ราเมศร์นัดพบดารินที่ร้านกาแฟโปรดของเธออีกครั้ง บรรยากาศภายในร้านยังคงอบอุ่นเหมือนเช่นเคย แต่สำหรับราเมศร์แล้ว มันกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดและความรู้สึกผิด ดารินนั่งอยู่ที่โต๊ะเดิม เธอยิ้มให้เขาเมื่อเขาเดินเข้ามา แต่รอยยิ้มนั้นดูไม่สดใสเท่าที่ควร “คุณมาแล้ว” ดารินกล่าว “ฉันรอคุณอยู่นะคะ” ราเมศร์นั่งลงตรงข้ามเธอ เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามหาคำพูดที่จะเริ่มต้นบทสนทนาที่แสนยากลำบากนี้ “คุณดาริน… ผม… ผมมีเรื่องสำคัญมาก… ที่ต้องบอกคุณ” ดารินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เรื่องอะไรคะ… ที่ทำให้คุณดูเครียดขนาดนี้” ราเมศร์สูดหายใจเข้าลึกๆ เขากลั้นใจพูด “ผม… ผมต้องบอกคุณว่า… ผมกำลังจะมีลูก… กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงไปกลางใจของดาริน ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “คุณ… คุณพูดว่าอะไรนะคะ… มีลูก… กับคนอื่นเหรอคะ… ราเมศร์” เสียงของเธอสั่นเครือ ราเมศร์รู้สึกเจ็บปวดหัวใจเมื่อเห็นความเจ็บปวดบนใบหน้าของเธอ “ผม… ผมขอโทษครับคุณดาริน… ผมรู้ว่ามันฟังดูเหมือนฝันร้าย… แต่… มันคือความจริง” “ใคร… ใครคือผู้หญิงคนนั้นคะ” ดารินถามเสียงแผ่วเบา “เธอ… คืออัญชลี… ผู้หญิงที่ผมเคยคบหาในอดีต… เรา… เราบังเอิญเจอกันอีกครั้ง… และ… แล้วก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” ราเมศร์อธิบายอย่างยากลำบาก ดารินนิ่งไป เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่เธอได้รับ ใบหน้าของเธอซีดเผือด ราวกับคนไร้เลือด “บังเอิญ… เจอกัน… แล้วก็… มีลูก… นี่คุณกำลังจะบอกว่า… คุณ… คุณนอกใจฉันเหรอคะ” “ไม่… ไม่ใช่ครับ” ราเมศร์รีบปฏิเสธ “มันเกิดขึ้น… ก่อนที่ผมจะ… รู้สึกกับคุณจริงๆ จังๆ” “ก่อน… คุณจะรู้สึกกับฉันจริงๆ จังๆ” ดารินทวนคำพูดของเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “แล้วตอนนี้… คุณรู้สึกกับฉัน… แค่ไหนคะ… ราเมศร์” “ผม… ผมรักคุณนะดาริน” ราเมศร์เอ่ยออกมาจากใจจริง “ผมรักคุณมาก… ผมไม่เคยคิดว่าจะมีใครเข้ามาในชีวิตผมได้มากขนาดนี้… แต่… ผมก็ปฏิเสธความรับผิดชอบที่มีต่อลูกของผมไม่ได้” ดารินยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้า “ความรับผิดชอบ… ใช่ค่ะ… คุณต้องมีความรับผิดชอบ… แล้ว… ความรู้สึกของฉันล่ะคะ… คุณเคยคิดถึงมันบ้างไหม… ราเมศร์” น้ำตาของดารินเริ่มไหลรินอาบแก้ม “คุณรู้ไหมคะ… ฉัน… ฉันเชื่อใจคุณ… ฉันคิดว่าคุณเป็นคนดี… ฉันคิดว่าเรากำลังจะมีความสุข… แต่… คุณกลับทำลายทุกอย่าง… เพียงแค่คำว่า… ความรับผิดชอบ” “ผมขอโทษครับ” ราเมศร์กล่าว “ผมรู้ว่าผมทำผิด… แต่ผมสัญญาว่า… ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้ดีที่สุด… ผมจะไม่ทิ้งลูกของผม… และผมก็… ไม่ต้องการเสียคุณไป” “ไม่ต้องการเสียฉันไป?” ดารินหัวเราะอย่างขมขื่น “แต่คุณกำลังจะเสียฉันไป… ราเมศร์… เพราะความผิดพลาดของคุณ… เพราะความไม่ซื่อสัตย์ของคุณ” เธอเช็ดน้ำตา “คุณบอกว่าคุณรักฉัน… แต่คุณกลับสร้างเรื่องแบบนี้ขึ้นมา… นี่คือวิธีที่คุณแสดงความรักของคุณเหรอคะ” “ผม… ผมผิดไปแล้ว” ราเมศร์กล่าว “โปรดให้โอกาสผม… โปรดให้โอกาสผมแก้ไข… ผมจะพิสูจน์ตัวเองให้คุณเห็น” ดารินมองเข้าไปในดวงตาของราเมศร์ เธอเห็นความสำนึกผิดและความเสียใจในนั้น แต่เธอก็อดที่จะรู้สึกเจ็บปวดและผิดหวังไม่ได้ “โอกาส… ที่จะแก้ไข… จากเรื่องที่มัน… พังไปแล้ว… มัน… มันยากนะคะ ราเมศร์” เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง สูดหายใจเข้าลึกๆ “ฉัน… ฉันต้องการเวลา… ที่จะคิด… และ… ที่จะทำความเข้าใจกับเรื่องทั้งหมดนี้” “ผมเข้าใจครับ” ราเมศร์ตอบ “ผมจะรอ… ผมจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ… ขอแค่คุณ… อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรในตอนนี้” ดารินลุกขึ้นยืน เธอไม่สามารถนั่งอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีกแล้ว ภาพของราเมศร์กับผู้หญิงอีกคนหนึ่งพร้อมกับลูกน้อยในอ้อมแขนผุดขึ้นมาในหัวของเธอ มันเป็นภาพที่เธอไม่อาจรับได้ “ฉัน… ขอตัวก่อนนะคะ” ดารินกล่าวเสียงสั่นเครือ “ฉัน… ต้องการอยู่คนเดียว… เพื่อคิด” เธอเดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้ราเมศร์นั่งอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง พร้อมกับความผิดหวังและความเจ็บปวดที่เขาเป็นคนก่อขึ้นเอง เขาได้แต่หวังว่าดารินจะให้อภัยเขา และหวังว่าเขาจะสามารถแก้ไขความผิดพลาดครั้งนี้ได้ ขณะที่ราเมศร์กำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ของอัญชลี “คุณมาแล้วเหรอคะ” เสียงของอัญชลีฟังดูมีความหวัง “คุณ… ตัดสินใจได้แล้วใช่ไหมคะ” ราเมศร์หลับตาลง เขาได้แต่ถอนหายใจ “ผม… ผมกำลังพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดครับอัญชลี… แต่… มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” “ไม่ใช่เรื่องง่าย… สำหรับคุณ… หรือสำหรับฉัน” อัญชลีถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “อย่าลืมนะคะ… ว่าคุณต้องรับผิดชอบ… และฉัน… ก็ต้องการให้ลูกของเรามีอนาคตที่ดี” ราเมศร์ไม่ได้ตอบอะไร เขาได้แต่ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม เขาไม่รู้เลยว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป เขารู้เพียงแค่ว่าเขาได้สร้างปัญหาใหญ่หลวงขึ้นมา และเขาต้องเผชิญหน้ากับมัน ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม