"ถูกบังคับให้ไป... หมายความว่ายังไงแก้ม" ธีร์ถาม เสียงของเขาแสดงความไม่เชื่อปนกับความตกใจ แก้มส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน... ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดจริงๆ ค่ะคุณธีร์" เธอกล่าว "คนที่ฉันเจอ... เขาบอกแค่ว่า ลลิสาไม่ได้อยากไป แต่เธอถูกใครบางคนบีบบังคับ" "ใคร... ใครบังคับเธอ" ธีร์ถามอย่างร้อนรน เขาลุกขึ้นยืน เดินไปมาในห้องทำงานราวกับคนเสียสติ "ฉัน... ไม่กล้าถามเจาะลึกค่ะ" แก้มตอบ "เขาดูไม่น่าไว้ใจเลย" "แล้วทำไมแก้มถึงมาบอกฉัน" ธีร์ถาม "เพราะฉันเป็นห่วงคุณธีร์ค่ะ" แก้มกล่าว "ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริง... มันอาจจะเป็นอันตรายกับคุณก็ได้" ธีร์หยุดเดิน เขาหันกลับไปมองแก้ม "อันตราย... หมายถึงอันตรายกับผม หรืออันตรายกับ... ลลิสา" "ทั้งสองอย่างค่ะ" แก้มตอบ "ถ้ามีคนบีบบังคับลลิสาได้... เขาก็อาจจะทำร้ายคุณธีร์ได้เหมือนกัน" ธีร์เงียบไป เขากำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด ภาพของลลิสาที่จากไปอย่างกะทันหัน ภาพของความเจ็บปวดที่เขาต้องทนมาตลอดหลายปี มันเริ่มมีความหมายใหม่ "คุณ... พอจะจำได้ไหมว่าคนคนนั้น... พูดว่าอะไรบ้าง" ธีร์ถาม "เขาพูดถึง... 'ธุรกิจ' บางอย่างค่ะ" แก้มกล่าว "แล้วก็... 'หนี้สิน' ของครอบครัวลลิสา" "ธุรกิจ... หนี้สิน..." ธีร์พึมพำ เขาจำได้ว่าครอบครัวของลลิสาเคยมีปัญหาเรื่องการเงินอยู่บ้าง แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะรุนแรงถึงขั้นนี้ "ฉัน... ขอโทษนะคะที่เอาเรื่องไม่สบายใจมาบอกคุณธีร์" แก้มกล่าว "ไม่เป็นไรแก้ม" ธีร์ตอบ "ขอบคุณมากนะ ที่มาบอกฉัน" "คุณธีร์ต้องระวังตัวนะคะ" แก้มกล่าว "ฉัน... คิดว่าเราควรจะหาข้อมูลเพิ่มเติม" "คุณ... พอจะจำได้ไหมว่า คนคนนั้น... บอกว่าเขาเป็นใคร หรือรู้จักใครบ้าง" ธีร์ถาม แก้มขมวดคิ้ว พยายามนึก "เขา... บอกว่าเขาเคยทำงานให้กับ... พ่อของลลิสาค่ะ" "พ่อของลลิสา..." ธีร์จำได้ว่าพ่อของลลิสาเป็นนักธุรกิจ แต่ไม่ค่อยได้พบปะกันบ่อยนัก "ฉัน... แค่นี้จริงๆ ค่ะ" แก้มกล่าว "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" หลังจากแก้มออกไป ธีร์ก็นั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง เขาหยิบรูปถ่ายลลิสาขึ้นมามอง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ลลิสา... ฉันจะตามหาความจริงให้เธอ" เขาพึมพำ ขณะนั้นเอง นาราก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของธีร์ "คุณธีร์คะ" เธอเอ่ย "เมื่อกี้... คุณแก้มมาหาเหรอคะ" ธีร์หันไปมองนารา "ใช่ครับ" "คุณแก้มดูไม่ค่อยสบายนะคะ" นาราเอ่ย "มีอะไรรึเปล่าคะ" ธีร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่าควรถามนาราเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไม่ แต่เมื่อเห็นแววตาที่เป็นห่วงของเธอ เขาก็ตัดสินใจเล่า "แก้ม... มาบอกผมว่า ลลิสา... ไม่ได้จากผมไปเฉยๆ" นาราสะดุ้งเล็กน้อย "หมายความว่ายังไงคะ" "แก้มบอกว่า... ลลิสาถูกบังคับให้ไป" ธีร์กล่าว นาราอึ้งไป "ถูกบังคับ... โดยใครคะ" "ผม... ก็ยังไม่รู้แน่ชัด" ธีร์ตอบ "แต่ดูเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องกับธุรกิจและหนี้สินของครอบครัวลลิสา" "โอ้... แย่จังเลยค่ะ" นาราเอ่ยด้วยความเห็นใจ "แล้วคุณธีร์จะทำยังไงต่อไปคะ" "ผม... จะต้องหาความจริงให้ได้" ธีร์กล่าว "ผมจะไม่มีวันยอมให้เรื่องนี้จบลงแค่นี้" นาราเดินเข้าไปใกล้ธีร์ "ถ้าคุณธีร์ต้องการให้ฉันช่วยอะไร... บอกได้เลยนะคะ" ธีร์มองหน้านารา แววตาของเขาอ่อนลง "ขอบคุณนะครับนารา" "ฉัน... อยากจะช่วยคุณจริงๆ ค่ะ" นาราพูด "ฉัน... อยากให้คุณมีความสุข" ธีร์ยิ้มบางๆ "ผม... รู้สึกดีขึ้นมากที่มีคุณอยู่ข้างๆ" ทั้งสองคนนั่งคุยกันอีกสักพัก ธีร์เล่าเรื่องราวที่แก้มบอกให้นาราฟัง นาราตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกเห็นใจธีร์อย่างจับใจ "คุณธีร์คะ" นาราเอ่ยขึ้น "บางที... เราอาจจะต้องลองกลับไปดูเอกสารเก่าๆ ที่บ้านของคุณลลิสา" ธีร์พยักหน้า "เป็นความคิดที่ดี" "ฉัน... พอจะจำได้ว่า ตอนที่ไปช่วยจัดงานศพ... ฉันเห็นตู้เอกสารบางอย่างในห้องทำงานของพ่อเธอ" นาราเสริม "ดีเลย" ธีร์กล่าว "พรุ่งนี้... เราจะไปที่นั่นกัน" ค่ำคืนนั้น นารานอนไม่หลับ เธอคิดถึงเรื่องราวของลลิสา และคิดถึงธีร์ เธอไม่แน่ใจว่าเรื่องราวที่กำลังจะเปิดเผยออกมานั้น จะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของเธอและธีร์อย่างไรบ้าง เช้าวันรุ่งขึ้น ธีร์และนาราก็เดินทางไปยังบ้านเก่าของครอบครัวลลิสา บ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ "นี่คือบ้านที่... ลลิสาเคยอยู่" ธีร์เอ่ยเสียงแผ่วเบา นารารู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเศร้า "ผม... ลืมกุญแจสำรองไว้ที่ไหนสักแห่ง" ธีร์กล่าว "คุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ" ธีร์เดินเข้าไปในบ้านเพื่อหากุญแจสำรอง นารายืนรออยู่บริเวณสวนหน้าบ้าน เธอเหลือบไปเห็นหน้าต่างบานหนึ่งที่เปิดแง้มอยู่ "แปลกจัง" เธอพึมพำ ในขณะที่เธอกำลังเดินสำรวจรอบๆ บ้าน เธอก็เห็นเงาคนเคลื่อนไหวอยู่ภายในบ้าน "คุณธีร์คะ" เธอตะโกนเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ด้วยความกังวล นาราตัดสินใจเดินเข้าไปในบ้าน เธอย่องเข้าไปอย่างเงียบๆ และเดินตรงไปยังห้องทำงานของพ่อลลิสา เธอเปิดประตูเข้าไป และสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ