"คุณธีร์คงเจ็บปวดมาก" นาราเอ่ยเบาๆ เธอสัมผัสได้ถึงความเศร้าที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวธีร์ น้ำเสียงของเขาที่เล่าเรื่องราวราวกับกำลังเปิดบาดแผลเก่าที่ไม่เคยได้รับการเยียวยา ธีร์พยักหน้าช้าๆ "ใช่ มันเจ็บปวดมาก" ดวงตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังมองเห็นภาพอดีตที่ชัดเจน "ผมใช้เวลาหลายปีในการเยียวยาตัวเอง แต่ก็ไม่เคยลืมเธอได้เลย" "แล้วรูปถ่ายนั้น..." นารากล่าวต่อ "คุณธีร์เก็บไว้... เพราะอะไรคะ" "เพราะมันเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมเหลืออยู่" ธีร์ตอบ "ผมเก็บมันไว้เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจ... ว่าความรักที่แท้จริงนั้นมันเปราะบางแค่ไหน" นาราเงียบไป เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมธีร์ถึงเย็นชา ทำไมเขาถึงไม่เชื่อในความรัก มันไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนใจร้าย แต่เป็นเพราะเขาเคยเจ็บปวดมาอย่างแสนสาหัส "ฉัน... เข้าใจแล้วค่ะ" "คุณเข้าใจ... จริงๆ เหรอครับ" ธีร์หันมามองนารา นัยน์ตาของเขามีแววหวังเล็กๆ "ผมกลัวว่าคุณจะคิดว่าผมเป็นคนไม่ดี" "ไม่ค่ะ" นาราตอบ "คุณธีร์ไม่ได้เป็นคนไม่ดี คุณแค่... ยังไม่พร้อมที่จะรักใครอีกครั้ง" "ผม... ผมไม่รู้ว่าผมจะพร้อมได้อีกเมื่อไหร่" ธีร์ถอนหายใจ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมจะพยายามทำหน้าที่สามีที่ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้" "ฉันรู้ค่ะ" นาราพยายามยิ้มให้กำลังใจ "ขอบคุณนะคะ" "สำหรับเรื่องแก้ม..." ธีร์เปลี่ยนเรื่อง "เธอเป็นเพื่อนที่ผมไว้ใจมากที่สุด เธอรู้เรื่องราวทั้งหมดของผม และเธอก็เป็นห่วงผมเสมอ" "ฉันเข้าใจค่ะ" นาราตอบ "คุณแก้มคงรักคุณธีร์มาก" ธีร์ส่ายหน้าเล็กน้อย "แก้มรักผม... ในฐานะเพื่อน" เขาเน้นคำว่า "เพื่อน" ชัดเจน "เธอไม่เคยคิดเกินเลยไปกว่านั้น" "แล้วทำไมเธอถึง... แนะนำฉันให้แต่งงานกับคุณธีร์ล่ะคะ" นาราอดสงสัยไม่ได้ "แก้ม... เธอเห็นว่าผมจมปลักอยู่กับอดีต" ธีร์อธิบาย "เธออยากให้ผมก้าวต่อไป เธอคิดว่าการแต่งงานกับคุณ... อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด" "ทางออกที่ดีที่สุด... สำหรับใครคะ" นาราถาม น้ำเสียงแฝงความน้อยใจ ธีร์นิ่งไป "สำหรับเราทั้งสองคน" เขาตอบ "ผมคิดว่าเราต่างก็มีปมในใจที่ต้องแก้ไข" "แล้วคุณธีร์คิดว่า... การแต่งงานกับฉัน จะช่วยให้คุณลืมลืมลิสาได้เหรอคะ" นาราถามตรงๆ ธีร์มองหน้านารา นัยน์ตาของเขามีความรู้สึกที่อ่านยาก "ผม... ไม่ได้หวังว่าการแต่งงานจะทำให้ผมลืมเธอได้" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ผมหวังว่า... การใช้ชีวิตร่วมกับคุณ จะทำให้ผมเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริง และก้าวต่อไปได้" "ยอมรับความจริง... เรื่องอะไรคะ" นาราถาม "ความจริงที่ว่า... ลลิสา... เธอไม่อยู่กับผมแล้ว" ธีร์กล่าว "และผม... ไม่สามารถยึดติดอยู่กับอดีตได้ตลอดไป" นารารู้สึกเหมือนมีบางอย่างค่อยๆ คลี่คลายในใจ เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนได้ขนาดนี้ "คุณธีร์คะ... ฉันอยากจะบอกคุณว่า..." "ไม่ต้องพูดอะไรแล้วครับ" ธีร์ขัดจังหวะ "ผมรู้ว่าคุณกำลังจะพูดอะไร" เขาเดินเข้าไปใกล้ และค่อยๆ ยกมือขึ้นมาประคองใบหน้าของนารา "ผมขอโทษอีกครั้งนะครับ ที่ทำให้คุณเสียใจ" นารารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากมือของธีร์ มันเป็นความอบอุ่นที่แตกต่างจากทุกครั้งที่เธอเคยสัมผัส "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "ผม... อยากจะขอโอกาส" ธีร์กล่าว ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของนารา "โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง... ว่าผมสามารถเป็นสามีที่ดีให้คุณได้จริงๆ" นาราพยักหน้าเบาๆ "ฉัน... จะลองเชื่อใจคุณอีกครั้งนะคะ" ธีร์คลี่ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มแรกที่นาราเห็นอย่างจริงจัง "ขอบคุณครับ" วันรุ่งขึ้น นารารู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมมาก การได้พูดคุยกับธีร์อย่างเปิดอก ทำให้ความสงสัยและความไม่สบายใจต่างๆ คลี่คลายลงไปเยอะ แม้ว่าความรู้สึกของธีร์ที่มีต่อเธอจะยังไม่ชัดเจน แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจที่เขาพยายามแสดงออกมา ขณะที่เธอกำลังนั่งอ่านหนังสือในสวนหลังบ้าน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอเหลือบมองชื่อผู้โทรเข้า เป็นชื่อ "คุณแม่" "สวัสดีค่ะคุณแม่" นาราตอบรับ "เป็นไงบ้างลูก" เสียงของคุณแม่ฟังดูเป็นห่วง "สบายดีค่ะคุณแม่" นาราตอบ "คุณธีร์ดูแลนาราดีมากเลยค่ะ" "ดีแล้วลูก" คุณแม่ถอนหายใจ "คุณแม่แค่เป็นห่วง กลัวว่าลูกจะปรับตัวเข้ากับครอบครัวสามีไม่ได้" "ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่" นาราพูด "ทุกคนใจดีกับนารามากค่ะ" "แล้วเรื่อง... ลูกคนต่อไปล่ะ" คุณแม่ถามเสียงอ้อมแอ้ม "แต่งงานกันมาสักพักแล้วนะ" นาราหน้าแดงขึ้นมาทันที "คุณแม่คะ... มันเร็วไปค่ะ" "แม่ก็แค่อยากให้หลานเร็วๆ" คุณแม่หัวเราะ "แต่ถ้ายังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไรนะลูก" "ค่ะคุณแม่" นาราตอบ "แล้วคุณแม่มีอะไรอีกไหมคะ" "ไม่มีอะไรแล้วจ้ะ แค่คิดถึง" คุณแม่กล่าว "ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ โทรหาแม่ได้ตลอดนะ" "ค่ะคุณแม่" นาราตอบ ก่อนจะวางสาย เธอนั่งคิดถึงคำพูดของคุณแม่เรื่อง "ลูกคนต่อไป" มันทำให้เธอนึกถึงธีร์... เธอไม่แน่ใจว่าธีร์จะพร้อมมีลูกกับเธอหรือไม่ ด้วยความรู้สึกที่เขายังไม่ชัดเจนขนาดนี้ ในขณะเดียวกัน ธีร์ก็กำลังนั่งทำงานอยู่ที่บริษัท เขามองรูปถ่ายลลิสาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาพยายามที่จะลืม แต่เหมือนว่ายิ่งพยายาม ก็ยิ่งจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความทรงจำ "คุณธีร์ครับ" เสียงของเลขาดังขึ้น "มีอะไรเหรอครับ" ธีร์ถาม "คุณแก้มมาขอพบครับ" เลขาแจ้ง ธีร์ขมวดคิ้ว "แก้ม? มาตอนนี้เลยเหรอ" "ใช่ครับ เธอแจ้งว่ามีเรื่องด่วน" ธีร์ถอนหายใจ "ให้เธอเข้ามาเลย" ไม่นานนัก แก้มก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของธีร์ ใบหน้าของเธอซีดเผือด "มีอะไรเหรอแก้ม" ธีร์ถามด้วยความเป็นห่วง "ฉัน... ฉันมีเรื่องจะบอกคุณธีร์" แก้มพูดเสียงสั่น "เรื่อง... เรื่องที่อาจจะเปลี่ยนทุกอย่าง" "เรื่องอะไร" ธีร์ถาม "เรื่อง... เกี่ยวกับลลิสา" แก้มกล่าว ธีร์หน้าแข็งไปทันที "แก้ม... รู้เรื่องลลิสาได้ยังไง" "ฉัน... บังเอิญเจอคนรู้จักของลลิสาค่ะ" แก้มตอบ "และเขา... เล่าเรื่องบางอย่างให้ฉันฟัง" "เรื่องอะไร" ธีร์ถามอย่างร้อนรน "เรื่องที่... ลลิสาไม่ได้จากคุณธีร์ไปเฉยๆ" แก้มกล่าว "แต่เธอ... ถูกบังคับให้ไป" ธีร์อึ้งไป "ถูกบังคับ... หมายความว่ายังไง" "ฉัน... ไม่แน่ใจรายละเอียดทั้งหมดค่ะ" แก้มกล่าว "แต่ที่แน่ๆ คือ... เรื่องนี้มันอันตรายมาก" ธีร์มองหน้าแก้ม เขาเห็นความจริงจังในแววตาของเธอ "อันตราย... ยังไง" "ฉัน... ไม่สามารถพูดอะไรไปมากกว่านี้ได้ค่ะ" แก้มกล่าว "แต่คุณธีร์ต้องระวังตัวนะคะ" ธีร์นั่งนิ่ง เขาพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับจากแก้ม เรื่องราวของลลิสาที่เขาคิดว่าเป็นแค่การจากลาที่เจ็บปวด บัดนี้กลับกลายเป็นปริศนาที่ซับซ้อนและอาจเป็นอันตราย