หลังจากวันนั้น ชีวิตของนนท์ก็เหมือนมีสีสันขึ้นมาอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะยังคงพยายามหลีกเลี่ยงการแสดงออกที่โจ่งแจ้ง แต่ความรู้สึกในใจของเขาก็ยากจะซ่อนเร้นอีกต่อไป การได้พูดคุยกับภีมอย่างเปิดอกในคืนนั้น ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ภีมเองก็เช่นกัน เขารู้สึกดีขึ้นที่ได้รู้ว่านนท์มีความรู้สึกพิเศษต่อเขาเช่นกัน และนั่นก็เป็นเหมือนแรงผลักดันให้เขาอยากจะดูแลและปกป้องรุ่นน้องคนนี้ให้ดีที่สุด "เขาคงกำลังสับสนมากแน่ๆ" ภีมคิดขณะเดินไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อใกล้คณะ "เราต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป" วันต่อมา ภีมตัดสินใจว่าจะลองทำอะไรบางอย่างเพื่อแสดงออกถึงความรู้สึกของเขา เขาเดินเข้าไปในร้านขายดอกไม้ใกล้กับมหาวิทยาลัย "สวัสดีครับ" ภีมทักทายพนักงานขายด้วยรอยยิ้ม "ผมอยากได้ดอกไม้สักช่อครับ" "ต้องการดอกไม้แบบไหนคะ" พนักงานหญิงถาม "เอาแบบ... ดอกสีขาวๆ ครับ ดูสะอาดตา สบายๆ หน่อย" ภีมบอก "แล้วก็... ไม่ต้องใหญ่มากนะครับ เอาพอดีมือ" พนักงานหญิงพยักหน้า เธอเดินเข้าไปเลือกดอกไม้ในตู้เย็น และกลับออกมาพร้อมกับช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ขนาดพอเหมาะ "สวยมากเลยครับ" ภีมชมเชย "เท่าไหร่ครับ" หลังจากจ่ายเงินค่าดอกไม้เสร็จ ภีมก็เดินออกจากร้านพร้อมกับช่อดอกไม้ที่อยู่ในมือ เขารู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะมอบดอกไม้ให้กับใครสักคน ด้วยความรู้สึกที่มากกว่าความเป็นเพื่อน ภีมเดินตรงไปยังคณะอักษรศาสตร์ เขาเห็นนนท์กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในบริเวณคณะ เขารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นนนท์ "นนท์!" ภีมเรียกชื่อรุ่นน้อง นนท์เงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อเห็นภีมพร้อมกับช่อดอกไม้ในมือ เขาก็ดูประหลาดใจ "รุ่นพี่ภีม... มาทำอะไรครับ" นนท์ถามด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความสงสัย ภีมเดินเข้าไปหา ก่อนจะยื่นช่อดอกไม้สีขาวที่เขาถือมาให้กับนนท์ "นี่... สำหรับนาย" ภีมพูด "พี่คิดว่านายคงจะชอบ" นนท์รับช่อดอกไม้มาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาก้มลงมองดอกกุหลาบสีขาวที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม "สวยจังเลยครับ" นนท์เอ่ยชม "ขอบคุณมากนะครับรุ่นพี่ภีม" "ไม่เป็นไร" ภีมยิ้ม "พี่แค่อยากจะ... แสดงความรู้สึกที่มีต่อนายบ้าง" นนท์เงยหน้าขึ้นสบตาภีม เขาเห็นความจริงใจในแววตาของรุ่นพี่ "ผม... ผมก็รู้สึกเหมือนกันครับ" นนท์ตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "แล้ว... เรื่องที่เราคุยกันวันนั้นล่ะ" ภีมถาม "นายยังกังวลอยู่ไหม" "ก็... ยังมีบ้างครับ" นนท์ยอมรับ "แต่ผมเชื่อใจรุ่นพี่ภีมครับ" "พี่ก็เชื่อใจนายเหมือนกัน" ภีมพูดพลางเอื้อมมือไปสัมผัสที่แก้มของนนท์เบาๆ "เราจะค่อยๆ ผ่านมันไปด้วยกันนะ" นนท์รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากมือของภีม เขาค่อยๆ เอนหน้าเข้าไปใกล้ภีมมากขึ้น "รุ่นพี่ภีม..." นนท์เรียกชื่อรุ่นพี่ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก "ครับ?" "ผม... ผมดีใจจริงๆ ครับที่ได้รู้จักรุ่นพี่ภีม" ภีมยิ้มกว้างขึ้น เขาบีบมือของนนท์เบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ "พี่ก็ดีใจที่ได้รู้จักนายเหมือนกันนะนนท์" ทั้งสองคนยืนอยู่ตรงนั้นใต้ต้นไม้ใหญ่ โดยมีช่อดอกไม้สีขาวเป็นพยาน สภาพแวดล้อมรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของทั้งคู่ที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "แล้ว... หลังจากนี้ล่ะครับ" นนท์ถาม "เราจะ... ยังไงกันต่อ" "เราก็... ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น" ภีมตอบ "ไปไหนมาไหนด้วยกันบ้าง แต่ก็ต้องระวังตัวด้วยนะ" "ระวังตัว... ในเรื่องอะไรครับ" นนท์ถามอย่างไม่เข้าใจ "ก็เรื่อง... ความสัมพันธ์ของเราไง" ภีมอธิบาย "เราไม่รู้ว่าใครจะสังเกตเห็นบ้าง" นนท์พยักหน้า เขาเข้าใจดีถึงความกังวลของภีม "ผมเข้าใจครับ" นนท์กล่าว "เราจะไม่ทำให้ใครเดือดร้อน" "ดีมาก" ภีมชมเชย "เอาล่ะ... ตอนนี้นายมีนัดสำคัญกับกองหนังสืออยู่ใช่ไหม" "ครับ... เกือบจะลืมไปแล้ว" นนท์หัวเราะเบาๆ "งั้นพี่ไปก่อนนะ" ภีมกล่าว "แล้วเย็นนี้... เราเจอกันที่โรงอาหารนะ" "ครับ รุ่นพี่ภีม" นนท์ตอบรับ ภีมโบกมือลาให้กับนนท์ แล้วเดินจากไป ปล่อยให้นนท์ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับช่อดอกไม้สีขาวในมือ เขายิ้มให้กับดอกไม้ที่ได้รับ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในคณะด้วยความรู้สึกที่เบาสบายกว่าที่เคย เย็นวันนั้น นนท์กับภีมได้เจอกันที่โรงอาหารตามที่นัดหมาย พวกเขาเลือกนั่งที่โต๊ะมุมๆ ที่ค่อนข้างเงียบสงบ เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาของคนอื่นๆ "เป็นไงบ้าง วันนี้" ภีมถาม ขณะที่กำลังตักข้าว "ก็... ดีครับ" นนท์ตอบ "แต่พอได้ดอกไม้จากรุ่นพี่ภีมแล้ว ก็ยิ่งมีกำลังใจอ่านหนังสือเลย" "ดีแล้ว" ภีมยิ้ม "มีอะไรให้พี่ช่วยอีก บอกได้เลยนะ" "ครับ" นนท์ตอบรับ "แต่... ผมขอถามอะไรอย่างได้ไหมครับ" "ถามมาเลย" "รุ่นพี่ภีม... ทำไมถึงได้... กล้าที่จะเข้ามาหาผม แล้วก็... แสดงออกอย่างนี้ล่ะครับ" นนท์ถามด้วยความสงสัย ภีมวางช้อนลง เขาหันมามองหน้านนท์อย่างจริงจัง "พี่เคยรู้สึกว่า... เราสองคนมีบางอย่างที่เชื่อมโยงกันนะนนท์" ภีมเริ่มอธิบาย "แล้วพอได้คุยกับนายวันนั้น พี่ก็แน่ใจว่า... ความรู้สึกของพี่มันไม่ใช่แค่การคิดไปเอง" "แต่... มันก็ยังเสี่ยงอยู่นะครับ" นนท์กล่าว "พี่รู้" ภีมยอมรับ "แต่บางที... ความรักมันก็ต้องมีความเสี่ยงบ้างไม่ใช่เหรอ" นนท์นิ่งคิดตามคำพูดของภีม เขารู้สึกว่าสิ่งที่ภีมพูดนั้นมีเหตุผล "แล้ว... รุ่นพี่ภีมไม่กลัวเหรอครับ... ถ้ามีคนรู้" "พี่กลัว... แต่พี่ก็ไม่กลัว" ภีมตอบอย่างมีเลศนัย "พี่กลัวว่าเราจะถูกตัดสิน หรือมีปัญหา แต่พี่ก็ไม่กลัวที่จะลอง... เพราะพี่รู้ว่าสิ่งที่พี่กำลังทำ มันคือสิ่งที่ใจพี่ต้องการ" นนท์มองภีมด้วยความประทับใจ เขาไม่เคยคิดว่ารุ่นพี่ภีมจะมีความคิดที่กล้าหาญและเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ "ผม... ผมจะตั้งใจเรียนให้ดีที่สุดครับ" นนท์กล่าว "แล้วก็... จะพยายามไม่ทำให้รุ่นพี่ภีมผิดหวัง" "พี่เชื่อใจนาย" ภีมยิ้ม "แล้วก็... อย่าลืมนะว่า ถ้ามีอะไร... พี่อยู่ตรงนี้เสมอนะ" นนท์พยักหน้ารับ เขารู้สึกขอบคุณภีมจากใจจริง การได้พบเจอภีมในครั้งนี้ ทำให้เขามีความหวังและกำลังใจที่จะก้าวต่อไป