ช่วงเวลาหลายสัปดาห์ต่อมา ชีวิตของนนท์ก็เหมือนต้องอยู่ภายใต้การจับตามอง เขาพยายามทำตัวปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในใจก็ยังคงมีความกังวลแฝงอยู่ตลอดเวลา เขาสังเกตเห็นสายตาที่มองมาบ่อยขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเขาอยู่กับภีม "วันนี้... รุ่นพี่ภีมมาหาที่คณะเหรอ" เสียงออยดังขึ้น ขณะที่นนท์กำลังเดินออกจากห้องเรียน "ใช่... เดี๋ยวเราจะไปทานข้าวเที่ยงด้วยกัน" นนท์ตอบ "ระวังหน่อยนะ" ออยเตือน "ฉันเห็น... มีคนจากคณะวารสารศาสตร์เดินไปมาแถวนี้เยอะเป็นพิเศษ" คำพูดของออยทำให้นนท์ใจหายวาบ "คณะวารสารศาสตร์... ทำไมล่ะ" "ไม่รู้สิ" ออยส่ายหน้า "แต่ฉันได้ยินว่า... พวกเขากำลังทำโปรเจกต์เกี่ยวกับ 'เรื่องราวความรักที่น่าสนใจในรั้วมหาวิทยาลัย' น่ะ" นนท์หน้าซีดเผือด "เรื่องราวความรัก... ที่น่าสนใจ... หมายถึง..." "ก็... ความสัมพันธ์ที่มัน... ไม่ปกติไง" ออยพูดเสียงเบา "ฉันกลัวว่า... พวกเขาจะมาเจอเราเข้า" นนท์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขากับภีมกำลังเป็นอยู่นั้น มันเป็นสิ่งที่สังคมส่วนใหญ่อาจจะมองว่า "ไม่ปกติ" และหากเรื่องราวของพวกเขาถูกนำไปตีแผ่ในฐานะ "เรื่องราวความรักที่น่าสนใจ" มันอาจจะนำมาซึ่งปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม "แล้ว... รุ่นพี่ภีมเขารู้เรื่องนี้ไหม" นนท์ถาม "ยัง... ฉันยังไม่ได้บอกเขา" ออยตอบ "ฉันกำลังคิดว่าจะบอกดีไหม" "บอกเถอะออย" นนท์ตัดสินใจ "เราต้องระวังตัวมากขึ้น" เมื่อภีมเดินเข้ามาถึง นนท์ก็รีบเข้าไปหาเขา "รุ่นพี่ภีมครับ" นนท์กล่าว "วันนี้... เราไปทานข้าวที่อื่นกันดีไหมครับ" "ทำไมล่ะ" ภีมถาม "วันนี้พี่ตั้งใจจะพาไปร้านที่อยากกินมานานแล้วนะ" "คือ... ผม... ผมไม่อยากไปโรงอาหารน่ะครับ" นนท์พูดอย่างอึดอัด "ผมรู้สึก... ไม่สบายใจนิดหน่อย" ภีมมองหน้านนท์อย่างพิจารณา "มีอะไรรึเปล่า" นนท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องที่ออยบอกให้ภีมฟัง "คณะวารสารศาสตร์... เขากำลังทำโปรเจกต์เกี่ยวกับเรื่องราวความรักที่น่าสนใจในมหาวิทยาลัย" นนท์บอก "แล้ว... ผมกลัวว่าถ้าพวกเขาเห็นเรา... เรื่องของเราอาจจะถูกนำไปตีแผ่" ภีมฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย "พี่รู้แล้ว" ภีมกล่าว "พี่ก็พอจะเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง" "แล้ว... เราจะทำยังไงดีครับ" นนท์ถามด้วยน้ำเสียงกังวล "เราก็ต้องระวังตัวให้มากขึ้น" ภีมตอบ "แต่พี่ว่า... เราไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนอะไรขนาดนั้น" "แต่ถ้าเรื่องมันแดงขึ้นมาล่ะครับ" นนท์ถาม "ถ้ามันแดงขึ้นมาจริงๆ..." ภีมหยุดคิดไปครู่หนึ่ง "พี่จะปกป้องนนท์เอง" "ผม... ผมไม่อยากให้รุ่นพี่ต้องมาเดือดร้อนเพราะผม" นนท์กล่าว "นี่ไม่ใช่เรื่องของใครคนใดคนหนึ่งนะนนท์" ภีมจับมือของนนท์ไว้ "นี่คือเรื่องของเราสองคน" ภีมดึงนนท์เข้ามาใกล้ "พี่ไม่อยากให้นนท์ต้องเครียดไปมากกว่านี้" "แต่..." "เราไปทานข้าวที่อื่นกัน" ภีมพูด "ไปที่ๆ เราจะรู้สึกสบายใจที่สุด" ทั้งสองคนตัดสินใจไปทานข้าวที่ร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งนอกมหาวิทยาลัย เป็นร้านที่ค่อนข้างเงียบและไม่ค่อยมีนักศึกษาเข้าไปใช้บริการมากนัก ขณะที่กำลังทานอาหารกันอยู่ ภีมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู "มีอะไรเหรอครับ" นนท์ถาม "อ๋อ... พอดีมีเพื่อนจากคณะวารสารศาสตร์ทักมา" ภีมตอบ "เขาบอกว่า... กำลังจะมาสัมภาษณ์เกี่ยวกับโปรเจกต์ของเขา" นนท์หน้าซีดเผือด "ใคร... ใครจะมาสัมภาษณ์ครับ" "ก็... กลุ่มที่กำลังทำโปรเจกต์อยู่นั่นแหละ" ภีมกล่าว "เขาอยากจะขอสัมภาษณ์เกี่ยวกับ... ความสัมพันธ์ที่แตกต่าง" "แล้ว... รุ่นพี่ภีมจะรับสัมภาษณ์เหรอครับ" นนท์ถามด้วยความตกใจ "พี่คิดว่า... อาจจะเป็นโอกาสที่ดีนะ" ภีมกล่าว "ถ้าเราได้เล่าเรื่องของเราในมุมของเรา... บางทีคนอาจจะเข้าใจมากขึ้น" "แต่... ผม..." นนท์อึกอัก "พี่รู้ว่านนท์อาจจะยังไม่พร้อม" ภีมกล่าว "แต่พี่จะอยู่ตรงนี้... เคียงข้างนนท์เสมอ" "ผม... ผมกลัวครับ รุ่นพี่ภีม" นนท์ยอมรับ "ผมกลัวว่าถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย... ทุกอย่างจะพัง" "พี่เข้าใจ" ภีมลูบแขนนนท์เบาๆ "แต่บางที... การเผชิญหน้ากับมัน อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดก็ได้" "แต่ถ้า... ถ้ามันไม่เป็นไปอย่างที่รุ่นพี่ภีมคิดล่ะครับ" นนท์ถาม "ถ้ามันไม่เป็นไปตามที่คิด... เราก็จะรับมือกับมันไปด้วยกัน" ภีมย้ำ "พี่จะไม่ปล่อยให้นนท์เผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง" นนท์มองเข้าไปในดวงตาของภีม เขารู้สึกถึงความรัก ความเข้มแข็ง และความกล้าหาญที่ส่งผ่านมา "งั้น... ก็ได้ครับ" นนท์กล่าว "ผมจะลองดู" "ดีมาก" ภีมยิ้ม "พี่รู้ว่านนท์ทำได้" เมื่อการสัมภาษณ์สิ้นสุดลง นนท์ก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย เขายังคงมีความกังวล แต่ก็รู้สึกดีขึ้นที่ได้ตัดสินใจเผชิญหน้ากับสถานการณ์ "เป็นไงบ้าง" ภีมถามเมื่อกลับมาถึงคณะ "ก็... รู้สึกดีขึ้นครับ" นนท์ตอบ "อย่างน้อย... เราก็ได้พูดในมุมของเรา" "พี่เชื่อว่า... เรื่องของเรา จะทำให้ใครหลายคนได้ฉุกคิด" ภีมกล่าว "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ" นนท์ว่า ขณะที่กำลังเดินกลับหอพัก นนท์ก็เห็นกลุ่มนักศึกษาคณะวารสารศาสตร์กำลังนั่งรวมตัวกันอยู่ พวกเขากำลังพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ และดูเหมือนกำลังจะได้หัวข้อข่าวเด็ด นนท์รีบดึงแขนภีมให้หลบเข้าไปในมุมที่คนมองไม่เห็น "เห็นไหมครับ" นนท์กระซิบ "ผมกลัวว่า... มันจะเริ่มกระจายออกไปแล้ว" "ไม่เป็นไร" ภีมตอบ "เราเตรียมใจไว้แล้ว" "แล้ว... เราจะทำยังไงต่อไปครับ" นนท์ถาม "เราก็จะใช้ชีวิตของเราต่อไป" ภีมกล่าว "และถ้ามีใครพยายามจะเข้ามาทำร้ายเรา... พี่ก็จะปกป้องนนท์เอง" นนท์พยักหน้า เขามองหน้าภีม และรู้สึกว่าความกลัวที่มีอยู่ เริ่มจะจางหายไป แทนที่ด้วยความเชื่อมั่นในตัวของภีม และความรักที่พวกเขามีให้กัน ถึงแม้ว่าโลกภายนอกอาจจะยังไม่ยอมรับ แต่ในโลกของพวกเขาสองคน ความรักนี้คือสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุด