ราเมศร์หันหน้าไปเผชิญหน้ากับดาริน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความตื่นตระหนกที่ยากจะปกปิด “ไม่มีอะไรครับ… ผมแค่… ได้รับข่าวสารบางอย่างที่ทำให้ประหลาดใจนิดหน่อย” เขาพยายามรวบรวมสติ พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เขารู้ดีว่าดารินเป็นคนช่างสังเกต เธอคงจะมองเห็นความผิดปกติบางอย่างในตัวเขา ดารินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ประหลาดใจ… จนหน้าซีดขนาดนี้เลยเหรอคะ” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงแววเป็นห่วง “คุณราเมศร์… บอกฉันได้นะคะ ถ้ามีอะไร… ฉันอยากรับฟัง” คำว่า ‘ฉันอยากรับฟัง’ ของดารินแทงเข้ากลางใจของราเมศร์ เขาอยากจะบอกเธอทุกอย่าง อยากจะระบายความกังวลทั้งหมดที่มีให้เธอรับรู้ แต่เขาก็รู้ดีว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ในเวลาอันสั้น และที่สำคัญ… มันอาจจะทำลายความสัมพันธ์ที่เขากำลังสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากนี้ก็ได้ “ผม… ผมขอโทษนะครับคุณดาริน” ราเมศร์กล่าวอย่างอึดอัด “ผมคิดว่า… ผมคงต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ คืนนี้มีงานด่วนที่ต้องจัดการ” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแสร้งทำเป็นกดอะไรบางอย่าง “ผมจะติดต่อคุณอีกครั้งนะครับ” ก่อนที่ดารินจะได้เอ่ยปากตอบ ราเมศร์ก็รีบเดินจากไป ทิ้งให้เธอยืนงุนงงอยู่เพียงลำพังในสวนสาธารณะที่เคยอบอุ่นไปด้วยเสียงหัวเราะและคำสารภาพรักก่อนหน้านี้ ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ ราเมศร์ไม่สามารถหยุดคิดถึงคำพูดของเลขาส่วนตัวได้ ‘เธอท้อง… คุณราเมศร์’ คำพูดนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาพยายามนึกย้อนกลับไปในอดีต พยายามนึกถึงช่วงเวลาที่เขาเคยใกล้ชิดกับอัญชลี อัญชลี… คือผู้หญิงที่เขาเคยรักมากที่สุดคนหนึ่ง เขาเคยคิดว่าเธอคือคนที่ใช่ เขาเคยคิดว่าเธอคือคนที่เขาจะใช้ชีวิตด้วยไปตลอดชีวิต แต่แล้วอะไรบางอย่างก็เกิดขึ้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า เขาไม่เคยลงรายละเอียดว่ามันเกิดอะไรขึ้น เพราะมันเป็นบาดแผลที่เขาพยายามฝังกลบเอาไว้ แต่ตอนนี้… บาดแผลนั้นกำลังจะถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง เขามาถึงคฤหาสน์ด้วยใจที่ห่อเหี่ยว เขาตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวทันที ไม่รอช้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ของอัญชลี เสียงรอสายที่ดังขึ้นช่างยาวนาน ราเมศร์รู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ เขาไม่แน่ใจว่าเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงนี้หรือไม่ “ฮัลโหลค่ะ” เสียงปลายสายดังขึ้น เป็นเสียงของผู้หญิงที่เขาคุ้นเคย แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเศร้า “อัญชลี… ผมราเมศร์เอง” ราเมศร์เอ่ยเสียงสั่นเครือ ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ราเมศร์สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น “ราเมศร์… คุณ… โทรมาทำไมคะ” เสียงของเธออ่อนลง แต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก “ผม… ได้ยินมาว่า…” ราเมศร์กลืนน้ำลาย “ผมได้ยินมาว่า… คุณ… กำลังจะมีข่าวดี” อัญชลีหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่น “ข่าวดี… ในมุมมองของคุณ… หรือในมุมมองของฉัน… มันก็เป็นคนละเรื่องกันนะคะ” “หมายความว่ายังไงครับ” ราเมศร์ถาม พยายามอดทนรอฟังคำตอบ “ฉัน… ท้องค่ะราเมศร์” อัญชลีกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ “และเด็กคนนี้… คือลูกของคุณ” โลกของราเมศร์หมุนคว้าง เขาแทบจะทรุดตัวลงไปกองกับพื้น เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น เขาคิดว่าเขาได้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขามันจบสิ้นกันไปแล้วจริงๆ “ผม… ผมไม่เข้าใจ” ราเมศร์พยายามรวบรวมสติ “เรา… เราเลิกกันไปนานแล้วนี่ครับ” “ใช่ค่ะ… เราเลิกกัน” อัญชลีตอบเสียงเรียบ “แต่ก่อนที่เราจะเลิกกัน… เราก็… มีอะไรกัน… ใช่ไหมคะ” ราเมศร์นิ่งไป เขาจำได้… จำได้เลือนราง… ช่วงเวลานั้น… เป็นช่วงเวลาที่เขากำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เขาจำได้ว่าเขาดื่มหนัก และในคืนนั้น… อัญชลีก็อยู่ตรงนั้น… “ผม… ผมไม่เคยคิดว่า…” ราเมศร์พูดไม่ออก “คุณไม่เคยคิด… คุณไม่เคยใส่ใจ… นั่นคือปัญหาของคุณมาตลอดนะคะราเมศร์” อัญชลีกล่าวเสียงแข็งขึ้น “แต่ครั้งนี้… คุณต้องรับผิดชอบ” “รับผิดชอบ… ยังไงครับ” ราเมศร์ถามด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง “คุณต้องแต่งงานกับฉัน” อัญชลีตอบทันที ราวกับว่าเตรียมคำตอบนี้มาเป็นอย่างดี ราเมศร์ตาโต เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “แต่งงาน… กับคุณ… นี่คุณกำลังพูดจริงจังเหรอครับ” “ฉันไม่ได้พูดเล่น” อัญชลีตอบ “ฉันจะให้กำเนิดลูกของคุณ… และฉันต้องการให้ลูกของฉันมีพ่อ… มีครอบครัวที่สมบูรณ์” “แต่มัน… มันเป็นไปไม่ได้” ราเมศร์โต้แย้ง “ผม… ผมรักคนอื่นอยู่” “คุณรักคนอื่น?” อัญชลีหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “แล้วผู้หญิงคนนั้น… รู้เรื่องนี้ไหมคะ? รู้ไหมว่าผู้ชายที่เธอรัก… กำลังจะมีลูกกับผู้หญิงอีกคน?” คำพูดของอัญชลีเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของราเมศร์ เขานึกถึงดาริน… นึกถึงรอยยิ้มของเธอ นึกถึงความไว้วางใจที่เธอมีให้เขา เขาไม่อยากจะทำลายความสัมพันธ์อันสวยงามนี้ “ผม… ผมขอเวลาคิดนะครับ” ราเมศร์กล่าวอย่างอ่อนแรง “คุณมีเวลาถึงพรุ่งนี้เช้า” อัญชลีตอบ “ถ้าคุณไม่มาหาฉัน… ฉันจะไปหาคุณที่บ้าน… หรือไม่ก็… ฉันจะไปหาผู้หญิงของคุณ… แล้วบอกความจริงทั้งหมดให้เธอรู้” สิ้นเสียงปลายสาย ราเมศร์ก็วางโทรศัพท์ลง เขาหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกท่วมท้นเข้ามาในใจ เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป เขาติดอยู่ในวังวนของอดีตที่กลับมาตามหลอกหลอนอีกครั้ง