ใบหน้าของอรปรียาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ขณะที่เธอกดส่งข้อความสุดท้าย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดถูกกลบด้วยแรงอิจฉาริษยาที่เอ่อล้น เมษายืนนิ่งราวกับถูกสาป สัญชาตญาณบอกเธอว่านี่คือจุดเปลี่ยนที่อันตรายที่สุด "เธอทำอะไร" ภาคินถามเสียงเข้ม พยายามจะก้าวเข้าไปคว้าโทรศัพท์ในมืออรปรียา แต่อรปรียาก็ถอยห่างไปอย่างรวดเร็ว "ก็แค่...ป่าวประกาศความจริงให้โลกรู้" อรปรียาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ว่าเจ้าสาวของท่านประธานภาคินแท้จริงแล้วเป็นใคร" เมษาตัวแข็งทื่อ ภาพใบหน้าของพ่อกับแม่ลอยเข้ามาในหัว เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ "คุณอรปรียาคะ คุณอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ" "ทำไมฉันจะต้องหยุด" อรปรียาเชิดหน้า "เธอแย่งทุกอย่างไปจากฉัน ฉันก็ต้องเอาคืนบ้าง" "ผมเตือนคุณแล้วนะอรปรียา" ภาคินพูดเสียงเย็นชา "ถ้าคุณทำอะไรโง่ๆ อีก ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่" "อย่ามาขู่ฉัน!" อรปรียาตะคอกกลับ "ฉันไม่กลัวคุณ! ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่คิด" ว่าแล้ว อรปรียาก็หมุนตัววิ่งกลับไปที่รถ และขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความสับสน เมษายืนตัวสั่น เธอหันไปมองภาคิน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "เธอเป็นอะไรไหมเมษา" ภาคินรีบเข้ามาประคองเธอ "ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ" เมษาตอบเสียงสั่น "แต่...แต่เธอจะทำอะไร" "ไม่ต้องห่วง" ภาคินพูดพลางโอบไหล่เธอ "ฉันจะจัดการเอง" แต่ในใจของภาคินก็เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าอรปรียาจะต้องไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แต่ไม่คิดว่าจะใช้วิธีสกปรกถึงขนาดนี้ เมื่อกลับเข้ามาในบ้าน เมษาก็รีบตรงไปที่ห้องของเธอ เธอพยายามคิดทบทวนคำพูดของอรปรียา "ความลับของเธอ" "ไม่ได้บริสุทธิ์" คำพูดเหล่านั้นมันหมายถึงอะไรกันแน่ ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น เป็นข้อความจากแพรวา "เมษา! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! เห็นข่าวในอินเทอร์เน็ตไหม" เมษาเปิดข้อความของแพรวาด้วยมือที่สั่นเทา เธอเข้าไปยังเว็บไซต์ข่าวบันเทิงชื่อดัง และสิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอแทบทรุด พาดหัวข่าวใหญ่พาดผ่านหน้าจอ "เปิดโปง! เจ้าสาวปริศนาของนักธุรกิจดัง แท้จริงแล้วคือลูกหนี้การพนันของแก๊งมาเฟีย?" ภาพประกอบเป็นภาพถ่ายของเธอกับพ่อที่กำลังทะเลาะกันในอดีต และภาพเอกสารที่ดูเหมือนเป็นสัญญากู้ยืมเงิน "เป็นไปไม่ได้!" เมษาอุทานออกมาเสียงดัง "นี่มันเรื่องอะไรกัน!" เธอรีบโทรหาแพรวาทันที "แพรวา! นี่มันเรื่องอะไรกัน!" เมษาถามเสียงร้อนรน "เมษา...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" เสียงแพรวาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ข้อความที่อรปรียาส่งมา มันคงเป็นข้อมูลพวกนี้แหละ" "แต่...แต่ฉันไม่ได้เป็นหนี้ใครนะ" เมษาพยายามอธิบาย "เอกสารพวกนั้นมันปลอม" "ฉันรู้เมษา! แต่คนอื่นเขาไม่รู้!" แพรวาเสียงสั่น "ตอนนี้ข่าวแพร่ไปทั่วแล้ว! มีคนกำลังโจมตีเธอในโซเชียลมีเดียเต็มไปหมด!" เมษารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอไม่เคยคิดว่าอรปรียาจะทำเรื่องร้ายแรงถึงขนาดนี้ ภาคินรีบวิ่งเข้ามาในห้องเมื่อได้ยินเสียงเมษา "เกิดอะไรขึ้น" เมษายื่นโทรศัพท์ให้ภาคินดู "ดูนี่สิคะ" ภาคินอ่านข่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "อรปรียา..." เขาพึมพำ "นี่มันเรื่องโกหกทั้งเพค่ะ" เมษาบอก "ฉันไม่เคยเล่นการพนัน ไม่เคยเป็นหนี้ใคร" "ฉันรู้" ภาคินตอบ "ฉันเชื่อเธอ" "แต่คนอื่นเขาไม่เชื่อนะคะ" เมษาพูดพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า "ทุกคนกำลังด่าฉัน" ภาคินโอบกอดเมษาไว้แน่น "ไม่ต้องห่วงนะเมษา ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง" "แต่...แต่จะจัดการยังไงคะ" เมษาถาม "ฉันจะฟ้องอรปรียา ข้อหาหมิ่นประมาท และจะชี้แจงความจริงกับสาธารณชน" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอแบบนี้" ขณะที่ภาคินกำลังวางแผนรับมือกับวิกฤตการณ์นี้ เมษาก็ยังคงรู้สึกสับสนและหวาดกลัว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวในอดีตของเธอถึงได้ถูกนำมาบิดเบือนและโจมตีเธอเช่นนี้ วันต่อมา ข่าวฉาวของเมษาได้แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วในวงสังคมและสื่อบันเทิงต่างๆ ผู้คนต่างพากันซุบซิบนินทา และแสดงความคิดเห็นในเชิงลบต่อเธอ "เธอเชื่อเรื่องนี้จริงๆ เหรอ" เพื่อนสนิทคนหนึ่งของภาคินถามเขาในการประชุม "ผมไม่เชื่อ" ภาคินตอบเสียงเรียบ "ผมเชื่อเมษา" "แต่หลักฐานมัน..." "หลักฐานมันถูกสร้างขึ้น" ภาคินขัดจังหวะ "ผมรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้" ภาคินตัดสินใจที่จะเดินหน้าฟ้องร้องอรปรียาให้ถึงที่สุด เขาไม่ต้องการให้เมษาต้องเผชิญหน้ากับความอับอายเพียงลำพัง ในขณะเดียวกัน อรปรียาเองก็กำลังมีความสุขกับการได้เห็นผลงานของเธอ เธอนั่งจิบไวน์มองข่าวร้ายของเมษาที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรทัศน์ "สมน้ำหน้า!" อรปรียาพึมพำ "แกจะไม่มีวันได้อยู่กับภาคิน!" เธอไม่รู้เลยว่า การกระทำของเธอได้จุดชนวนให้เกิดแผนการที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เมษาพยายามใช้ชีวิตตามปกติ แต่สายตาของผู้คนรอบข้างก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด เธอรู้สึกเหมือนตกเป็นจำเลยของสังคม "คุณเมษาคะ" แม่บ้านเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับสีหน้ากังวล "มีผู้ชายชุดดำมาหาค่ะ เขาบอกว่ามีธุระด่วนกับคุณภาคิน" เมษามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นรถยนต์สีดำสนิทจอดอยู่หน้าบ้าน และชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่สองคนกำลังยืนรออยู่ "ฉันว่า...ฉันว่าเราควรจะระวังตัวมากกว่านี้" เมษาบอกภาคิน ภาคินพยักหน้า "ไม่ต้องห่วง ฉันจะพาเธอไปที่ปลอดภัย" ภาคินอุ้มเมษาขึ้นรถคันหรู และขับออกไปท่ามกลางความมืดของค่ำคืน เขาพาเธอไปยังบ้านพักตากอากาศลับแห่งหนึ่งที่เขาเตรียมไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน "ที่นี่คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด" ภาคินบอกเมษา "จนกว่าฉันจะจัดการเรื่องนี้เรียบร้อย" เมษามองไปรอบๆ ห้องพักที่ดูเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน เธอมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ขอบคุณค่ะ" เมษาพูดเสียงเบา "ที่ดูแลฉัน" ภาคินยิ้มบางๆ "เธอคือคนสำคัญของฉัน" แต่ในใจของเขาก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวล เขาไม่แน่ใจว่าอรปรียาจะหยุดแค่นี้ หรือจะมีแผนการร้ายอื่นๆ ซ่อนอยู่