การพบปะกับแก้มทำให้ความคิดของนาราปั่นป่วนไปหมด เธอพยายามทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างธีร์กับแก้ม และความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของแก้ม "จำเป็นต้องแต่ง... ปมในใจที่ลึกซึ้ง" คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ ในวันรุ่งขึ้น นาราพยายามทำตัวให้เป็นปกติ เธอช่วยงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ และพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับธีร์โดยตรง ขณะที่เธอกำลังจัดดอกไม้ในห้องรับแขก จู่ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคย "ฮัลโหลค่ะ" นาราตอบรับ "คุณนาราคะ ฉันแก้มค่ะ" เสียงของแก้มดังขึ้นอีกครั้ง "สวัสดีค่ะคุณแก้ม" นารารู้สึกประหม่าเล็กน้อย "มีอะไรให้ฉันรับใช้คะ" "ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ แค่อยากจะถามว่า วันนี้คุณธีร์ว่างไหมคะ พอดีฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวนิดหน่อย" น้ำเสียงของแก้มฟังดูเร่งรีบกว่าปกติ ทำให้นารารู้สึกสงสัย "อ๋อ... ตอนนี้คุณธีร์น่าจะอยู่ที่ห้องทำงานนะคะ" "ขอบคุณมากค่ะ" แก้มกล่าว "แล้ว... ถ้าคุณธีร์ว่าง รบกวนบอกเขาด้วยนะคะว่าฉันจะไปหา" "ค่ะ ฉันจะบอกให้ค่ะ" นาราตอบรับ พลางคิดในใจว่าทำไมแก้มถึงต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ แบบนี้ เธอเดินไปยังห้องทำงานของธีร์ และเคาะประตูเบาๆ "เข้ามาได้" เสียงของธีร์ดังมาจากข้างใน นาราเปิดประตูเข้าไป "คุณธีร์คะ... เอ่อ... มีคนอยากจะมาหาค่ะ" ธีร์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร "ใครครับ" "คุณแก้มค่ะ" นาราตอบ "เธออยากจะมาคุยกับคุณธีร์เป็นการส่วนตัว" ธีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "แก้ม? มาตอนนี้เลยเหรอ" "ค่ะ เธอฝากบอกมาค่ะ" นาราตอบ ธีร์ถอนหายใจเบาๆ "ก็ได้ งั้นคุณไปรอที่ห้องนั่งเล่นก่อนก็ได้ ผมจะตามไป" นาราพยักหน้ารับ เธอเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่นและนั่งลงบนโซฟาอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกถึงบรรยากาศที่อึดอัด ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น ไม่นานนัก ธีร์ก็เดินลงมาพร้อมกับแก้ม ทั้งสองดูเหมือนจะมีเรื่องพูดคุยกันอย่างจริงจัง "มีอะไรรึเปล่าครับแก้ม" ธีร์ถาม เมื่อทั้งสองนั่งลง แก้มมองหน้าธีร์ นัยน์ตาของเธอฉายแววเศร้าสร้อย "ฉัน... ฉันเจอรูปๆ หนึ่งค่ะ" "รูปอะไร" ธีร์ถาม "รูปของผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ" แก้มตอบ "เป็นรูปที่คุณธีร์เก็บไว้ในลิ้นชักที่ห้องทำงาน" ธีร์เงียบไป เขาหันหน้าไปมองนาราที่นั่งอยู่ตรงนั้น แววตาของเขาดูสับสน "รูปของใครครับ" ธีร์ถาม "ฉัน... ฉันเดาว่าน่าจะเป็นแฟนเก่าของคุณธีร์นะคะ" แก้มกล่าว "ผู้หญิงในรูปสวยมากเลยค่ะ... แต่ดูเศร้าๆ" นารารู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงหัวใจ เธอพยายามรวบรวมสติและทำเป็นไม่สนใจ "คุณไปเจอรูปนั้นได้ยังไงครับ" ธีร์ถามเสียงเรียบ "ตอนที่ฉันกำลังหาเอกสารบางอย่างค่ะ" แก้มตอบ "มันอยู่ในซองจดหมายปิดผนึก" ธีร์หลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังใช้ความคิด "ผมลืมไปเลยว่าเคยเก็บรูปนั้นไว้" "คุณธีร์คะ" แก้มเอื้อมมือมาแตะแขนธีร์เบาๆ "คุณยังรักเธออยู่ใช่ไหมคะ" คำถามนั้นทำให้นารารู้สึกชาไปทั้งตัว เธอจ้องมองไปที่ธีร์ รอคอยคำตอบ ธีร์สบตากับแก้ม นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ความรัก... มันไม่ใช่สิ่งที่ผมจะไปควบคุมได้" "แต่คุณธีร์คะ" แก้มกล่าวต่อ "การที่คุณยังเก็บรูปเธอไว้ แสดงว่าคุณยังตัดใจไม่ได้" "มันไม่ใช่แบบนั้นแก้ม" ธีร์ตอบเสียงเข้ม "มันเป็นแค่... ความทรงจำ" "ความทรงจำที่เจ็บปวดใช่ไหมคะ" แก้มถาม "ฉันเข้าใจค่ะ" นาราไม่สามารถทนฟังต่อไปได้ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตกสลาย เธอรีบลุกขึ้นยืน "ฉัน... ฉันขอตัวก่อนนะคะ" นาราพูดเสียงสั่น ธีร์หันมามองนารา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "นารา..." "ไม่เป็นไรค่ะ" นาราตัดบท "ฉัน... อยากจะพักผ่อน" เธอรีบเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป ทิ้งให้ธีร์กับแก้มอยู่ด้วยกันตามลำพัง นาราวิ่งเข้าไปในห้องนอนของเธอ ปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ "ทำไม... ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอคิดถึงรูปถ่ายใบนั้น รูปของผู้หญิงที่อาจจะเป็นรักแท้ของธีร์ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่มีวันได้รับ แก้มเดินตามมาที่หน้าประตูห้องนอนของนารา เธอยืนรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเคาะประตูเบาๆ "คุณนาราคะ" แก้มเรียก "เปิดประตูหน่อยค่ะ" นาราไม่ตอบ เธอได้แต่กอดเข่าตัวเองแน่น "คุณนารากลับไปแล้วค่ะ" ธีร์เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น บอกกับแก้ม แก้มถอนหายใจ "ฉันรู้ค่ะ" "คุณ... ทำไมคุณถึงไปพูดเรื่องนั้น" ธีร์ถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ฉันแค่อยากจะให้คุณนารารู้ความจริงค่ะ" แก้มตอบ "คุณจะปล่อยให้เธอหลอกตัวเองต่อไปไม่ได้" "เธอไม่ได้หลอกตัวเอง" ธีร์โต้แย้ง "ผมแค่... ปล่อยให้ความทรงจำอยู่กับผม" "แต่ความทรงจำนั้นกำลังทำร้ายคุณนะคะ" แก้มกล่าว "และมันก็กำลังทำร้ายคุณนาราด้วย" ธีร์เงียบไป เขามองไปยังประตูห้องนอนของนาราอย่างครุ่นคิด