ดารินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ น้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดในอกลดลงเลยแม้แต่น้อย ราเมศร์เห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปประคองเธอไว้ แต่มือของเธอกลับปัดป้องออกอย่างแรง “อย่า… อย่ามาแตะต้องฉัน” เสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยความโกรธและเสียใจ “ตอนนี้คุณมีใครอีกคนแล้วนี่คะ… คุณไปอยู่กับเธอไปเลยไป!” “คุณดาริน… ได้โปรดฟังผมก่อน” ราเมศร์พยายามจะเข้าไปใกล้ แต่ดารินถอยห่างออกไปอีก “ผมไม่ได้จะไปไหน ผมจะอยู่ตรงนี้… ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง” “จะอธิบายอะไรอีกคะ” ดารินเชิดหน้าขึ้น ทั้งที่น้ำตายังคงไหล “คุณบอกความจริงทั้งหมดแล้วนี่คะ… ว่าคุณกำลังจะมีลูกกับผู้หญิงอีกคน… ว่าคุณเคยคบกับเธอ… แล้วคุณก็บอกว่าคุณรักฉัน… รักฉันแค่ไหนคะ… รักฉันจนสามารถทำร้ายฉันได้มากขนาดนี้เลยเหรอคะ!” “ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณเลย” ราเมศร์เสียงอ่อนลง “ผม… ผมเสียใจจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องเสียใจแบบนี้” “เสียใจเหรอคะ” ดารินหัวเราะทั้งน้ำตา “แล้วความเสียใจของคุณมันจะช่วยอะไรฉันได้! มันจะลบล้างความจริงที่ว่าคุณจะกลายเป็นพ่อคน… กับผู้หญิงอีกคนได้ยังไง! คุณเคยคิดถึงฉันบ้างไหม… ตอนที่คุณตัดสินใจอะไร… คุณเคยมองเห็นฉันอยู่ในอนาคตของคุณบ้างหรือเปล่า!” “ผม… ผมคิดถึงคุณเสมอ” ราเมศร์เอ่ยออกมาอย่างสัตย์จริง “คุณดาริน… ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตผมได้มากขนาดนี้… ผมรักคุณ… รักคุณจริงๆ… แต่… เรื่องนี้มัน… มันเกิดขึ้นโดยที่ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจ” “ไม่ได้ตั้งใจ” ดารินพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน “ชีวิตของคุณมันก็คงจะง่ายแบบนี้ตลอดไปสินะคะ… อะไรๆ ก็เกิดขึ้นโดยที่คุณไม่ได้ตั้งใจ… แล้วคนอื่นล่ะ… คนอื่นที่ต้องมารับผลจากการกระทำของคุณ… พวกเขาต้องทำยังไงคะ… ต้องทนรับชะตากรรมแบบนี้ไปตลอดเลยเหรอ!” “ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างครับ” ราเมศร์กล่าวหนักแน่น “ผมจะไม่ทิ้งใคร… ผมจะดูแลทั้งอัญชลีและลูก… และผมก็จะดูแลคุณด้วย… ถ้าคุณยังให้โอกาสผม” “ดูแลฉัน?” ดารินมองราเมศร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณจะดูแลฉันยังไงคะ… ในเมื่อหัวใจของคุณ… คุณได้แบ่งปันให้กับอีกคนไปแล้ว… คุณจะให้ฉันอยู่แบบนี้ได้ยังไง… ในเมื่อฉันต้องคอยระแวง… ต้องคอยเปรียบเทียบ… ต้องคอยอยู่กับเงาของอัญชลีตลอดเวลา!” “ผมจะไม่ให้คุณต้องรู้สึกแบบนั้น” ราเมศร์พยายามจะจับมือเธออีกครั้ง คราวนี้ดารินยอมให้เขาจับ แต่ก็ยังคงมีน้ำตาไหลอยู่ “ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น… ว่าผมรักคุณ… และผมจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาความสัมพันธ์ของเราไว้” “คุณจะพิสูจน์ยังไงคะ” ดารินถามอย่างหมดหวัง “คุณจะให้โอกาสฉันบ้างไหม… หรือว่าคุณจะให้โอกาสผู้หญิงอีกคน… แล้วฉัน… ฉันก็ต้องเป็นคนเดินจากไป… เพื่อให้คุณได้ทำหน้าที่พ่อที่ดี… และสามีที่ดี… ในอนาคต” “ไม่… ไม่ใช่แบบนั้นครับ” ราเมศร์รีบปฏิเสธ “ผมไม่เคยคิดจะให้คุณเดินจากไป… คุณดาริน… คุณคือคนที่ผมรัก… ผมรักคุณจริงๆ… ผมแค่… ผมแค่ต้องการเวลา… และผมอยากให้คุณ… เข้าใจ” “เข้าใจ?” ดารินหัวเราะเบาๆ “ฉันจะเข้าใจเรื่องแบบนี้ได้ยังไงคะ… มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย… คุณกำลังขอให้ฉัน… ยอมรับความจริงที่เจ็บปวดที่สุด… ยอมรับว่าคนที่ฉันรัก… กำลังจะมีลูกกับผู้หญิงอีกคน… คุณคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอคะ!” “ผมรู้ว่ามันยาก” ราเมศร์กล่าว “แต่ผมเชื่อว่าความรักของเรา… มันแข็งแกร่งพอที่จะผ่านมันไปได้… ผมจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้คุณไม่รู้สึกเจ็บปวด… ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ… ตลอดเวลา” “อยู่เคียงข้างฉัน…” ดารินพึมพำ “แล้วอัญชลีกับลูกของคุณล่ะคะ… คุณจะแบ่งเวลามาอยู่เคียงข้างฉัน… ได้มากแค่ไหน… ในเมื่อคุณต้องทำหน้าที่พ่อ… และหน้าที่ของสามี… ที่คุณบอกว่าจะต้องรับผิดชอบ” “ผมจะจัดการทุกอย่างให้ดีที่สุด” ราเมศร์ยืนยัน “ผมจะไม่ให้ใครต้องรู้สึกว่าถูกละเลย… ผมจะพยายามอย่างเต็มที่… เพื่อคุณ… เพื่อลูก… และเพื่อครอบครัวของเรา” “ครอบครัวของเรา… ของคุณ… หรือของฉันคะ” ดารินย้อนถามด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า “ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนเส้นด้าย… ไม่รู้จะก้าวไปทางไหน… ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง… ฉัน… ฉันกลัวเหลือเกินค่ะ ราเมศร์” “ผมจะจับมือคุณไว้เอง” ราเมศร์กล่าวเสียงหนักแน่น “ผมจะไม่ปล่อยมือคุณไปไหน… คุณดาริน… ผมรักคุณ” ดารินมองลึกลงไปในดวงตาของราเมศร์ พยายามหาคำตอบว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นจริงใจแค่ไหน แต่ในแววตาของเขานั้น เธอเห็นทั้งความรัก ความรู้สึกผิด และความมุ่งมั่นที่จะแก้ไขทุกอย่าง “ฉัน… ฉันไม่รู้จะเชื่อคุณได้มากแค่ไหน” ดารินกล่าวอย่างอ่อนแรง “แต่… ฉันก็… ฉันอยากจะเชื่อ… ว่าคุณจะทำอย่างที่คุณพูด” “ผมจะทำครับ” ราเมศร์ประคองใบหน้าของเธอไว้เบาๆ “ผมขอเวลา… แค่ให้ผมได้พิสูจน์ตัวเอง… และผมขอให้คุณ… อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรในตอนนี้” ดารินหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอีกครั้ง เธอรู้สึกสับสน เจ็บปวด และหวาดกลัวกับอนาคตที่อยู่ตรงหน้า แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจของราเมศร์ ราเมศร์ที่ยอมเปิดเผยความลับที่หนักอึ้งนี้ออกมา ยอมรับความผิดพลาด และแสดงความตั้งใจที่จะรับผิดชอบ “ฉัน… ฉันจะให้เวลาคุณ” ดารินกล่าวเสียงแผ่วเบา “แต่… ฉันก็ขอให้คุณ… เตรียมใจไว้… ถ้าสุดท้ายแล้ว… ฉันอาจจะ… ทนรับเรื่องนี้ไม่ไหวจริงๆ” คำพูดนั้นทำให้ราเมศร์รู้สึกหน่วงๆ ในใจ แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะกดดันเธอ เขาทำเพียงพยักหน้ารับ และกอดเธอไว้แน่นขึ้น เหมือนจะปลอบโยนทั้งเธอและตัวเอง