นารานั่งอยู่บนเตียง ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ เธอพยายามบังคับตัวเองให้หยุดคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ภาพของผู้หญิงในรูปถ่ายก็ยังคงติดตา ไม่นานนัก เธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องนอนของเธออีกครั้ง "คุณนาราคะ" เสียงของธีร์ดังขึ้น "เปิดประตูหน่อยได้ไหมครับ" นาราลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เธอเช็ดน้ำตาที่ยังคงค้างอยู่บนใบหน้า ก่อนจะเดินไปเปิดประตู ธีร์ยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "คุณ... เป็นอะไรมากไหมครับ" ธีร์ถาม นาราพยายามยิ้ม "ฉันไม่เป็นไรค่ะ" "ผม... ขอโทษ" ธีร์กล่าว "ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้คุณเสียใจ" "ฉันรู้ค่ะ" นาราตอบ "แต่... ผู้หญิงคนนั้น... เธอเป็นใครคะ" ธีร์เงียบไป เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจตอบ "เธอ... คือคนที่ผมเคยรักมาก" คำพูดนั้นทำให้นาราใจหายวูบ "เคยรัก... หมายถึงตอนนี้ไม่แล้วเหรอคะ" "ผม... ไม่รู้" ธีร์ตอบอย่างซื่อสัตย์ "ผมไม่แน่ใจในความรู้สึกตัวเองอีกต่อไป" "แต่คุณธีร์ก็ยังเก็บรูปเธอไว้" นาราพูดเสียงเบา "คุณยังรักเธออยู่ใช่ไหมคะ" ธีร์มองเข้าไปในดวงตาของนารา "ผมไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้จริงๆ นารา" "ทำไมคะ" นาราถามอย่างสิ้นหวัง "ทำไมคุณถึงให้คำตอบที่ชัดเจนกับฉันไม่ได้" "เพราะผม... เคยถูกหักอกอย่างรุนแรง" ธีร์กล่าว "ผมกลัวที่จะรักใครอีก" "แต่คุณก็แต่งงานกับฉันนะคะ" นาราพูด "คุณไม่ได้รักฉันจริงๆ" "ผมให้เกียรติคุณ ผมจะดูแลคุณ" ธีร์กล่าว "แต่ผมให้ความรักกับคุณไม่ได้" "แล้วเรื่องของคุณแก้มล่ะคะ" นาราถาม "คุณแก้มบอกว่าคุณธีร์ยังรักเธออยู่" ธีร์ถอนหายใจ "แก้ม... เธอเป็นเพื่อนที่ดีของผม เธอเป็นห่วงผม" "แต่คุณแก้มก็รู้เรื่องผู้หญิงคนนั้นด้วย" นาราพูด "เธอคงรู้ความจริงทั้งหมด" "ใช่" ธีร์ยอมรับ "แก้มรู้ทุกอย่าง" "ความจริง... คืออะไรคะ" นาราถามอย่างใจเย็น "คุณธีร์ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหมคะ" ธีร์มองไปที่นารา เขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเธอ เขาตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่เขาต้องบอกความจริงทั้งหมด "ผู้หญิงในรูป... ชื่อว่า ลลิสา" ธีร์เริ่มเล่า "เธอเป็นรักแรกของผม เราคบกันมานานหลายปี และผมก็คิดว่าเราจะแต่งงานกัน" "แล้วเกิดอะไรขึ้นคะ" นาราถาม "วันหนึ่ง... เธอจากผมไปอย่างกะทันหัน" ธีร์กล่าว "เธอไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ทิ้งผมไว้กับความสับสนและเจ็บปวด" "เธอไปไหนคะ" นาราถาม "ผมไม่เคยรู้เลย" ธีร์ตอบ "ผมพยายามตามหาเธอ แต่ก็ไม่เจอ" "คุณธีร์คงเจ็บปวดมากเลยนะคะ" นาราเห็นใจ "มาก" ธีร์ยอมรับ "ผมปิดกั้นตัวเองจากความรักไปเลย ผมคิดว่าผมไม่มีวันที่จะรักใครได้อีก" "แล้วทำไมคุณถึงแต่งงานกับฉันคะ" นาราถาม "มันเป็น... ข้อตกลง" ธีร์กล่าว "ครอบครัวของผมต้องการให้ผมแต่งงาน และผมก็... ยอมรับข้อตกลงนั้น" "ข้อตกลง... ที่ไม่มีความรัก" นาราพูดซ้ำ "ใช่" ธีร์ตอบ "ผมบอกคุณแล้วไง ว่าผมให้ความรักกับคุณไม่ได้" นารารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป "คุณธีร์คะ" นาราเอ่ยขึ้น "ถ้าคุณธีร์ยังรักผู้หญิงคนนั้นอยู่... ฉันก็... เข้าใจค่ะ" ธีร์มองนาราอย่างแปลกใจ "คุณ... พูดจริงเหรอ" "ค่ะ" นาราตอบ "ฉันไม่อยากจะอยู่กับคนที่ไม่ได้รักฉัน" "แต่นารา..." ธีร์เริ่มพูด "ฉันขอโทษนะคะ" นาราตัดบท "ฉันคิดว่า... เราคงไม่เหมาะกัน" เธอเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ธีร์ยืนอยู่เพียงลำพัง ขณะที่นารากำลังจะเดินออกจากบ้าน ธีร์ก็รีบวิ่งตามเธอมา "นารา! เดี๋ยวก่อน!" ธีร์ตะโกนเรียก นาราวิ่งไปที่รถของเธอ เธอรีบเปิดประตูและสตาร์ทเครื่องยนต์ "ผม... ผมขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม" ธีร์ถาม ขณะที่เขาพยายามจะเปิดประตูรถ "ไม่มีอะไรให้โอกาสแล้วค่ะ" นาราตอบ "คุณธีร์ไม่เคยมีความรักให้ฉันเลย" "ผม... ผมกำลังพยายาม" ธีร์กล่าว "ผมกำลังพยายามที่จะลืมอดีต" "ฉันไม่รู้ว่าคุณจะทำได้จริงหรือเปล่า" นาราพูด "แต่ฉัน... ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว" เธอขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ธีร์ยืนมองรถของเธอที่ค่อยๆ หายลับไป แก้มที่แอบมองอยู่ห่างๆ เดินเข้ามาหาธีร์ "เธอไปแล้วเหรอ" ธีร์พยักหน้าอย่างอ่อนแรง "เธอ... ไปแล้ว" "บางที... มันอาจจะดีกว่าก็ได้นะคะ" แก้มกล่าว "สำหรับทั้งสองคน" ธีร์เงียบไป เขาไม่รู้ว่าคำพูดของแก้มนั้นจริงหรือไม่ แต่ในใจของเขากลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาหันกลับไปมองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเป็นบ้านของเขา บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนเป็นคุกที่ขังเขาไว้กับอดีตที่เจ็บปวด เขาจะทำอย่างไรต่อไป? เขาจะสามารถก้าวข้ามความเจ็บปวดในอดีต และเรียนรู้ที่จะรักอีกครั้งได้หรือไม่? คำถามเหล่านี้ยังคงค้างคาอยู่ในใจของธีร์ และดูเหมือนว่าชีวิตของเขาจะยังคงเต็มไปด้วยปริศนาอีกมากมาย