วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว นนท์พยายามหลีกเลี่ยงการพบเจอภีมเท่าที่จะทำได้ เขาเลือกเดินอ้อม หลีกเลี่ยงโรงอาหารในช่วงเวลาเดียวกัน หรือบางครั้งก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นรุ่นพี่ภีมเสียดื้อๆ แม้ว่าการกระทำเหล่านั้นจะทำให้ใจของเขารู้สึกผิด แต่ก็ยังดีกว่าการต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นภายใน วันนี้เป็นวันประกาศผลการประกวดบทความวิชาการประจำคณะอักษรศาสตร์ นนท์ได้ส่งบทความเรื่อง "แนวคิดเรื่องเสรีภาพในการแสดงออกภายใต้ข้อจำกัดทางสังคม" เข้าประกวด เขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก เพียงแค่ต้องการทดสอบตัวเองเท่านั้น เสียงนักศึกษาโห่ร้องแสดงความยินดีดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องประชุม นนท์ยืนอยู่ด้านหลังสุดของแถว มองป้ายประกาศผลที่อาจารย์กำลังจะแกะออกมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว "และผู้ชนะเลิศการประกวดบทความวิชาการประจำคณะอักษรศาสตร์ในปีนี้ ได้แก่..." อาจารย์ประกาศชื่อผู้ชนะ แต่เสียงของท่านกลับแผ่วเบาลงไปเรื่อยๆ ราวกับถูกกลืนหายไปกับเสียงอื้ออึงของผู้คน นนท์ไม่แน่ใจว่าได้ยินชื่อตัวเองหรือไม่ เขาก้มลงมองที่ป้ายประกาศอย่างตั้งใจ สายตาเหลือบไปเห็นชื่อหนึ่งที่อยู่เหนือชื่อของเขาขึ้นไปเล็กน้อย "ภีม" ชื่อนั้นเด่นชัด ปรากฏอยู่บนอันดับสอง เขาได้อันดับสองงั้นเหรอ นนท์รู้สึกโล่งใจปนผิดหวังเล็กน้อย "และอันดับที่หนึ่ง ได้แก่... นายณัฐวุฒิ สุรเดช หรือ 'นนท์' ของเรานั่นเอง!" เสียงปรบมือดังกระหึ่ม นนท์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ทุกคนรอบข้างหันมามองเขาด้วยความยินดี แต่เขากลับไม่รู้สึกยินดีตามเลยสักนิดเดียว "นนท์! นนท์! ยินดีด้วยนะ!" เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้นนท์หลุดจากภวังค์ เขาหันกลับไปมอง พบกับ "ออย" เพื่อนร่วมคณะที่สนิทที่สุดของเขา ออยเป็นสาวน้อยร่างเล็ก ผิวขาว หน้าตาน่ารักสดใส เธอยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด "ขอบคุณนะออย" นนท์ตอบเสียงแหบพร่า "ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ นี่มันข่าวดีนะ!" ออยดึงแขนนนท์ให้เดินไปที่หน้าเวที "รีบไปรับรางวัลสิ" นนท์ถูกออยลากไปที่หน้าเวที เขาเห็นภีมนั่งอยู่บนแถวหน้าสุดของที่นั่ง โดยมีกลุ่มเพื่อนของเขาอยู่รอบๆ ภีมมองมาที่นนท์ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้นนท์รู้สึกเหมือนถูกจับผิด "สวัสดีครับท่านคณบดี ท่านคณาจารย์ และเพื่อนๆ นักศึกษาทุกท่าน" นนท์กล่าวเสียงสั่นเครือ ขณะรับมอบโล่รางวัลและใบประกาศนียบัตร "ผม... ผมไม่คิดว่าจะได้รับรางวัลนี้เลยครับ" "ขอแสดงความยินดีกับนายณัฐวุฒิ หรือนนท์ ด้วยนะครับ" ท่านคณบดีกล่าวชมเชย "บทความของเธอมีเนื้อหาน่าสนใจ ชวนให้ขบคิด และนำเสนอแนวคิดได้อย่างเฉียบคม" นนท์ก้มหน้ารับคำชม เขาพยายามมองไปที่ภีม แต่สายตาของเขากลับถูกดึงดูดไปที่ป้ายประกาศอีกครั้ง "อันดับสอง ภีม" ทำไม... ทำไมต้องเป็นภีมด้วยนะ หลังพิธีการมอบรางวัลเสร็จสิ้น นนท์ก็รีบปลีกตัวออกมา เขาเดินออกมาที่ลานกว้างหน้าคณะ ทิ้งเสียงอวยพรและคำยินดีไว้เบื้องหลัง "นนท์! ทำไมรีบกลับแบบนี้ล่ะ" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง นนท์ชะงักเท้า รู้สึกราวกับเลือดในกายหยุดไหล "รุ่นพี่ภีม..." ภีมเดินเข้ามาหานนท์ ใบหน้าของเขายังคงเปื้อนยิ้ม แต่แววตาดูมีความนัยบางอย่างซ่อนอยู่ "ยินดีด้วยนะ กับรางวัลชนะเลิศ" "ขอบคุณครับ" นนท์ตอบเสียงแผ่ว "บทความของเธอเยี่ยมมากจริงๆ" ภีมกล่าวชม "พี่อ่านแล้วยังรู้สึกทึ่งเลย" "รุ่นพี่ภีมก็เขียนได้ดีมากนะครับ" นนท์รีบพูด "อันดับสองนี่ก็สุดยอดแล้ว" "ขอบคุณ" ภีมยิ้ม "แต่ก็อดเสียดายไม่ได้ที่เราไม่ได้อันดับหนึ่ง" นนท์ก้มหน้ามองพื้น เขาไม่รู้จะตอบอะไรดี "นี่..." ภีมพูดขึ้นมาอีกครั้ง "พี่อยากชวนนนท์ไปเลี้ยงฉลองหน่อย" "เลี้ยงฉลองเหรอครับ" นนท์เงยหน้าขึ้นมอง "ใช่" ภีมพยักหน้า "ไปฉลองที่ร้านประจำพี่แถวสยามดีไหม" "แต่ว่า..." นนท์ลังเล "ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะจ่ายเอง" ภีมพูดพลางยื่นมือมาตบไหล่นนท์เบาๆ "ถือว่าเป็นการฉลองให้กับผลงานของเราทั้งคู่" นนท์มองมือของภีมที่วางอยู่บนไหล่ของเขา หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เขาพยายามปัดเป่าความคิดที่ไม่สมควรออกไป "ผม... ผมไม่แน่ใจครับ" "ทำไมล่ะ" ภีมถาม "ติดอะไรอยู่" "เปล่าครับ แค่... จะรีบกลับไปเตรียมตัวไปทำงานพิเศษต่อ" นนท์โกหก "อืม..." ภีมดูเหมือนจะเชื่อ "งั้นไว้โอกาสหน้าแล้วกันนะ" "ครับ" นนท์ตอบรับอย่างโล่งใจ ภีมมองนนท์อีกครั้ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก "แต่ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ โทรหาพี่ได้ตลอดนะ" ภีมยื่นนามบัตรสีขาวสะอาดให้กับนนท์ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้นนท์ยืนถือบัตรแข็งใบนั้นอยู่เพียงลำพัง นนท์มองนามบัตรในมือ ภาพใบหน้าของภีมยังคงติดตา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมการได้พบปะรุ่นพี่ภีมถึงทำให้เขารู้สึกสับสนวุ่นวายใจได้ถึงเพียงนี้ "นี่มันอะไรกัน..." นนท์พึมพำกับตัวเอง มือข้างหนึ่งยังคงถือโล่รางวัลที่หนักอึ้ง ส่วนอีกข้างก็กำนามบัตรของภีมแน่น