุ้มต่ำตอบกลับมา "ผมจะทำให้พวกมันไม่มีวันได้อยู่ด้วยกัน" อรปรียายิ้มอย่างพอใจ "ดีมาก ฉันจะให้เงินคุณตามที่ตกลงไว้" แผนการร้ายเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ โดยที่ภาคินและเมษายังไม่รู้ตัว คืนนั้น เมษานอนไม่หลับ เธอได้ยินเสียงประหลาดๆ ดังมาจากนอกห้อง เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง และแอบมองผ่านช่องตาแมวที่ประตู เธอเห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังเดินผ่านไป เธอมองเห็นเพียงแวบเดียว ก่อนที่ร่างนั้นจะหายลับไป เมษากลั้นหายใจด้วยความหวาดกลัว เธอแน่ใจแล้วว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นจริงๆ วันต่อมา ภาคินได้พบกับท่านประธานของบริษัทคู่แข่ง ที่มีข่าวลือว่ามีความบาดหมางกับบริษัทของเขามานาน "ผมยินดีที่ได้พบคุณภาคิน" ชายสูงวัยกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ "ผมได้ยินข่าวดีเรื่องงานแต่งงานของคุณ" "ขอบคุณครับ" ภาคินตอบอย่างสุภาพ แต่ก็ระมัดระวังตัว "ผมหวังว่าคุณจะมีความสุขกับชีวิตคู่ของคุณ" ชายคนนั้นพูดต่อ "แต่บางครั้ง ความสุขก็อาจจะอยู่ไม่นานนัก" ภาคินขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่ายังไงครับ" "ผมแค่...เตือนคุณน่ะครับ" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ "บางที คนที่เราไว้ใจที่สุด ก็อาจจะเป็นคนที่ทำร้ายเราได้มากที่สุด" คำพูดของชายคนนั้นทำให้ภาคินรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ เมื่อภาคินกลับถึงบ้าน เขาพบว่าเมษากำลังนั่งร้องไห้อยู่ในห้องนั่งเล่น "เมษา! เป็นอะไรไป" ภาคินรีบเข้าไปหา "คุณภาคินคะ" เมษาร้องไห้สะอึกสะอื้น "ฉัน...ฉันคิดว่ามีคนพยายามจะทำร้ายฉัน" ภาคินตกใจมาก เขากอดเมษาไว้แน่น "ใครกัน" "ฉัน...ฉันไม่รู้" เมษาตอบ "แต่ฉันกลัวจริงๆ ค่ะ" ภาคินรู้สึกถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเมษาเด็ดขาด "ไม่ต้องกลัวนะเมษา" ภาคินปลอบ "ฉันจะปกป้องเธอเอง" ในขณะเดียวกัน อรปรียาก็ได้เห็นภาพเมษากำลังร้องไห้เสียใจอยู่กับภาคินผ่านทางแอปพลิเคชันที่เธอแอบติดตั้งไว้ในโทรศัพท์ของเมษาผ่านแพรวา เธอรู้สึกพอใจอย่างยิ่ง แผนการของเธอกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น