ราเมศร์นั่งอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานของเขา แสงไฟสลัวๆ ส่องกระทบใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทม เขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูความมืดมิดที่ปกคลุมเมืองหลวง ราวกับจะสะท้อนถึงความมืดมิดในจิตใจของเขา เขาได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของดาริน หัวใจของเขากระตุกวูบ เขาอยากจะตอบรับ อยากจะฟังเสียงของเธอ อยากจะหลีกหนีจากปัญหาทั้งหมดที่ถาโถมเข้ามา แต่เขาก็รู้ดีว่าเขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ “ฮัลโหลครับ” เขาตอบรับเสียงแหบพร่า “ราเมศร์… คุณโอเคไหมคะ” เสียงของดารินเต็มไปด้วยความกังวล “ฉันเป็นห่วงคุณนะ เมื่อตอนบ่ายคุณดู… แปลกไป” ราเมศร์สูดหายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามรวบรวมคำพูด “ผม… ผมไม่เป็นไรครับคุณดาริน แค่… มีเรื่องที่ต้องจัดการนิดหน่อย” “เรื่องอะไรเหรอคะ” ดารินถาม “ถ้าคุณไม่รังเกียจ… คุณเล่าให้ฉันฟังได้นะคะ” “ผม… ผมขอโทษจริงๆ ครับ” ราเมศร์กล่าว “เรื่องนี้… มันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ตอนนี้ และ… มันอาจจะทำให้คุณไม่สบายใจ” “แต่ราเมศร์…” ดารินพยายามจะพูดต่อ “ผมขอร้องนะครับคุณดาริน” ราเมศร์ตัดบท “ผมจะติดต่อคุณอีกครั้งเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ผมสัญญา” เขาไม่รอให้ดารินตอบ เขาตัดสายไปทันที เขาทำแบบนั้นเพราะเขาไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องราวอันเลวร้ายนี้ เขาไม่อยากให้ความสุขของพวกเขาสั่นคลอนไปมากกว่านี้ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาโทรไปยังเบอร์ของพ่อ เขาอยากจะขอคำปรึกษาจากผู้เป็นพ่อ พ่อของเขาคือคนที่เขาเคารพนับถือมากที่สุด และเขาเชื่อว่าพ่อของเขาจะให้คำแนะนำที่ดีที่สุดแก่เขาได้ “ว่าไงลูก” เสียงของพ่อดังขึ้นอย่างอบอุ่น “พ่อครับ… ราเมศร์มีเรื่องอยากจะปรึกษาพ่อครับ” “มีเรื่องอะไรเล่ามาได้เลยลูก” ราเมศร์เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พ่อฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่การพบกับอัญชลีอีกครั้ง การที่เธอแจ้งข่าวเรื่องการตั้งครรภ์ ไปจนถึงการถูกข่มขู่ให้แต่งงาน เมื่อฟังเรื่องราวของลูกชายจนจบ พ่อของราเมศร์ก็เงียบไปครู่หนึ่ง ราเมศร์สัมผัสได้ถึงความหนักใจของพ่อ “เรื่องนี้… มันหนักหนาจริงๆ นะลูก” พ่อกล่าวในที่สุด “แต่พ่อก็เชื่อว่าลูกจะตัดสินใจได้ดีที่สุด” “ผม… ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดีครับพ่อ” ราเมศร์ยอมรับ “ผมรักดาริน… ผมไม่อยากเสียเธอไป… แต่ผมก็… ไม่สามารถปฏิเสธความรับผิดชอบที่มีต่อลูกของผมได้” “พ่อเข้าใจ” พ่อกล่าว “ในฐานะผู้ชาย… ลูกต้องมีความรับผิดชอบ แต่ในฐานะคนรัก… ลูกก็ต้องซื่อสัตย์ต่อหัวใจของตัวเอง” “แล้วผมควรจะทำอย่างไรครับพ่อ” ราเมศร์ถามอย่างสิ้นหวัง “พ่อแนะนำแบบนี้” พ่อกล่าว “ลูกควรจะไปคุยกับอัญชลีอย่างจริงจัง ไปทำความเข้าใจถึงสถานการณ์ที่แท้จริง ถามเธอให้แน่ใจว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของลูกจริงๆ หรือไม่ และถ้าเป็นจริง… ลูกต้องหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย” “หมายความว่า… พ่ออยากให้ผมแต่งงานกับอัญชลีอย่างนั้นเหรอครับ” ราเมศร์ถาม “พ่อไม่ได้บอกว่าลูกต้องแต่งงาน” พ่อตอบ “แต่ลูกต้องมีความรับผิดชอบต่อลูกในท้องของเธอ ลูกอาจจะเลือกที่จะดูแลเด็กคนนั้นโดยไม่ต้องแต่งงาน หรือลูกอาจจะเลือกที่จะแต่งงานเพื่อรักษาหน้าตาของครอบครัว… ทั้งหมดนี้… ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของลูก” “แล้ว… แล้วดารินล่ะครับพ่อ” ราเมศร์เอ่ยชื่อของดารินออกมาด้วยความรู้สึกผิด “นี่คือส่วนที่ยากที่สุด” พ่อถอนหายใจ “ลูกต้องกล้าเผชิญหน้ากับความจริง และบอกความจริงกับดาริน… แม้ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม… การโกหก… หรือการปิดบัง… จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกสร้างขึ้นมา” ราเมศร์นิ่งไปกับคำพูดของพ่อ เขาเข้าใจดีว่าพ่อพูดถูก แต่การบอกความจริงกับดาริน… มันเป็นสิ่งที่ยากเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ “ลูกรู้ดีว่ามันยาก” พ่อกล่าวต่อ “แต่จงจำไว้ว่า… ความซื่อสัตย์… คือสิ่งสำคัญที่สุด… ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็ตาม” หลังจากวางสายจากพ่อ ราเมศร์ก็นั่งคิดทบทวนอยู่พักใหญ่ เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงมันได้อีกต่อไป เช้าวันรุ่งขึ้น ราเมศร์ขับรถไปยังบ้านของอัญชลีด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาเตรียมใจมาแล้วสำหรับการเผชิญหน้า เขาเตรียมคำพูดที่จะอธิบายให้เธอเข้าใจ และเตรียมใจที่จะรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อเขาไปถึงบ้านของอัญชลี เธอก็เปิดประตูรออยู่แล้ว ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่ดวงตาของเธอกลับดูเด็ดเดี่ยว “คุณมาแล้ว” อัญชลีกล่าว “ฉันคิดว่าคุณคงจะหนีไปแล้วเสียอีก” “ผมไม่หนีครับ” ราเมศร์ตอบเสียงหนักแน่น “ผมมาเพื่อรับผิดชอบ” “ดี” อัญชลีกล่าว “เข้ามาข้างในก่อน เรามีเรื่องต้องคุยกัน” ราเมศร์เดินเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านดูเงียบเหงาและอึมครึม เขาเห็นของใช้เด็กทารกวางอยู่ตามมุมต่างๆ เป็นเครื่องยืนยันว่าอัญชลีพูดจริง “คุณแน่ใจเหรอครับอัญชลี ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของผมจริงๆ” ราเมศร์ถามอย่างตรงไปตรงมา อัญชลีหันมามองเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวด “คุณ… ไม่เชื่อใจฉันเหรอราเมศร์” “ผม… ผมแค่อยากจะแน่ใจ” ราเมศร์อธิบาย “เพราะเรื่องนี้… มันส่งผลกระทบต่อหลายชีวิต… รวมถึงชีวิตของผู้หญิงที่ผมรักด้วย” “ฉันเข้าใจ” อัญชลีกล่าวเสียงอ่อนลง “ฉันรู้ว่าคุณกำลังมีความสัมพันธ์กับคนอื่น… และฉันก็เสียใจที่ต้องทำให้คุณตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้… แต่… ใช่ค่ะ… เด็กคนนี้คือลูกของคุณ… ฉันตรวจยืนยันแล้ว” ราเมศร์หลับตาลงอีกครั้ง เขาแทบจะรับไม่ไหวกับความจริงที่ถาโถมเข้ามา “แล้ว… คุณต้องการอะไรกันแน่” “ฉันต้องการให้ลูกของฉันมีพ่อ” อัญชลีตอบ “และฉันก็ต้องการให้ลูกของฉันมีครอบครัวที่สมบูรณ์… ฉันจึงต้องการให้คุณแต่งงานกับฉัน” “แต่ผมบอกคุณแล้วว่า… ผมรักคนอื่น” ราเมศร์กล่าว “ผมไม่สามารถแต่งงานกับคุณได้” “ถ้าอย่างนั้น…” อัญชลีสูดหายใจเข้าลึกๆ “คุณก็ต้องหาทางออกอื่น… คุณอาจจะ… จ่ายเงินจำนวนหนึ่ง… เพื่อให้ฉันไปอยู่ที่อื่น… แล้วก็… ปล่อยให้ฉันเลี้ยงลูกของเราตามลำพัง” คำพูดของอัญชลีทำให้ราเมศร์รู้สึกผิดอย่างมาก เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ “ผม… ผมจะไม่ทำแบบนั้น” ราเมศร์ปฏิเสธทันที “ผมจะไม่ทอดทิ้งลูกของผม… ผมจะรับผิดชอบ… แต่… ผมจะหาทางออกอื่น… ที่ไม่ทำให้ใครต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้” “แล้วคุณจะหาทางออกไหน” อัญชลีถามด้วยความไม่เชื่อ “ผม… ผมจะคุยกับดาริน” ราเมศร์กล่าว “ผมจะบอกความจริงกับเธอ… และผมจะขอให้เธอเข้าใจ… ผมหวังว่า… เราจะหาทางออกร่วมกันได้”