"เดี๋ยวก่อนสิ" ภูเอ่ยขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่นนท์ไม่สามารถตีความได้ง่ายๆ "ฉันเห็นพวกเธอสองคนคุยกับทีมงานสารคดีเมื่อกี้... กำลังถ่ายเรื่องราวความรักของพวกเธออยู่ใช่ไหม" นนท์รู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเยียบ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าการเจอภูในวันนี้จะเป็นเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ ภูเคยเป็นเพื่อนร่วมชมรมถ่ายภาพของเขาเมื่อปีที่แล้ว แต่มีปัญหากันรุนแรงจนเกือบจะถึงขั้นแจ้งความกันไปแล้ว สาเหตุมาจากเรื่องที่ภูแอบนำภาพถ่ายของนนท์ไปใช้โดยไม่ขออนุญาต และยังไปพูดจาบิดเบือนความจริงกับคนอื่นๆ ทำให้ภาพลักษณ์ของนนท์เสียหาย แม้จะผ่านไปนานแล้ว แต่รอยร้าวในความสัมพันธ์นั้นก็ยังคงอยู่ "ภู... นายจะพูดอะไรก็คิดก่อนนะ" นนท์พยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "นี่มันไม่ใช่เรื่องของนาย" "ทำไมจะไม่ใช่เรื่องของฉันล่ะ" ภูยิ้มเยาะ "ฉันก็เป็นนักศึกษาที่นี่เหมือนกัน แล้วเห็นอะไรที่ไม่ถูกต้อง ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะพูด" ออยจับแขนนนท์เบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวนนท์ "คุณภูคะ เรื่องของเราเป็นเรื่องส่วนตัวค่ะ" "ส่วนตัวเหรอ" ภูหัวเราะ "แต่ที่เห็นในกล้องนั่น มันดูไม่ค่อยส่วนตัวเท่าไหร่เลยนะ" เขากวาดสายตาไปที่กล้องที่ทีมงานของวิภาวางไว้บนขาตั้ง "สารคดีแบบนี้... จะเอาไปออกอากาศได้ยังไง? โดยเฉพาะเมื่อความสัมพันธ์มัน... คลุมเครือแบบนี้" คำว่า "คลุมเครือ" ทำให้หัวใจของนนท์บีบรัด เขาหันไปมองหน้าออย ดวงตาของทั้งคู่ประสานกัน มีความกังวลฉายชัดอยู่เต็มเปี่ยม "คุณภูคะ" ออยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น "เราเข้าใจว่าคุณอาจจะมีความคิดเห็นบางอย่าง แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน เรากำลังพยายามที่จะทำความเข้าใจตัวเองและก้าวผ่านมันไป" "ก้าวผ่านอะไร?" ภูถามเสียงสูง "ก้าวผ่านความจริงที่ว่า ความสัมพันธ์แบบนี้มันไม่ได้รับการยอมรับน่ะเหรอ" นนท์รู้สึกว่าเขาอดทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว "ภู! พอได้แล้ว" เขาก้าวไปยืนขวางหน้าระหว่างภูและออย "นายไม่มีสิทธิ์มาตัดสินชีวิตของฉันกับออย" "ฉันแค่พูดความจริง" ภูยังคงยิ้มเยาะ "หรือว่า... เธอไม่กล้ายอมรับความจริงกับตัวเอง?" ทีมงานของวิภาหยุดการถ่ายทำชั่วคราว วิภากับผู้ช่วยอีกคนเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีที่ระมัดระวัง "มีอะไรหรือเปล่าคะ" วิภาถามขึ้น "ไม่ครับ" นนท์ตอบเสียงห้วน "ไม่มีอะไร" "ดูเหมือนจะมีเรื่องไม่ค่อยสบอารมณ์กันนะคะ" ภูแกล้งทำเป็นพูดอย่างเป็นห่วง "ผมก็แค่แสดงความเป็นห่วงเพื่อนเก่าเท่านั้นเอง" "ความห่วงใยแบบนี้... ฉันว่าไม่ต้องมีก็ได้ค่ะ" ออยพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเธอเด็ดขาด "เอาล่ะๆ" วิภาเข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสามคน "เรามาที่นี่เพื่อถ่ายทำนะคะ ถ้ามีปัญหาอะไร ค่อยๆ พูดคุยกันนอกรอบได้ค่ะ" "ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้นครับ" นนท์ยืนยัน "พวกเราจะไปแล้ว" นนท์จูงมือออยเดินออกจากบริเวณนั้นทันทีโดยไม่หันกลับไปมองภูอีกเลย หัวใจของเขายังคงเต้นแรงด้วยความโกรธและความกังวล เขาไม่เข้าใจว่าทำไมภูถึงได้มาปรากฏตัวที่นี่ในเวลาแบบนี้ และทำไมถึงได้พูดจาเหมือนมีเจตนาจะทำลายทุกอย่าง "ไม่เป็นไรนะ" ออยพูดเบาๆ เมื่อทั้งคู่เดินออกมาถึงบริเวณที่ค่อนข้างห่างจากจุดที่ยืนคุยกับภู "ผมขอโทษนะออย" นนท์กล่าว "ที่ทำให้เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้" "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ออยบีบมือเขา "เราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะแล้ว เรื่องแค่นี้... เราจัดการได้" "แต่ภู... เขาเป็นคนอันตรายนะ" นนท์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เขาชอบบิดเบือนความจริง และชอบทำลายคนอื่น" "ฉันรู้" ออยถอนหายใจ "แต่เราก็รู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่" วิภาเดินตามมาสมทบ "เป็นไงบ้างคะ" "ก็... เกือบมีเรื่องนิดหน่อยครับ" นนท์ตอบ "เพื่อนเก่าผม" "อ๋อ..." วิภาพยักหน้า "เขาคงไม่เข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่" "เขาเหมือนจะไม่ยอมรับเรื่องของเราเลยครับ" ออยเสริม "บางที... คนที่เราคาดไม่ถึง อาจจะเป็นคนที่เข้ามาสร้างปัญหาให้เราได้เสมอ" วิภาพูดพลางมองไปทางที่ภูเคยยืนอยู่ "แต่พวกคุณไม่ต้องกังวลนะคะ เราจะจัดการเรื่องนี้ให้" "แล้ว... เขาจะเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อหรือเปล่าครับ" นนท์ถามด้วยความเป็นห่วง "เราจะระมัดระวังให้มากที่สุดค่ะ" วิภาตอบ "และหวังว่าคุณภูจะเข้าใจว่าการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง" บทสนทนาจบลงด้วยความรู้สึกที่ไม่สบายใจ นนท์และออยเดินกลับไปที่รถของวิภาด้วยท่าทีที่เงียบลงกว่าเดิม การเผชิญหน้ากับภูในครั้งนี้ เป็นเหมือนเงาที่ทอดทาบทับลงมาบนความสัมพันธ์ที่กำลังพยายามจะเติบโตท่ามกลางความไม่แน่นอน