เสียงพูดคุยของนนท์กับภีมดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปดึกสงัด ทั้งสองคนยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะเดิมในโรงอาหารที่เริ่มจะว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟสลัวๆ ที่ส่องลงมา "นี่... ดึกแล้วนะ" ภีมพูดพลางมองนาฬิกา "เดี๋ยวหอจะปิดเอานะ" "จริงด้วยครับ" นนท์รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู "ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว" "งั้น... เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ" ภีมเสนอ "ไม่ต้องหรอกครับ รุ่นพี่ภีม ผมเดินไปเองได้" นนท์ปฏิเสธ "ไม่เป็นไรน่า" ภีมยืนกราน "พี่เป็นห่วง" นนท์มองภีมด้วยความลังเล เขาไม่อยากให้ภีมต้องลำบาก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกดีใจที่ภีมเป็นห่วงเขา "ก็ได้ครับ" นนท์ตอบรับในที่สุด "ถ้าอย่างนั้น... ขอบคุณล่วงหน้านะครับ" ทั้งสองคนเดินออกจากโรงอาหารไปด้วยกัน แสงจันทร์สาดส่องลงมาเป็นประกายสีนวลบนพื้นทางเดิน ภีมเดินเคียงข้างนนท์อย่างเงียบๆ "นนท์..." ภีมเรียกชื่อรุ่นน้องขึ้นมาอีกครั้ง "ครับ รุ่นพี่ภีม" "นาย... สบายใจขึ้นบ้างหรือยัง" ภีมถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน นนท์นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ครับ... ดีขึ้นมากเลยครับ" นนท์ยอมรับ "การได้คุยกับรุ่นพี่ภีม ทำให้ผมรู้สึก... เหมือนได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกไป" "พี่ดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" ภีมยิ้ม "พี่เองก็เหมือนกัน" ทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าหอพักของนนท์ ภีมหยุดยืนอยู่ตรงนั้น มองหน้านนท์ที่สะท้อนแสงจันทร์ "งั้น... พี่กลับก่อนนะ" ภีมกล่าว "ครับ" นนท์ตอบ "แล้ว... พรุ่งนี้เราเจอกันอีกไหมครับ" ภีมหัวเราะเบาๆ "แน่นอนสิ... แล้วเจอกัน" ภีมหมุนตัวกลับหลัง และเดินจากไป ปล่อยให้นนท์ยืนมองแผ่นหลังของรุ่นพี่จนลับสายตา นนท์เดินเข้าไปในหอพักด้วยหัวใจที่พองโต เขารู้สึกขอบคุณโชคชะตาที่นำพาภีมเข้ามาในชีวิต เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ เขามีความสุขกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น หลายวันต่อมา ความสัมพันธ์ระหว่างนนท์กับภีมก็ค่อยๆ พัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น พวกเขาเริ่มใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น ทั้งการอ่านหนังสือด้วยกันที่ห้องสมุด การทานข้าวเที่ยงด้วยกัน หรือแม้แต่การเดินเล่นพูดคุยกันในยามค่ำคืน แน่นอนว่า พวกเขายังคงต้องระมัดระวังตัวอยู่เสมอ นนท์ยังคงหลีกเลี่ยงการแสดงออกที่โจ่งแจ้งเกินไป ส่วนภีมก็พยายามไม่ให้ใครสงสัยในความสัมพันธ์ของพวกเขา "ออย" เสียงออยเพื่อนสนิทของนนท์ดังขึ้น ขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องสมุด "มีอะไรเหรอ ออย" นนท์ตอบพลางเงยหน้าขึ้นจากกองหนังสือ "ช่วงนี้เห็นนายดูร่าเริงขึ้นนะ" ออยสังเกต "แล้วก็... ดูเหมือนจะมีคนมาติดพันเยอะเลยนะ" นนท์หน้าเหวอไปเล็กน้อย "ใคร... ใครมาติดพันฉันเหรอ" "ก็... รุ่นพี่ภีมไง" ออยพูด "เห็นไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ" นนท์ใจเต้นแรง เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อยที่ออยสังเกตเห็น "เปล่า... เราก็แค่... เป็นเพื่อนกัน" นนท์พยายามปฏิเสธ "รุ่นพี่ภีมเขาช่วยติวหนังสือให้ฉันน่ะ" "ติวหนังสือเหรอ" ออยเลิกคิ้ว "ดูสนิทกันยิ่งกว่าเพื่อนติวหนังสืออีกนะ" "ก็... เราคุยกันถูกคอ" นนท์แก้ตัว "แล้วก็... รุ่นพี่ภีมเขาใจดีมากเลย" "อืม..." ออยพยักหน้าอย่างไม่ค่อยจะเชื่อนัก "เอาเถอะ... ถ้านายสบายใจก็ดีแล้ว" ถึงแม้ว่าออยจะยังคงสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรอีก นนท์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเขากับภีมในตอนนี้ ในขณะเดียวกัน ภีมก็กำลังเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน "ภีม... นี่แกกับไอ้นนท์มันยังไงกันแน่วะ" ต้น เพื่อนสนิทของภีมถามขึ้น ขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งดื่มเบียร์เย็นๆ อยู่ที่บาร์ ภีมชะงักไปเล็กน้อย "ไม่มีอะไร... ก็แค่เพื่อนร่วมคณะ" "เพื่อนร่วมคณะที่ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเลยเหรอ" ต้นเลิกคิ้ว "แกไม่ใช่คนที่จะไปไหนมาไหนกับใครง่ายๆ นะเว้ย" "ก็... เขาขอให้ช่วยติวหนังสือ" ภีมโกหก "แล้วบังเอิญเราก็คุยกันถูกคอ" "ถูกคอจนแกยอมขับรถไปส่งเขาที่หอทุกคืนเลยเหรอ" ต้นยิ้มมุมปาก "ของอย่างนี้... มันไม่ใช่แค่เพื่อนติวหนังสือแล้วโว้ย" ภีมถอนหายใจ "ต้น... บางเรื่อง... มันก็ยังไม่ถึงเวลาที่จะบอกใคร" "อ๋อ... เข้าใจแล้ว" ต้นยักคิ้ว "งั้น... ก็ขอให้โชคดีแล้วกัน" ถึงแม้ว่าเพื่อนๆ จะเริ่มสังเกตเห็นความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไป แต่ทั้งนนท์และภีมก็ยังคงพยายามรักษาความลับของพวกเขาไว้ คืนหนึ่ง ขณะที่นนท์กำลังเดินกลับหอพักหลังจากการติวหนังสือกับภีม เขาตัดสินใจแวะไปนั่งเล่นที่สวนสาธารณะเล็กๆ ใกล้กับมหาวิทยาลัย เขาอยากจะใช้เวลาอยู่กับตัวเองสักพัก เพื่อทบทวนความรู้สึกทั้งหมด นนท์นั่งลงบนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ มองดูแสงดาวที่ส่องประกายระยิบระยับบนท้องฟ้า "เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไงนะ" นนท์พึมพำกับตัวเอง เขาคิดถึงวันแรกที่ได้เจอกับภีม คิดถึงตอนที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองในงานประกาศผลรางวัล คิดถึงตอนที่รถเสีย แล้วภีมเข้ามาช่วยเหลือ คิดถึงดอกไม้สีขาวที่ภีมมอบให้ ทุกอย่างมันเหมือนเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็เต็มไปด้วยความหมาย "รุ่นพี่ภีม..." นนท์เรียกชื่อรุ่นพี่ในใจ "ผม... ผมจะรักษาความรู้สึกนี้ไว้ให้ดีที่สุดนะครับ" ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง นนท์หันไปมองด้วยความตกใจ "รุ่นพี่ภีม!" นนท์อุทาน เมื่อเห็นร่างคุ้นเคยเดินเข้ามาหา "มานั่งคิดอะไรอยู่คนเดียวเงียบๆ ล่ะ" ภีมถามพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ นนท์ "เปล่าครับ... แค่นั่งชมดาว" นนท์ตอบ "ดาวสวยดีนะคืนนี้" ภีมกล่าว "เหมือนกับ... รอยยิ้มของนายเลย" นนท์หน้าแดงขึ้นมาทันที เขาไม่คุ้นชินกับการได้รับคำชมตรงๆ แบบนี้ "รุ่นพี่ภีม... พูดอะไรครับ" นนท์เขินอาย "พี่พูดจริงนะ" ภีมยิ้ม "แล้ว... นายล่ะ คิดถึงเรื่องอะไรอยู่" "ผม... ผมกำลังคิดถึงเราสองคนครับ" นนท์สารภาพ "แล้วก็... อนาคตของเรา" ภีมหันมามองหน้านนท์อย่างตั้งใจ "อนาคต... ของเรา" "ครับ" นนท์พยักหน้า "ผมไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง... แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึก... มีความหวัง" "พี่ก็เหมือนกัน" ภีมกล่าว "ถึงแม้มันจะไม่ง่าย... แต่พี่ก็อยากจะลองเดินหน้าต่อไปกับนายนะ" ภีมเอื้อมมือมาจับมือของนนท์เบาๆ สัมผัสนั้นอบอุ่นและมั่นคง "ขอบคุณนะนนท์... ที่ทำให้นอนกล้าที่จะก้าวเดินต่อไป" "ผมต่างหาก... ที่ต้องขอบคุณรุ่นพี่ภีม" นนท์ตอบ "ที่ทำให้ผม... กล้าที่จะรู้สึก" ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ ปล่อยให้ความรู้สึกดีๆ ไหลเวียนอยู่ระหว่างทั้งคู่ ภายใต้แสงดาวที่ส่องสว่าง นนท์รู้สึกได้ว่า ความรักที่ไม่มีใครยอมรับ อาจจะเป็นความรักที่หัวใจยอมรับได้อย่างเต็มหัวใจ.