หลังจากวันนั้น นนท์ก็พยายามทำตัวให้ระวังมากขึ้นในการพบปะกับภีม เขาพยายามหลีกเลี่ยงการอยู่สองต่อสองในที่สาธารณะ หรือถ้าจำเป็นก็ต้องคอยมองซ้ายมองขวาอยู่เสมอ เขากลัวสายตาของคนอื่น กลัวคำซุบซิบนินทา และที่สำคัญที่สุด คือกลัวว่าความสัมพันธ์ของเขาและภีมจะถูกเปิดเผยและนำมาซึ่งปัญหา "วันนี้... คณะนิติศาสตร์มีงานสัมมนาอะไรนะ" ภีมถามขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินไปที่โรงอาหาร "อ๋อ... มีสัมมนาเรื่องกฎหมายเกี่ยวกับความเท่าเทียมทางเพศครับ" นนท์ตอบ "ผมว่าน่าสนใจดีนะ" "น่าสนใจจริงๆ ด้วย" ภีมพยักหน้า "เดี๋ยวตอนบ่ายๆ พี่ว่าจะลองไปฟังดู" "รุ่นพี่ภีมจะไปเหรอครับ" นนท์ถามด้วยความแปลกใจ "ใช่" ภีมตอบ "เผื่อจะได้ความรู้ใหม่ๆ มาปรับใช้" นนท์ยิ้ม เขาดีใจที่ภีมสนใจเรื่องเหล่านี้ มันทำให้เขารู้สึกว่าอย่างน้อยก็มีคนเข้าใจ และอาจจะมองเห็นหนทางที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขามีที่ยืนในสังคม แต่ขณะที่กำลังจะเดินเข้าโรงอาหารไป ก็มีเสียงเรียกชื่อนนท์ดังขึ้น "นนท์!" นนท์หันไปมอง เห็นออยกำลังเดินตรงมาหาเขา พร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด "มีอะไรเหรอ ออย" นนท์ถาม "มีเรื่องจะบอก" ออยว่าพลางหันไปมองภีมที่ยืนอยู่ข้างๆ "รุ่นพี่ภีม... อยู่ด้วยเหรอ" "ครับ" ภีมตอบ "คือ... เมื่อเช้าตอนที่ฉันเดินไปเรียนน่ะ" ออยพูดเสียงเบา "ฉันเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนคุยกัน แล้ว... เขากำลังพูดถึงนาย" นนท์ชะงัก "พูดถึงผม... เรื่องอะไร" "เขากำลังพูดถึง... ความสัมพันธ์ของนายกับรุ่นพี่ภีม" ออยตอบ "เขาเห็นพวกนายไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ แล้วก็... พูดจาไม่ค่อยดีเท่าไหร่" ใบหน้าของนนท์ซีดเผือดอีกครั้ง เขากลั้นหายใจ รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่คอ "แล้ว... เขาเห็นอะไรบ้าง" นนท์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เขาเห็นพวกนาย... จับมือกันที่หน้าคณะเมื่อวันก่อน" ออยบอก "แล้วก็... มีคนถ่ายรูปไว้ด้วย" "อะไรนะ!" นนท์อุทานเสียงหลง เขาจำได้ว่าวันนั้นเขากับภีมเดินออกจากคณะด้วยกัน และภีมก็จับมือเขาเบาๆ เพื่อปลอบใจ แต่เขาก็ไม่ทันสังเกตว่ามีใครมองอยู่ "ฉัน... ฉันพยายามจะบอกพวกเขาว่าเข้าใจผิด" ออยพูดต่อ "แต่... พวกเขาไม่ฟังเลย" ภีมที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ก็ก้าวเข้ามาบังหน้านนท์ไว้เล็กน้อย "แล้ว... ใครเป็นคนพูด" "ก็... เป็นนักศึกษาจากคณะอื่นน่ะค่ะ" ออยบอก "เห็นว่าเป็นกลุ่มเพื่อนสนิทกัน" "งั้น... เราต้องระวังตัวให้มากกว่านี้" ภีมกล่าวอย่างหนักแน่น "แต่... รูปถ่ายน่ะครับ" นนท์ถามอย่างกังวล "ถ้าเกิด... รูปมันแพร่ออกไปล่ะครับ" "พี่จะจัดการเอง" ภีมพูด "นนท์ไม่ต้องกังวลนะ" "แต่..." นนท์ยังคงไม่สบายใจ "พี่เชื่อใจนนท์" ภีมกล่าว "และพี่จะปกป้องนนท์เอง" ออยมองทั้งคู่ด้วยความเป็นห่วง "ฉัน... ฉันขอโทษนะนนท์ ฉันควรจะเตือนนายให้เร็วกว่านี้" "ไม่เป็นไรหรอกออย" นนท์รีบพูด "เธอไม่ได้ตั้งใจ" "แต่ถ้าพวกนั้นเอาไปโพสต์... หรือเอาไปบอกใครในมหาวิทยาลัยล่ะคะ" ออยยังคงกังวล "ถ้ามันเกิดขึ้น... เราก็จะรับมือกับมัน" ภีมพูดอย่างเด็ดเดี่ยว "แต่ตอนนี้... พี่ว่าเราควรจะไปหาที่คุยกันเงียบๆ ก่อน" ทั้งสามคนเดินออกจากบริเวณโรงอาหารไป แต่ความรู้สึกของนนท์กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เขาไม่รู้ว่าเงาที่ตามติดเขาอยู่นั้น มันจะอันตรายถึงขั้นไหน ภีมพานนท์มาที่สวนหย่อมเล็กๆ หลังอาคารคณะศิลปกรรม ซึ่งเป็นมุมที่ค่อนข้างเงียบและมีต้นไม้ใหญ่ปกคลุม "นนท์... พี่รู้ว่ามันอาจจะทำให้เราไม่สบายใจ" ภีมเริ่มพูด "แต่พี่อยากให้นนท์รู้ว่า... พี่ไม่เสียใจเลยที่ได้รักนนท์" นนท์มองภีมด้วยความซาบซึ้ง "ผม... ผมก็เหมือนกันครับ" "เราอาจจะต้องเจออะไรที่ยากลำบากกว่านี้" ภีมกล่าว "แต่พี่อยากให้นนท์เข้มแข็งนะ" "ผมจะพยายามครับ" นนท์ตอบ "พี่จะอยู่ข้างๆ นนท์เสมอ" ภีมย้ำ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" ภีมเอื้อมมือมาจับมือของนนท์ไว้แน่น นนท์รู้สึกถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่ส่งผ่านมาจากมือของภีม "แล้ว... รุ่นพี่ภีมจะเอายังไงกับรูปนั้นครับ" นนท์ถาม "พี่จะลองหาทางติดต่อคนที่ถ่ายรูปไป" ภีมตอบ "พยายามจะขอให้เขาไม่เอาไปเผยแพร่" "แล้วถ้าเขาไม่ยอมล่ะครับ" นนท์ถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ถ้าเขาไม่ยอม... พี่ก็จะหาวิธีอื่น" ภีมตอบอย่างหนักแน่น "พี่จะไม่ยอมให้นนท์ต้องเดือดร้อน" "ผม... ผมรู้สึกผิดจังเลยครับ" นนท์กล่าว "ที่ทำให้รุ่นพี่ภีมต้องมารับภาระไปด้วย" "ไม่เลย" ภีมรีบปฏิเสธ "นี่ไม่ใช่ความผิดของนนท์เลยนะ... นี่คือความผิดของสังคมที่ไม่เข้าใจ" "แต่..." "ฟังพี่นะนนท์" ภีมขัดขึ้น "เราสองคน... เราไม่ได้ทำอะไรผิด" นนท์เงยหน้าสบตาภีม เขาเห็นความจริงใจและความมุ่งมั่นในแววตาของภีม "พี่รักนนท์... และพี่จะปกป้องนนท์" ภีมกล่าว "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" หลังจากนั้น ภีมก็พยายามติดต่อกับกลุ่มนักศึกษาที่ถ่ายรูปนนท์ไป เขาใช้เวลาเกือบทั้งวันในการเจรจาต่อรอง บางครั้งก็ต้องใช้คำพูดที่หนักแน่น บางครั้งก็ต้องแสดงความจริงจังให้เห็น ในที่สุด ภีมก็สามารถติดต่อกับหัวหน้ากลุ่มนักศึกษาคนนั้นได้ เขาอธิบายถึงความรู้สึกของตนเอง และขอร้องให้เขาเห็นใจ "ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะมองว่ามันแปลก" ภีมกล่าว "แต่ความรู้สึกของคนเรา... มันห้ามกันไม่ได้" "แต่พวกคุณ... มันผิดกฎนะ" นักศึกษาคนนั้นตอบ "ผมรู้... แต่นี่คือความรู้สึกของเรา" ภีมยืนยัน "ผมขอร้อง... ได้โปรดอย่าเอาเรื่องนี้ไปแพร่ออกไปเลย" หลังจากพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ นักศึกษาคนนั้นก็ยอมใจอ่อน เขารับปากว่าจะไม่นำรูปถ่ายไปเผยแพร่ แต่ก็เตือนภีมว่าให้ระวังตัวให้มากขึ้น ภีมกลับมาหานนท์ในตอนเย็นด้วยสีหน้าโล่งอก "เป็นไงบ้างครับ" นนท์ถามอย่างกระวนกระวาย "เขาตกลงแล้ว" ภีมยิ้ม "เขาจะไม่เอาไปเผยแพร่" นนท์ถอนหายใจอย่างโล่งอก "จริงเหรอครับ" "จริงสิ" ภีมตอบ "แต่เขาก็เตือนว่า... เราต้องระวังตัวให้มากกว่านี้" "ผมรู้ครับ" นนท์กล่าว "ผมจะระวังให้มากขึ้น" แม้ว่าสถานการณ์จะคลี่คลายไปในทางที่ดี แต่ความกังวลในใจของนนท์ก็ยังคงมีอยู่ เขาตระหนักได้ว่าเรื่องราวอาจจะยังไม่จบแค่นี้ และพวกเขาอาจจะต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิมในอนาคต เมื่อภีมต้องกลับหอ นนท์ก็เดินไปส่งเขาที่หน้าคณะ "ขอบคุณมากนะครับ รุ่นพี่ภีม" นนท์กล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ผม... ผมไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่มีรุ่นพี่" "ไม่เป็นไรน่า" ภีมยิ้ม "พี่อยู่ตรงนี้เสมอ" ภีมมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของนนท์เบาๆ "ดูแลตัวเองนะ... แล้วเจอกันพรุ่งนี้" นนท์ยืนมองภีมเดินจากไป หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความรัก ความผูกพัน ความกังวล และความหวัง เขาไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่เขารู้ว่าตราบใดที่เขามีภีมอยู่เคียงข้าง เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง