บรรยากาศภายในห้องนอนของดารินเย็นเยียบราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ราเมศร์ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าขยับไปไหน สายตาของเขามองตามร่างของดารินที่กลับไปนั่งนิ่งอยู่ที่ริมหน้าต่างอีกครั้ง หัวใจของเขารู้สึกราวกับถูกบีบคั้นอย่างรุนแรง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าความจริงที่พยายามปิดบังไว้ จะนำมาซึ่งความเจ็บปวดที่แสนสาหัสเช่นนี้ "ดาริน… ได้โปรดฟังผมก่อน" ราเมศร์เอ่ยขอร้อง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนล้า "ผมรู้ว่ามันยาก แต่ผมอยากให้คุณเข้าใจ" ดารินไม่ตอบ เธอเพียงแค่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ราวกับว่าโลกทั้งใบได้หยุดหมุนไปแล้ว ภาพของราเมศร์ที่กำลังจะแต่งงานกับน้องสาวของตัวเอง ผสมปนเปกับภาพที่เขากำลังบอกรักเธอ ซ้ำร้ายยังมีเงาของอัคคีที่น่ากลัวเข้ามาคุกคาม ทำให้ทุกอย่างดูยุ่งเหยิงและซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะประมวลผลได้ "ผม… ผมไม่ได้รักน้องสาวผม" ราเมศร์ตัดสินใจพูดความจริงที่เจ็บปวดกว่าเดิม "การแต่งงานของเราเป็นแค่… การรักษาหน้าครอบครัว ผมถูกบังคับให้แต่งงาน" ดารินหันขวับมามองเขาทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ "ถูกบังคับ! หมายความว่ายังไงคะ!" "ครอบครัวของผม… มีปัญหาทางธุรกิจกับครอบครัวของอัคคี" ราเมศร์เล่าต่อ เสียงของเขาแหบแห้ง "พวกเขาต้องการให้ผมแต่งงานกับน้องสาวของอัคคี เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ และ… ปิดเรื่องบางอย่าง" "ปิดเรื่องอะไรคะ!" ดารินถามอย่างกระวนกระวาย เธอรู้สึกได้ว่ากำลังจะเข้าใกล้ความจริงอันดำมืดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง "เรื่อง… เรื่องการฉ้อโกงครั้งใหญ่ในอดีต" ราเมศร์ยอมรับ "ครอบครัวผมเกือบจะล้มละลาย เพราะเรื่องนั้น พ่อของผม… ท่านถูกบังคับให้ยอมรับข้อตกลงนี้ เพื่อรักษาธุรกิจของครอบครัวไว้" ดารินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง ข้อมูลที่ราเมศร์กำลังบอกเล่านั้น หนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ราเมศร์ไม่ได้แค่หลอกเธอ เขายังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกบีบบังคับมาตลอด "แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงยังเข้ามาหาฉันคะ" ดารินถามเสียงแผ่ว "ในเมื่อคุณกำลังจะแต่งงาน" "ผม… ผมพยายามห้ามใจตัวเองแล้วนะดาริน" ราเมศร์เล่าด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "แต่ผมทำไม่ได้ ผมมองหน้าคุณแล้ว ผมก็… ผมก็อดใจไม่ไหว ผมอยากจะมีความสุขกับคุณจริงๆ" "แล้วน้องสาวคุณล่ะคะ! คุณไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอ!" ดารินถามเสียงดัง เธอรู้สึกโกรธทั้งราเมศร์และตัวเธอเองที่หลงไปกับคำโกหก "ผม… ผมขอโทษเธอแล้ว" ราเมศร์ตอบเสียงเบา "เธอเองก็รู้ว่าผมไม่ได้รักเธอ เธอ… เธอเข้าใจสถานการณ์ของเรา" "เข้าใจ… หรือว่าเธอแค่ยอมรับชะตากรรม" ดารินพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง "แล้วอัคคี… เขารู้เรื่องของคุณกับฉันไหม" ราเมศร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงหนักอึ้ง "เขารู้… และเขาก็ไม่พอใจอย่างมาก" "ไม่พอใจ… แล้วเขาทำอะไรบ้าง" ดารินเริ่มรู้สึกหวาดกลัว "เขาขู่คุณหรือเปล่า" "เขา… เขาขู่ว่าจะเปิดโปงเรื่องอดีตของครอบครัวผม" ราเมศร์ยอมรับ "ถ้าผมไม่ทำตามข้อตกลง เขาจะทำให้ทุกอย่างพังลง" "แล้ว… แล้วเขาทำอะไรกับคุณบ้าง" ดารินถามอย่างกังวล "เขา… เขาเคยทำร้ายผม" ราเมศร์บอกความจริงที่น่าตกใจ "เขาบอกว่าถ้าผมทำให้ครอบครัวเขาเสียหน้า เขาจะไม่มีวันปล่อยผมไป" ดารินตาโตด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าเรื่องจะเลวร้ายขนาดนี้ "นี่มัน… นี่มันไม่ใช่แค่เกมหัวใจแล้ว นี่มันอันตราย!" "ใช่ครับ… มันอันตรายมาก" ราเมศร์พยักหน้า "ผมถึงได้พยายามจะเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง แต่ผมกลัว… กลัวว่าคุณจะทนรับเรื่องทั้งหมดนี้ไม่ไหว" "แล้วตอนนี้คุณก็ทำมันแล้ว" ดารินพูดเสียงเรียบ น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง "คุณเปิดเผยความจริงทั้งหมด… แล้วฉันควรจะทำยังไงต่อไปคะ" "ผม… ผมอยากให้คุณอยู่กับผมนะดาริน" ราเมศร์เอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้ "ผมพร้อมที่จะสู้เพื่อคุณ เพื่อความรักของเรา ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ" "สู้… แล้วคุณจะสู้กับอัคคีได้ยังไงคะ" ดารินถามด้วยความไม่แน่ใจ "เขาดูน่ากลัวมาก" "ผมจะหาทาง" ราเมศร์ตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้ความสุขของเราต้องจบลงแค่นี้" แต่ในใจของดาริน เธอเริ่มตั้งคำถามกับทุกสิ่งทุกอย่าง ความรักที่เธอมีให้ราเมศร์นั้นเป็นของจริง แต่ความจริงที่ราเมศร์มอบให้กลับเต็มไปด้วยความซับซ้อนและอันตราย เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถรับมือกับเรื่องราวทั้งหมดนี้ได้หรือไม่ ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของราเมศร์ก็ดังขึ้น เขามองหน้าจอก่อนจะหน้าซีดเผือด "ผม… ผมต้องไปแล้ว" "ใครคะ" ดารินถามอย่างกังวล "อัคคี" ราเมศร์ตอบเสียงสั่น "ผมต้องไปเจอเขา" "ไม่! อย่าไปเลยค่ะ!" ดารินพยายามห้าม "มันอันตรายเกินไป!" "ผมต้องไป" ราเมศร์ยืนยัน "ผมจะพยายามจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด" ว่าแล้วราเมศร์ก็รีบออกจากห้องไป ทิ้งดารินไว้กับความสับสนและความกลัวที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าการเผชิญหน้าระหว่างราเมศร์กับอัคคีในครั้งนี้ จะนำพาไปสู่จุดจบแบบไหน