เมษานั่งมองเงาที่เลือนหายไปในมุมห้องสมุด หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดระแวง ใครกันที่แอบตามเธออยู่? ความรู้สึกไม่ปลอดภัยกัดกินเธอทีละน้อย ภาพเหตุการณ์ที่แพรวาหน้าซีดเผือดเมื่ออ่านข้อความปริศนานั้นผุดขึ้นมาในหัว เธอแน่ใจแล้วว่าต้องมีอะไรบางอย่างกำลังเกิดขึ้นเบื้องหลัง "คุณเมษาคะ" เสียงแม่บ้านเรียกเธอให้หลุดจากภวังค์ "คุณภาคินกลับมาแล้วค่ะ กำลังรอคุณอยู่ในห้องนั่งเล่น" เมษารีบปัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป เธอเดินตามแม่บ้านไปห้องนั่งเล่น ภาคินนั่งอยู่บนโซฟาตัวหรู ใบหน้าเคร่งขรึมตามแบบฉบับของเขา ดวงตาจับจ้องมาที่เธอทันทีที่เธอปรากฏตัว "เป็นอะไรไป" ภาคินถามทันทีที่เธอเดินเข้ามา "ดูเหมือนเธอจะกำลังคิดหนัก" เมษานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม "เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร" เธอพยายามยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนๆ "แน่ใจนะ" ภาคินเลิกคิ้ว "ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้เธอมีเรื่องไม่สบายใจ" เมษาลังเล เธออยากจะเล่าให้ภาคินฟังถึงความรู้สึกของเธอ อยากจะบอกเขาว่าเธอรู้สึกเหมือนถูกจับตามอง แต่คำพูดของเขาในวันก่อนที่บอกว่าเธออาจจะคิดมากไปเอง ก็ทำให้เธอไม่แน่ใจว่าควรจะพูดออกไปดีหรือไม่ "ก็...นิดหน่อยค่ะ" เมษาตอบเสียงอ่อย "แค่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างแปลกๆ รอบตัว" ภาคินพยักหน้าช้าๆ "แปลกๆ แบบไหน" "ก็...เหมือนมีคนแอบมอง หรือว่าข้าวของบางอย่างหายไป" เมษาพยายามอธิบาย "เมื่อกี้ฉันก็เห็นเงาใครบางคนแวบๆ แถวห้องสมุด" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาทอดยาวออกไปนอกหน้าต่างราวกับกำลังครุ่นคิด "เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้ตาฝาด" "แน่ใจค่ะ" เมษาตอบหนักแน่น "ฉันรู้สึกได้จริงๆ" ภาคินหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาส่อแววบางอย่างที่เมษาอ่านไม่ออก "ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ฉันจะให้คนของเรามาตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดอีกครั้ง" "ขอบคุณค่ะ" เมษารู้สึกเบาใจขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยภาคินก็รับฟังเธอ "แล้วเรื่องอรปรียาล่ะ" ภาคินถามเปลี่ยนเรื่อง "มีข่าวคราวอะไรจากเธออีกไหม" เมษาถอนหายใจ "ก็...ไม่มีอะไรเป็นพิเศษค่ะ เธอคงกำลังโกรธมาก" "เธอคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการเอง" เมษาเชื่อคำพูดของภาคิน เธอรู้ว่าเขามีอำนาจและบารมีมากพอที่จะปกป้องเธอได้ แต่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยก็ยังคงวนเวียนอยู่ในใจ คืนนั้น เมษานอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง คิดถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น เธอเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เธอเห็นและรู้สึกนั้นเป็นเพียงจินตนาการของเธอเอง หรือว่ามันคือความจริงที่กำลังจะเปิดเผยออกมา เช้าวันต่อมา เมษาก็ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการอดนอน เมื่อเธอลงมาที่ห้องอาหาร แม่บ้านกำลังจัดเตรียมอาหารเช้าอยู่ "คุณเมษาคะ" แม่บ้านกล่าว "มีคนฝากของมาให้ค่ะ" แม่บ้านยื่นกล่องกระดาษสีดำใบเล็กให้เมษา เมษาเปิดกล่องออก ข้างในมีสร้อยคอเส้นเล็กๆ ที่มีจี้เป็นรูปหัวใจสีฟ้าอ่อน "สวยจังเลยค่ะ" เมษาอุทาน "ใครให้มาคะ" "ไม่ทราบค่ะ เขาบอกแค่ว่าให้คุณเมษาก่อนที่คุณภาคินจะกลับมา" แม่บ้านตอบ เมษาหยิบสร้อยคอขึ้นมาดู เธอรู้สึกคุ้นเคยกับจี้รูปหัวใจสีฟ้าอ่อนนี้เหลือเกิน มันเหมือนกับ...เหมือนกับที่เธอเคยเห็นในความฝัน "คุณเมษาคะ" เสียงภาคินดังขึ้นจากด้านหลัง เมษารีบหันไปมอง ภาคินยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องอาหาร สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียด "มีใครมาหาเธอเมื่อเช้านี้ไหม" "ไม่มีค่ะ" เมษาตอบ "แต่มีคนฝากของมาให้ค่ะ" เธอยกกล่องสร้อยคอขึ้น ภาคินมองสร้อยคอในมือเธอ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "นี่มัน..." "คะ?" เมษาถามด้วยความสงสัย "ไม่มีอะไร" ภาคินกล่าวก่อนจะเดินเข้ามา "ใครเป็นคนเอามาให้" "แม่บ้านไม่เห็นหน้าค่ะ" เมษาตอบ "เขาบอกว่าให้ก่อนคุณจะกลับมา" ภาคินเดินเข้ามาใกล้ จ้องมองสร้อยคอในมือเมษา "เธอเคยเห็นสร้อยคอแบบนี้ที่ไหนมาก่อนไหม" เมษาลังเล "ไม่แน่ใจค่ะ แต่มันดูคุ้นๆ" "คุ้นๆ แบบไหน" ภาคินคะยั้นคะยอ "เหมือนเคยเห็นในความฝันค่ะ" เมษาตอบ "รูปหัวใจสีฟ้าอ่อนนี้" ใบหน้าของภาคินซีดลงทันที เขาเงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลบางอย่าง "ฉันว่า...ฉันว่าเธอควรจะเก็บสร้อยคอนี้ไว้ให้ดี" "ทำไมคะ" เมษาถามด้วยความกังวล "ก็...มันอาจจะเป็นของสำคัญ" ภาคินตอบเลี่ยงๆ "แล้วก็...เรื่องที่เธอรู้สึกว่ามีคนตามเธออยู่ ฉันจะจริงจังกับเรื่องนี้มากขึ้น" หลังจากวันนั้น ภาคินก็เริ่มระมัดระวังตัวมากขึ้น เขามักจะอยู่ใกล้ๆ เมษา และสั่งให้คนในบ้านคอยสังเกตการณ์ความผิดปกติอยู่เสมอ วันหนึ่ง ขณะที่เมษาและภาคินกำลังจะออกไปทานอาหารนอกบ้าน มีรถยนต์สีดำคันหนึ่งขับเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว ประตูรถเปิดออก และผู้หญิงคนหนึ่งก็ก้าวลงมา เมษารู้สึกตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น "อรปรียา!" อรปรียาเดินตรงมาหาเมษาด้วยสีหน้าบึ้งตึง "ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะแต่งงานกับภาคินได้" "คุณอรปรียาคะ" เมษาพยายามสงบสติอารมณ์ "เราคุยกันดีๆ ได้ค่ะ" "คุยกันดีๆ?" อรปรียายิ้มเยาะ "เธอคิดว่าฉันจะยอมให้เธอได้ทุกอย่างไปง่ายๆ หรือไง" ภาคินก้าวเข้ามาขวางหน้าเมษา "อรปรียา ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" "ภาคิน!" อรปรียาหันไปมองเขาด้วยแววตาตัดพ้อ "ทำไมเธอถึงเลือกผู้หญิงคนนี้ เธอมีอะไรดีกว่าฉัน" "เธอไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้" ภาคินพูดเสียงเย็นชา "ฉันไม่ยอม!" อรปรียาตะโกน "ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าเธอเลือกผิด" ว่าแล้ว อรปรียาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และเริ่มพิมพ์อะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว เมษารู้สึกได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวอรปรียา "เธอจะทำอะไร" เมษาถาม "ก็แค่...ทำให้ความลับของเธอเปิดเผยออกมาเท่านั้นเอง" อรปรียาตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่น่ากลัว "ทุกคนจะได้รู้ว่าเธอเป็นใครจริงๆ" เมษารู้สึกใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าอรปรียากำลังจะทำอะไรบางอย่างที่อาจจะส่งผลกระทบต่อเธออย่างรุนแรง