"มีอะไรเหรอ ออย" นนท์ตอบพลางเงยหน้าขึ้นจากกองหนังสือที่วางอยู่ตรงหน้า เขาพยายามทำสมาธิกับการอ่านตำราประวัติศาสตร์ แต่สมาธิของเขาก็เหมือนจะกระเจิดกระเจิงไปกับความคิดที่วนเวียนอยู่กับใครอีกคน "ก็... ก็เห็นนายเงียบไปน่ะ" ออยว่าพลางขยับเข้ามาใกล้ "ปกติเวลาทำการบ้าน นายจะหงุดหงิดเสียงคนเดินไปมามากกว่านี้นะวันนี้" นนท์ยิ้มบางๆ "เปล่า... แค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ น่ะ" "คิดถึงใครอยู่ล่ะ" ออยแซว "คิดถึงรุ่นพี่ภีมล่ะสิ" แก้มของนนท์พลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เขาหันไปมองออยด้วยสายตาตำหนิ "อย่าพูดมากน่าออย เดี๋ยวก็มีคนได้ยินหรอก" "โห... กลัวอะไร" ออยหัวเราะคิกคัก "ก็มันจริงนี่นา ตั้งแต่คราวนั้นที่นายไปนั่งกินข้าวกับรุ่นพี่ภีมบ่อยๆ ฉันก็สังเกตมาตลอด" "เราแค่... คุยกันเฉยๆ" นนท์แก้ตัว "รุ่นพี่เขาก็แค่ให้คำปรึกษาเรื่องเรียนบ้าง" "ให้คำปรึกษาจนไปนั่งกินข้าวใต้แสงดาว กินข้าวในโรงอาหารจนดึกดื่น แล้วก็เดินไปส่งถึงหอทุกคืนเลยเหรอ" ออยเลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อ "อันนี้มันเกินคำว่า 'แค่ให้คำปรึกษา' แล้วนะนนท์" นนท์ถอนหายใจ เขาเหลือบมองไปรอบๆ ห้องสมุดที่ค่อนข้างเงียบ แต่ก็ยังมีนักศึกษาคนอื่นๆ นั่งกระจายตัวกันอยู่ เขาก้มหน้าลงมองกองหนังสืออีกครั้ง "แล้วเธออยากให้ฉันทำยังไงล่ะ" "ก็... ยอมรับความรู้สึกตัวเองสิ" ออยว่า "แล้วก็... ระวังตัวหน่อยก็ดีนะ" "ระวังตัวเรื่องอะไร" นนท์ถาม "ก็เรื่อง... สายตาคนอื่นไง" ออยตอบเสียงเบาลง "ช่วงนี้เห็นรุ่นพี่ภีมกับนายไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น ฉันเห็นคนมองเยอะนะ" คำพูดของออยทำให้นนท์ใจหายวาบ เขาเพิ่งจะรู้สึกดีขึ้นจากการได้ใช้เวลากับภีม และเริ่มมีความหวังเล็กๆ ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะค่อยๆ พัฒนาไปในทิศทางที่ดี แต่คำพูดของออยเหมือนเป็นเหมือนน้ำเย็นที่ราดรดลงมา เขาตระหนักได้ว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ มันไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่คิด "ใครมองเหรอ" นนท์ถามด้วยน้ำเสียงประหม่า "ก็... นักศึกษาทั่วไปนั่นแหละ" ออยว่า "บางคนก็มองแบบสงสัย บางคนก็มองแบบ... ไม่พอใจ" นนท์หน้าซีดเผือด เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครสังเกตเห็นความผิดปกติได้เร็วขนาดนี้ หรือว่าที่เขาคิดว่าตัวเองระวังตัวดีแล้ว มันอาจจะยังไม่พอ "แล้ว... รุ่นพี่ภีมเขาว่าไงบ้าง" นนท์ถามต่อ "รุ่นพี่ภีมเหรอ" ออยครุ่นคิด "เขาก็ดู... สุขุมดีนะ เขาดูไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่ หรือเขาอาจจะแค่เก็บอาการเก่งก็ได้" "เขาไม่กลัวเหรอ" นนท์ถามอย่างเป็นห่วง "ไม่รู้สิ" ออยตอบ "แต่ฉันว่า... เราต้องระวังให้มากกว่านี้" บทสนทนาของทั้งสองคนถูกขัดจังหวะโดยเสียงเคาะเบาๆ ที่โต๊ะของพวกเขา "ขอโทษนะครับ" เสียงนั้นเป็นเสียงของภีม นนท์สะดุ้งเฮือก เขาเงยหน้าขึ้นมองภีมด้วยความตกใจปนดีใจ "รุ่นพี่ภีม" นนท์อุทาน "มาได้ไงครับ" "พี่ผ่านมา เลยแวะมาดูว่าทำการบ้านกันอยู่หรือเปล่า" ภีมตอบพร้อมรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ "เห็นเงียบๆ ไป คิดว่าคงกำลังเครียดกันอยู่" "กำลังเครียดอยู่พอดีเลยครับ" ออยรีบเสริม "โดยเฉพาะนนท์นี่ เครียดจนหน้ามืดแล้ว" ภีมหัวเราะเบาๆ "มีอะไรให้พี่ช่วยไหม" "ไม่ต้องครับ" นนท์รีบตอบ "ผม... ผมทำได้" "แน่ใจนะ" ภีมถามพลางมองหน้านนท์อย่างพิจารณา "ถ้ามีอะไร... บอกพี่ได้เสมอนะ" นนท์พยักหน้า "ครับ" ภีมมองไปที่กองหนังสือของนนท์ "ถ้าเสร็จแล้ว... อยากไปหาอะไรทานด้วยกันไหม" นนท์หันไปมองออย ออยพยักหน้าให้เขาเป็นเชิงอนุญาต "ไปสิ... ฉันจะได้กลับหอไปพักผ่อนก่อน" "งั้น... เดี๋ยวฉันรอแป๊บนึงนะ" ภีมกล่าว "พี่จะไปรอที่โรงอาหาร" "ครับ" นนท์ตอบรับ เมื่อภีมเดินจากไป ออยก็หันมาหานนท์อีกครั้ง "เห็นไหม... ฉันบอกแล้ว" "บอกว่าอะไร" นนท์ถาม "ก็บอกว่า... รุ่นพี่ภีมเขาดูไม่ค่อยกังวล" ออยยิ้ม "เขาดูมั่นใจดี" "แต่ผมยังกังวลอยู่นะ" นนท์ถอนหายใจ "ก็ต้องระวังมากขึ้นไง" ออยย้ำ "สายตาพวกนั้น... ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ" นนท์พยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเก็บหนังสือใส่กระเป๋า แล้วเดินออกจากห้องสมุดไปพร้อมกับออย ระหว่างทางเดินไปโรงอาหาร นนท์ยังคงคิดถึงคำพูดของออย เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้มันมีความเสี่ยงอยู่สูง แต่เมื่อเขานึกถึงใบหน้าของภีม รอยยิ้มของเขา ความอบอุ่นที่เขามอบให้ นนท์ก็รู้สึกว่าความกลัวของเขาเริ่มจะลดน้อยลงไป ที่โรงอาหาร ภีมกำลังนั่งรออยู่ เขาเห็นนนท์เดินเข้ามาก็ยิ้มให้ "เสร็จแล้วเหรอ" ภีมถาม "ครับ" นนท์นั่งลงตรงข้ามเขา "ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ" "ไม่เป็นไร" ภีมว่า "พี่ก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน" ทั้งสองคนสั่งอาหารและนั่งทานด้วยกัน บรรยากาศกลับมาเป็นเหมือนเดิม คือความสบายใจและอบอุ่น แต่ในใจของนนท์ ก็ยังคงมีเงาของความกังวลแฝงอยู่ "รุ่นพี่ภีมครับ" นนท์เอ่ยขึ้นหลังจากทานอาหารเสร็จ "ผม... ผมอยากจะถามอะไรบางอย่าง" "ว่ามาสิ" ภีมตอบ "เมื่อกี้... ออยเขาบอกผมว่า มีคนมองเราเยอะเลยเวลาเราอยู่ด้วยกัน" นนท์พูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความกังวลออกมาอย่างชัดเจน "รุ่นพี่ภีม... ไม่กลัวเหรอครับ" ภีมวางช้อนลง แล้วมองหน้านนท์อย่างตั้งใจ "พี่รู้... พี่ก็เห็น" "แล้ว... แล้วทำไมรุ่นพี่ถึงยังทำแบบนี้อยู่ล่ะครับ" นนท์ถามต่อ "ผม... ผมไม่อยากให้รุ่นพี่ต้องเดือดร้อน" ภีมเอื้อมมือข้ามโต๊ะมาแตะมือของนนท์เบาๆ "นนท์... พี่รู้ว่ามันเสี่ยง" "ครับ" นนท์พยักหน้า "แต่... พี่ไม่เคยรู้สึกมีความสุขแบบนี้มาก่อน" ภีมพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "การได้อยู่กับนาย... การได้ดูแลนาย... มันทำให้พี่รู้สึกดี" "ผม... ผมก็รู้สึกดีเหมือนกันครับ" นนท์ตอบเสียงแผ่วเบา "พี่รู้ว่าสังคมรอบข้างเรา... อาจจะยังไม่พร้อมสำหรับเรื่องของเรา" ภีมว่า "แต่พี่เชื่อว่า... ความรู้สึกของเรามันสำคัญที่สุด" "แต่ถ้ามีใครมาเห็น... หรือถ้ามีใครพยายามจะทำร้ายเราล่ะครับ" นนท์ยังคงกังวล "พี่จะอยู่ตรงนี้... ปกป้องนนท์เอง" ภีมกล่าวอย่างหนักแน่น "พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายนายได้" คำพูดของภีมเหมือนเป็นเกราะป้องกันที่ทำให้ความกังวลของนนท์ลดลงไปได้บ้าง เขามองเข้าไปในดวงตาของภีม และเห็นความจริงใจ ความกล้าหาญ และความรักที่ฉายชัดออกมา "ขอบคุณครับ รุ่นพี่ภีม" นนท์กล่าว "ไม่เป็นไร" ภีมยิ้ม "แล้ว... หลังจากนี้เราจะทำยังไงกันดี" "ผม... ผมอยากให้เรายังคงเป็นแบบนี้ต่อไปครับ" นนท์ตอบ "แต่... เราต้องระวังให้มากขึ้น" "แน่นอน" ภีมเห็นด้วย "เราจะระวังให้มากขึ้น... แต่เราจะไม่หยุดที่จะอยู่ด้วยกัน" นนท์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่การที่มีภีมอยู่เคียงข้าง และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งไปด้วยกัน ทำให้เขามีกำลังใจที่จะก้าวต่อไป