หลังจากเหตุการณ์ที่สวนสาธารณะ นนท์และออยก็กลับมาทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น พวกเขากังวลว่าภูจะนำเรื่องนี้ไปขยายความ หรืออาจจะพูดจาบิดเบือนจนกลายเป็นประเด็นใหญ่ในมหาวิทยาลัย "ฉันยังรู้สึกไม่สบายใจเลย" ออยสารภาพกับนนท์ขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ในห้องสมุด "ถ้าภูไปบอกอาจารย์ หรือไปบอกคนอื่นๆ ที่ไม่เข้าใจ... มันอาจจะแย่กว่าเดิม" "ผมก็กังวลเหมือนกัน" นนท์ตอบ เขาใช้ปลายนิ้วลูบมือออยเบาๆ "แต่เราต้องเชื่อใจวิภา เราตกลงกับเขาแล้วว่าเขาจะช่วยดูแลเรื่องนี้" "ฉันรู้ค่ะ" ออยพยักหน้า "แต่ก็อดคิดมากไม่ได้" วันต่อมา วิภาได้นัดหมายนนท์และออยเพื่อหารือเกี่ยวกับฟุตเทจที่ตัดต่อเสร็จสมบูรณ์แล้ว โดยมีอาจารย์ดนัยเข้าร่วมด้วย เพื่อประเมินภาพรวมอีกครั้ง บรรยากาศในห้องทำงานของอาจารย์ดนัยเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด "สวัสดีค่ะ" วิภาทักทายเมื่อทุกคนนั่งลงเรียบร้อย "นี่คือฟุตเทจที่เราตัดต่อเบื้องต้นค่ะ" เธอเปิดโปรเจคเตอร์และเริ่มฉายภาพ เสียงบรรยายของวิภาพาผู้ชมย้อนกลับไปตั้งแต่จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ ผ่านช่วงเวลาแห่งมิตรภาพที่พัฒนาไปสู่ความรู้สึกที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ภาพต่างๆ ที่ถูกนำมาใช้ ทั้งภาพที่ถ่ายโดยทีมงาน และภาพที่นนท์กับออยเคยถ่ายเก็บไว้ ก็ถูกนำมาเรียงร้อยอย่างประณีต "เราพยายามเน้นให้เห็นถึงพัฒนาการของความรู้สึกค่ะ" วิภาอธิบาย "ตั้งแต่ความเป็นเพื่อน จนกระทั่งความรู้สึกที่เกินเลยความเป็นเพื่อนไป" นนท์และออยมองจอด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปมา พวกเขารู้สึกประทับใจในฝีมือการตัดต่อของวิภา แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอึดอัดที่เรื่องราวส่วนตัวถูกเปิดเผยออกสู่สาธารณะ แม้จะเป็นเพียงเวอร์ชันเบื้องต้นก็ตาม "ตรงช่วงนี้..." วิภาหยุดการฉายชั่วคราว "เราได้ใส่ภาพจากกล้องวงจรปิดของคณะ ที่คุณนนท์บังเอิญเจอกับคุณออยตอนกำลังเศร้า แล้วเข้าไปปลอบ" ภาพบนจอเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดจริงๆ สีสันอาจจะไม่สดใสมากนัก แต่ก็ชัดเจนพอที่จะเห็นนนท์นั่งลงข้างออย และจับมือเธอเบาๆ เป็นภาพที่แสดงถึงความห่วงใยและความผูกพัน "อาจารย์คะ" วิภาหันไปทางอาจารย์ดนัย "หนูคิดว่าภาพนี้สื่อถึงความรู้สึกที่ลึกซึ้งของทั้งสองคนได้ดีค่ะ" อาจารย์ดนัยพยักหน้าช้าๆ "เป็นภาพที่น่าสนใจ... มันแสดงให้เห็นถึงการสนับสนุนซึ่งกันและกัน" ทันใดนั้นเอง ภู ก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานของอาจารย์ดนัย เขาเดินเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ สีหน้าของเขาดูท้าทาย "สวัสดีครับอาจารย์" ภูเอ่ยขึ้น "ผมเห็นว่ากำลังประชุมกันอยู่ เลยแวะเข้ามาดู" อาจารย์ดนัยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ภู... มีอะไรหรือเปล่า" "ผมแค่อยากจะแสดงความเห็นเกี่ยวกับสารคดีนี้ครับ" ภูกล่าวพลางเหลือบมองนนท์และออย "ผมได้ยินมาว่ากำลังจะถ่ายทอดเรื่องราวความรักของนนท์กับออย" "แล้วมันเกี่ยวกับนายตรงไหน" นนท์ถามเสียงเย็น "ผมก็เป็นนักศึกษาที่นี่" ภูตอบ "แล้วผมก็เห็นบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง" "หมายความว่ายังไง" วิภาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ "ก็... ภาพที่คุณกำลังจะเอาไปออกอากาศน่ะครับ" ภูพูดอย่างเยาะเย้ย "มันจะสร้างความเข้าใจผิดให้กับคนอื่นๆ หรือเปล่า" "เรากำลังถ่ายทอดเรื่องราวตามความเป็นจริง" วิภาสวนกลับทันควัน "แต่ความจริงมันซับซ้อนกว่านั้นไม่ใช่เหรอครับ" ภูหัวเราะ "โดยเฉพาะเรื่องความสัมพันธ์ของนนท์กับออย... มันไม่ได้ง่ายเหมือนที่เห็นในภาพหรอก" นนท์ยืนขึ้นอย่างไม่พอใจ "ภู! นายจะพูดอะไรก็คิดให้ดี" "ผมแค่กำลังพูดความจริง" ภูยังคงยียวน "ความจริงที่ว่า... ความสัมพันธ์แบบนี้มันอาจจะไม่ได้รับการยอมรับจากสังคม" คำพูดของภูเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้าไปกลางใจของนนท์และออย พวกเขามองหน้ากัน ความเชื่อมั่นที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน "คุณภูคะ" ออยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดของเรา" "ผมอาจจะไม่รู้ทั้งหมด" ภูยอมรับ "แต่ผมก็เห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมต้องออกมาพูด" อาจารย์ดนัยมองเหตุการณ์ด้วยความสงบนิ่ง "ภู... อาจารย์เข้าใจว่าเธออาจจะมีความเห็นบางอย่าง แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทางมหาวิทยาลัยรับทราบและอนุญาตให้ถ่ายทำได้" "แต่ถ้ามันมีผลกระทบด้านลบกับภาพลักษณ์ของมหาวิทยาลัยล่ะครับอาจารย์" ภูถามย้อน "โดยเฉพาะประเด็นเรื่องความสัมพันธ์ที่... ละเอียดอ่อนแบบนี้" คำพูดของภูทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียด วิภาถอนหายใจยาว "คุณภูคะ ถ้าคุณมีข้อมูลอะไรที่ไม่ถูกต้อง หรือมีเจตนาจะใส่ร้ายป้ายสี ดิฉันขอแนะนำให้คุณหยุดค่ะ" "ผมไม่ได้ใส่ร้าย" ภูยืนยัน "ผมแค่พูดถึงความเป็นไปได้" นนท์รู้สึกเหมือนกำลังจะระเบิด เขาหันไปหาอาจารย์ดนัย "อาจารย์ครับ ผมขออนุญาตนำเสนอเรื่องราวของเราอย่างตรงไปตรงมาที่สุด" อาจารย์ดนัยพยักหน้า "อาจารย์เชื่อใจพวกเธอ นนท์ ออย" "แล้วผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น" นนท์กล่าวอย่างหนักแน่น "ว่าความรักของเรา... มันไม่ใช่สิ่งที่ต้องซ่อนเร้น" ภูหัวเราะในลำคอ "รอดูแล้วกัน" เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความอึดอัดและคำถามที่ค้างคาใจ นนท์กับออยมองหน้ากันอีกครั้ง ความกังวลใจทวีคูณขึ้น แต่ประกายแห่งความมุ่งมั่นในดวงตาของทั้งคู่ก็ยังคงฉายชัด พวกเขาจะไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคที่เข้ามาขวางกั้น