หลังจากที่อัคคีจากไป ดารินก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจของเธอเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก คำพูดของอัคคีวนเวียนอยู่ในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาบอกว่าราเมศร์เป็นหนี้ครอบครัวเขา และกำลังจะล้มละลาย การแต่งงานกับน้องสาวของอัคคีเป็นเพียงทางออกเดียวที่ราเมศร์มี เขาถูกบังคับจริงๆ หรือ เธอพยายามปัดความคิดเหล่านั้นออกไป แต่มันก็ยากเหลือเกิน ราเมศร์ไม่เคยโกหกเธอ เขาดูเป็นคนตรงไปตรงมาและมีความเป็นสุภาพบุรุษเสมอ แต่คำพูดของอัคคีมันก็มีน้ำหนักพอสมควร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเชื่อมโยงกับเรื่องการบังคับแต่งงาน ดารินตัดสินใจว่าเธอต้องรู้ความจริงให้ได้ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มองไปที่รายชื่อผู้ติดต่อ ราเมศร์ควรจะเป็นคนแรกที่เธอควรจะถาม แต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาตอนนี้ "ฉันควรจะทำอย่างไรดี" เธอพึมพำกับตัวเอง ความคิดของเธอพลันนึกถึงบุคคลอีกคนหนึ่ง แม่เลี้ยงของเธอ คุณหญิงอรทัย ดูเหมือนว่าเธอจะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับตระกูลของราเมศร์พอสมควร และที่สำคัญ คุณหญิงอรทัยก็มีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างใกล้ชิดกับคุณหญิงมาริสา แม่ของราเมศร์ ดารินเดินออกจากห้องนอน มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของคุณหญิงอรทัย เธอพบว่าคุณหญิงอรทัยกำลังนั่งจิบชาอยู่ตามลำพัง "คุณแม่คะ" ดารินเรียกเสียงแผ่ว คุณหญิงอรทัยเงยหน้าขึ้นมองบุตรสาว "มีอะไรหรือจ๊ะดาริน หน้าตาดูไม่ค่อยดีเลย" "คือ... ดารินมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณแม่ค่ะ" ดารินนั่งลงตรงข้ามกับคุณหญิงอรทัย "เรื่องอะไรล่ะลูก" คุณหญิงอรทัยถามด้วยความเป็นห่วง ดารินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้คุณแม่ฟัง ตั้งแต่ราเมศร์มาขอแต่งงาน การที่เธอเริ่มมีความรู้สึกดีๆ ให้เขา จนกระทั่งความจริงที่ราเมศร์เปิดเผยเกี่ยวกับเรื่องการแต่งงานและอัคคี คุณหญิงอรทัยฟังเรื่องราวของบุตรสาวด้วยสีหน้าเรียบเฉย เมื่อดารินเล่าจบ คุณหญิงก็เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล "คุณแม่คะ... คุณแม่พอจะทราบอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างไหมคะ" ดารินถามอย่างมีความหวัง คุณหญิงอรทัยถอนหายใจยาว "แม่เคยได้ยินเรื่องราวของตระกูลคุณราเมศร์มาบ้าง ดาริน... คือจริงๆ แล้ว คุณมาริสา แม่ของราเมศร์ เคยเป็นเพื่อนสนิทของแม่เมื่อครั้งอดีต" "จริงเหรอคะ" ดารินตาโต "แล้ว... แล้วเป็นยังไงต่อคะ" "มาริสาเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารมาก" คุณหญิงอรทัยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "เธอแต่งงานกับสามีที่ไม่ได้รัก และสามีของเธอก็เป็นคนมีปัญหาเรื่องธุรกิจ การเงิน ติดการพนัน" "โอ้..." ดารินอุทานด้วยความตกใจ "เมื่อหลายปีก่อน... สามีของมาริสาได้นำพาบริษัทของครอบครัวไปสู่ภาวะล้มละลาย จนเป็นหนี้จำนวนมหาศาล" คุณหญิงอรทัยเล่าต่อไป "และเจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดของสามีมาริสา ก็คือ... พ่อของอัคคี" ดารินอ้าปากค้าง หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง "หมายความว่า... คุณราเมศร์กำลังถูกบังคับให้ชดใช้หนี้ของพ่อเขา หรือคะ" "ใช่จ้ะ" คุณหญิงอรทัยพยักหน้า "พ่อของอัคคีเป็นคนโหดเหี้ยมมาก เขาไม่ยอมปล่อยวางเรื่องหนี้นั้นง่ายๆ และเมื่อเขาเสียชีวิตลง อัคคีก็รับช่วงต่อในเรื่องนี้" "แล้ว... แล้วทำไมคุณอัคคีถึงมาบังคับให้คุณราเมศร์แต่งงานกับน้องสาวเขาคะ" ดารินถามต่อ "อัคคีเองก็มีปัญหากับธุรกิจของครอบครัวเหมือนกัน" คุณหญิงอรทัยอธิบาย "เขาต้องการจะขยายอาณาจักรธุรกิจของเขา และการควบรวมกิจการกับบริษัทของราเมศร์ ก็เป็นทางออกที่ทำให้เขาสามารถบรรลุเป้าหมายได้เร็วขึ้น" "แต่... คุณราเมศร์บอกว่าเขาไม่ได้รักน้องสาวของคุณอัคคี" ดารินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า "ความรักเป็นเรื่องรองสำหรับคนบางคนในสถานการณ์แบบนี้จ้ะดาริน" คุณหญิงอรทัยถอนหายใจ "บางครั้ง... การเสียสละเพื่อคนที่เรารัก หรือเพื่อปกป้องครอบครัว ก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้" "แล้ว... แล้วเรื่องที่อัคคีพูดว่า... ถ้าคุณราเมศร์ไม่ยอมแต่งงานกับน้องสาวเขา... เขาจะปล่อยให้ฉันเป็นของเขา... มันจริงหรือคะ" ดารินถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ คุณหญิงอรทัยมองหน้าบุตรสาวด้วยความสงสาร "แม่ไม่รู้แน่ชัดว่าอัคคีมีแผนการอะไรกันแน่ แต่แม่รู้ว่าเขาเป็นคนอันตราย และเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สิ่งที่เขาต้องการ" "แล้ว... แล้วเราจะทำอย่างไรดีคะคุณแม่" ดารินถามอย่างสิ้นหวัง "อย่างแรก... ดารินต้องสงบสติอารมณ์ก่อน" คุณหญิงอรทัยกล่าว "เราต้องคิดอย่างรอบคอบ แม่เชื่อว่าราเมศร์คงไม่ยอมให้เธอตกอยู่ในอันตรายง่ายๆ เขาคงมีแผนสำรองอยู่แล้ว" "แต่... แต่ฉันกลัวค่ะคุณแม่" ดารินสารภาพ "ฉันกลัวว่าฉันจะเป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมด" "ไม่นะลูก" คุณหญิงอรทัยจับมือบุตรสาวไว้แน่น "เธอไม่ได้เป็นต้นเหตุของปัญหาเลย ปัญหาทั้งหมดเกิดจากความโลภและความแค้นของคนอื่น" "แล้ว... แล้วคุณแม่จะช่วยอะไรดารินได้บ้างคะ" "แม่จะพยายามหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับอัคคี และแผนการของเขา" คุณหญิงอรทัยกล่าว "และถ้าจำเป็น แม่ก็จะพูดคุยกับคุณมาริสา เพื่อขอความช่วยเหลือ" "คุณมาริสา... คุณแม่รู้จักคุณมาริสาด้วยเหรอคะ" "ใช่จ้ะ เรารู้จักกันมานานแล้ว แต่หลังจากแต่งงานกับสามีที่แย่ๆ ของเธอ เธอก็ปลีกตัวออกไป แม่ไม่เคยได้ติดต่อกับเธออีกเลยจนกระทั่งมารู้ข่าวว่าราเมศร์กำลังจะแต่งงาน" ดารินรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป การได้พูดคุยกับคุณแม่ทำให้เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยก็มีคนที่จะคอยช่วยเหลือเธอ "ขอบคุณค่ะคุณแม่" ดารินกล่าว "ไม่เป็นไรจ้ะ" คุณหญิงอรทัยยิ้ม "ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เราต้องอดทน และรอคอยเวลาที่เหมาะสม" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของดารินก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นเบอร์ของราเมศร์ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง "นี่ราเมศร์เองค่ะ" ดารินรับสาย "ดาริน... ผม... ผมอยากจะขอโทษ" เสียงของราเมศร์แหบพร่า "ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเสียใจมาก" "คุณราเมศร์คะ" ดารินพยายามเก็บอาการ "ไม่เป็นไรค่ะ" "ไม่เป็นไรได้ยังไง" ราเมศร์ถอนหายใจ "ผมรู้ว่าผมควรจะบอกความจริงกับคุณตั้งแต่แรก แต่ผมกลัว... กลัวว่าคุณจะเกลียดผม" "ฉันไม่เคยเกลียดคุณค่ะ" ดารินตอบ "แต่ฉัน... ฉันสับสน" "ผมเข้าใจ" ราเมศร์กล่าว "ผมจะกลับไปหาคุณ และผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟังเอง" "แต่... คุณอัคคีเขา... เขามาหาฉันที่ห้องเมื่อครู่นี้ค่ะ" ดารินบอก เสียงของราเมศร์เงียบไปครู่หนึ่ง "เขาไปหาคุณ... แล้วเขาพูดอะไรบ้าง" "เขาบอกว่า... คุณเป็นหนี้ครอบครัวเขา และกำลังจะล้มละลาย" ดารินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผม..." ราเมศร์อึกอัก "ผม... ผมจะอธิบายให้คุณฟังเมื่อผมไปถึง" "แล้วคุณจะมาเมื่อไหร่คะ" "ตอนนี้เลย" ราเมศร์ตอบ "ผมกำลังรีบไป" หลังจากวางสายโทรศัพท์ ดารินก็หันไปมองคุณหญิงอรทัย "คุณแม่คะ คุณราเมศร์กำลังจะมาค่ะ" คุณหญิงอรทัยพยักหน้า "ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยเราก็จะได้รู้ความจริงจากปากเขา" ดารินรู้สึกว่าความหวังริบหรี่ของเธอเริ่มจะค่อยๆ สว่างขึ้นมาบ้างแล้ว เธอเชื่อว่าราเมศร์จะอธิบายทุกอย่างได้ และเธอจะหาทางผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้