ดารินนั่งนิ่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง ดวงตาเหม่อลอยไปไกล ท่ามกลางความมืดที่ปกคลุมภายนอก ราเมศร์จากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ดังยิ่งกว่าเสียงใดๆ ในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้ ความสับสน ความหวาดกลัว และความเจ็บปวดยังคงตีรวนอยู่ในอกของเธอ ความจริงที่ราเมศร์เปิดเผยนั้นหนักหนาเกินกว่าที่หัวใจของเธอจะรับไหว การถูกบังคับแต่งงานกับใครสักคนที่ไม่ใช่คนที่รัก การที่ผู้ชายที่เธอเริ่มจะมอบหัวใจให้ กลับมีภาระผูกพันเช่นนี้ มันช่างบีบคั้นและทำร้ายความรู้สึกของเธอเหลือเกิน "คุณราเมศร์คะ" เสียงเรียกแผ่วเบาจากแม่บ้านที่เข้ามาในห้องพักของเธอ ราเมศร์สั่งไว้ว่าไม่ต้องให้ใครเข้ามารบกวน แต่ดูเหมือนว่าเธอจะนั่งนิ่งอยู่เช่นนี้มานานเกินไปจนแม่บ้านเป็นห่วง "ค่ะ" ดารินขานรับเสียงสั่นเครือ เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับแม่บ้าน สายตาที่เคยสดใส บัดนี้เต็มไปด้วยความหมองหม่น "คุณดารินเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ คุณราเมศร์ฝากบอกว่าให้คุณทานอะไรเสียหน่อย" แม่บ้านเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน พลางมองสำรวจใบหน้าซีดเซียวของดาริน "ฉันไม่หิวค่ะ" ดารินตอบ พลางเบือนหน้ากลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง "คุณแม่บ้านคะ... คือว่า... ฉันอยากจะขอร้องอะไรสักอย่างค่ะ" "คุณดารินบอกมาได้เลยค่ะ" "คุณพอจะทราบไหมคะว่า... คุณราเมศร์... เขามีปัญหาเรื่องธุรกิจอะไรที่เกี่ยวกับคุณอัคคีหรือเปล่าคะ" คำถามหลุดปากออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ดารินรู้ดีว่ากำลังก้าวล้ำเส้น แต่ความกังวลที่มีมันมากกว่าความยับยั้งชั่งใจ แม่บ้านชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเธอดูลังเล "เรื่องนั้น... ดิฉันไม่ทราบรายละเอียดจริงๆ ค่ะคุณดาริน ทราบเพียงแต่ว่าทั้งสองท่านเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกันมานานแล้วค่ะ" "คู่แข่ง... แค่นั้นเหรอคะ" ดารินพยายามเค้นหาข้อมูลเพิ่มเติม "ไม่เคยมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง หรือมีเรื่องบาดหมางใจกันมาก่อนเลยหรือคะ" "เท่าที่ดิฉันทราบ... ไม่เคยมีใครพูดถึงเรื่องนั้นเลยค่ะคุณดาริน" แม่บ้านตอบอย่างระมัดระวัง "คุณราเมศร์เป็นคนเก็บตัวเรื่องธุรกิจพอสมควรค่ะ ไม่ค่อยพูดคุยรายละเอียดกับใคร" ดารินถอนหายใจยาว ความรู้สึกไม่สบายใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราเมศร์บอกว่าเขาถูกอัคคีบีบบังคับ เรื่องถูกบังคับแต่งงานมันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการทั้งหมด นั่นหมายความว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้นที่เธอไม่รู้ "ขอบคุณค่ะคุณแม่บ้าน" ดารินกล่าวตัดบท เธอไม่อยากจะซักไซ้ไล่เลียงอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว เพราะดูเหมือนว่าแม่บ้านเองก็คงไม่ทราบข้อมูลอะไรมากนัก เมื่อแม่บ้านออกไปแล้ว ดารินก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน ภาพของราเมศร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเมื่อครู่กลับมาหลอกหลอน เขากำลังตกอยู่ในอันตราย และเธอเองก็อาจจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย "ราเมศร์... ฉันควรจะทำอย่างไรดี" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอรักเขาไปแล้วทั้งใจ แต่ความรักครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความลับและอันตราย เธอยังจำแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของเขาได้ดีเมื่อเขากำลังจะบอกความจริงทั้งหมด ความคิดของเธอพลันนึกถึงบทสนทนากับอัคคีในวันที่เขามาหาที่คฤหาสน์ เขาดูเหมือนจะรู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับราเมศร์ และแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ราเมศร์บอกว่าอัคคีคือคนที่พยายามจะบีบให้เขาแต่งงาน เพื่อหวังผลประโยชน์บางอย่าง แต่ผลประโยชน์นั้นคืออะไรกันแน่ ทันใดนั้นเอง ประตูห้องของเธอก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ดารินสะดุ้งตกใจ เธอหันไปมอง เห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนสง่าอยู่ตรงหน้าเขาคืออัคคี "ไง... คุณผู้หญิงคนสวย" อัคคีเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มมุมปาก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "มานั่งซึมอยู่คนเดียวทำไม มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า" ดารินตกใจจนพูดไม่ออก เธอไม่คิดว่าอัคคีจะเข้ามาหาเธอได้ถึงในห้องแบบนี้ ราเมศร์ไม่ได้บอกให้เฝ้าระวังหรือมีใครคอยกันท่า "คุณ... คุณเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร" ดารินถามเสียงสั่น "ทำไมจะเข้ามาไม่ได้ล่ะ" อัคคีย่างเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้องอย่างสำรวจ "ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะมาเยี่ยมเยียนคนที่ฉันหมายปองเหมือนกันนะ" "คุณหมายปองอะไรคะ" ดารินถามอย่างไม่เข้าใจ "ก็คุณไงล่ะ" อัคคียิ้มกว้างขึ้น "ผมเห็นคุณมาตั้งแต่แรกแล้ว คุณเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจทีเดียว แต่เสียดายที่ดันไปหลงรักไอ้ราเมศร์นั่นซะได้" "อย่าพูดจาแบบนั้นนะคะ" ดารินตำหนิ "คุณราเมศร์ไม่ใช่คนที่คุณจะมาดูถูกได้" "ดูถูกเหรอ" อัคคีหัวเราะในลำคอ "ผมไม่ได้ดูถูกเขาหรอก ผมแค่พูดความจริง เขาเป็นคนอ่อนแอ โดนคนอื่นบงการได้ง่ายๆ เหมือนหุ่นเชิดนั่นแหละ" "คุณพูดอะไรของคุณคะ" ดารินเริ่มรู้สึกไม่พอใจกับการดูถูกราเมศร์ "ก็เรื่องที่เขากำลังจะแต่งงานกับน้องสาวของผมไง" อัคคีพูดพลางเดินเข้าไปใกล้ดารินมากขึ้น "คุณคิดว่าเขามีทางเลือกอื่นหรือไง เขาไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ หรอก" "คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรคะ" ดารินถามอย่างไม่เข้าใจ "ก็เรื่องที่เขาเป็นหนี้บุญคุณครอบครัวผมไง" อัคคีเอ่ยขึ้น "เป็นหนี้ถึงขนาดที่ต้องยอมแลกทุกอย่างเพื่อชดใช้ หนี้ที่ใหญ่หลวงมาก ชนิดที่ว่าถ้าเขาไม่ยอมทำตามที่ผมสั่ง เขาก็จะต้องพบกับความพินาศ" ดารินเบิกตากว้าง "เป็นหนี้... หมายความว่ายังไงคะ" "ก็หมายความว่า... บริษัทของเขาที่กำลังจะล้มละลายไงล่ะ" อัคคีพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ถ้าผมไม่ยื่นมือเข้าไปช่วย เขาก็คงจะหมดตัวไปแล้ว โดนเจ้าหนี้ตามทวงจนไม่เหลืออะไร" "ไม่จริง... คุณราเมศร์ไม่ได้เป็นหนี้" ดารินปฏิเสธเสียงแข็ง "เขาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ" "สำเร็จเหรอ" อัคคียิ้มอย่างสมเพช "คุณถูกเขาหลอกแล้วล่ะ ดาริน เขาไม่ได้สำเร็จอะไรทั้งนั้น เขาแค่กำลังประคองตัวไปวันๆ และกำลังจะล้มไม่เป็นท่า ถ้าผมไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย" "แล้วคุณ... คุณช่วยเขาทำไม" ดารินถามอย่างสงสัย "ผมก็อยากจะได้อย่างที่ผมต้องการน่ะสิ" อัคคีตอบ "และสิ่งที่ผมต้องการก็คือ... ตัวคุณ" ดารินอึ้งไป เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าอัคคีจะต้องการเธอ เขาต้องการเธอจริงๆ หรือ หรือว่ามันเป็นเพียงเกมที่เขากำลังเล่นกับเธอและราเมศร์ "คุณ... คุณพูดเล่นใช่ไหมคะ" ดารินถามเสียงสั่น "เล่นสิ" อัคคียิ้ม "แต่เป็นเกมที่สนุกนะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผมเห็นไอ้ราเมศร์มันยอมทำทุกอย่างตามที่ผมสั่งเพื่อปกป้องคุณ" "คุณ... คุณมันโรคจิต" ดารินตะคอก "ใจเย็นๆ หน่อยสิ" อัคคีพูดพลางยกมือขึ้นเหมือนจะปลอบ "ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรกับคุณหรอกนะ ผมแค่ต้องการให้คุณรู้ความจริงเท่านั้นเองว่าไอ้ราเมศร์ที่ว่าดีนักดีหนา มันเป็นแค่คนขี้ขลาดที่ต้องยอมทำตามคำสั่งของคนอื่น" "คุณพูดโกหก" ดารินตะคอกเสียงดัง "จริงหรือเปล่า" อัคคีเลิกคิ้ว "ลองถามเขาดูสิว่าทำไมเขาถึงยอมแต่งงานกับน้องสาวของผม ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้รักอะไรเลย" คำพูดของอัคคีทำให้ดารินนึกถึงคำพูดของราเมศร์อีกครั้ง เขาบอกว่าเขาถูกบังคับ แต่นั่นมันคือการบังคับแบบไหนกันแน่ "แล้ว... แล้วคุณจะทำอะไรต่อไป" ดารินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังว่าอัคคีจะพูดอะไรที่ทำให้เธอเข้าใจสถานการณ์ได้ดีขึ้น "ก็รอดูต่อไปสิ" อัคคีตอบพลางหัวเราะเบาๆ "รอดูว่าไอ้ราเมศร์มันจะทำยังไงต่อไป จะยอมทนทุกข์ทรมานเพื่อปกป้องคุณ หรือจะเลือกเส้นทางที่สบายกว่า" "เส้นทางที่สบายกว่า... หมายถึงอะไร" "ก็หมายถึง... ปล่อยคุณให้เป็นของผมไง" อัคคีตอบพลางเดินเข้ามาใกล้จนเกือบจะประชิดตัวดาริน "ถ้าเขาปล่อยคุณมาให้ผม ผมก็ไม่จำเป็นต้องไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องบริษัทของเขาอีกต่อไป" ดารินถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าอัคคีจะมีความคิดแบบนี้ การถูกผู้ชายที่ไม่รักคุกคามแบบนี้มันน่ากลัวเหลือเกิน "ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้" ดารินสั่งเสียงดัง "ใจเย็นๆ นะ" อัคคีพูดพลางยกมือขึ้น "ผมแค่มาเตือนคุณเท่านั้นเอง ระวังตัวไว้ให้ดี คุณกำลังตกอยู่ในอันตรายมากกว่าที่คิด" พูดจบ อัคคีก็หันหลังเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ดารินยืนตัวสั่นอยู่คนเดียวกับความกลัวที่เพิ่มขึ้นทวีคูณ