ดารินมองราเมศร์ด้วยสายตาที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เธอเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ เป็นการตอบรับคำชวนของเขา ราเมศร์รู้สึกพึงพอใจกับท่าทีของเธอ เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่เยือกเย็นและควบคุมอารมณ์ได้ดีเท่าเธอมาก่อน เธอเหมือนน้ำแข็งที่เย็นยะเยือก แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความน่าหลงใหลที่ไม่อาจต้านทานได้ “ดีครับ” ราเมศร์เอ่ยขึ้น “งั้นคืนนี้ผมขออนุญาตใช้เวลาของคุณนะครับ” เขาผายมือไปยังโต๊ะมุมหนึ่งที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว “เราไปนั่งคุยกันตรงนั้นดีกว่า” ดารินพยักหน้ารับอีกครั้ง โดยไม่แสดงท่าทีลังเลใดๆ ราเมศร์เดินนำเธอไปยังโต๊ะที่จัดเตรียมไว้ เขาเลื่อนเก้าอี้ให้เธออย่างสุภาพ ขณะที่เขาก็นั่งลงตรงข้ามเธอ “คุณดื่มอะไรครับ” ราเมศร์ถาม “ผมจะสั่งให้” “น้ำเปล่าก็ได้ค่ะ” ดารินตอบเรียบๆ ราเมศร์เลิกคิ้วเล็กน้อย “น้ำเปล่าในงานเลี้ยงแบบนี้?” “ฉันไม่ถนัดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ค่ะ” ดารินอธิบาย “ดื่มแล้วรู้สึกมึนหัว” “เข้าใจแล้วครับ” ราเมศร์พยักหน้า เขาโบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านมา “ขอเป็นน้ำเปล่าหนึ่งแก้วครับ แล้วก็… ผมขอวิสกี้ชั้นดีสักแก้ว” พนักงานเสิร์ฟรีบจดรายการและเดินจากไป “แล้วคุณดารินล่ะครับ เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศใช่ไหม” ราเมศร์เริ่มบทสนทนา “ไปอยู่ที่ไหนมาครับ” “ฉันไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษค่ะ” ดารินตอบ “เพิ่งเรียนจบเมื่อไม่นานมานี้” “เก่งจังเลยครับ เรียนจบอะไรมาครับ” ราเมศร์ถามด้วยความสนใจ “ปริญญาโทด้านศิลปะค่ะ” ดารินตอบ “เน้นไปที่ประวัติศาสตร์ศิลปะ” “น่าสนใจครับ” ราเมศร์เอ่ยชม “ผมไม่ค่อยมีความรู้เรื่องศิลปะเท่าไหร่” “ศิลปะเป็นเรื่องของความรู้สึกค่ะ” ดารินว่า “ไม่จำเป็นต้องมีความรู้เชิงลึกถึงจะเข้าถึงมันได้” “อย่างนั้นหรือครับ” ราเมศร์พยักหน้า “แล้วคุณดาริน ชอบศิลปะแนวไหนเป็นพิเศษครับ” “ฉันชอบศิลปะที่สื่อถึงอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ค่ะ” ดารินอธิบาย “ไม่ว่าจะเป็นภาพวาด ประติมากรรม หรือแม้แต่ดนตรี” “ผมว่าคุณดารินก็เป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่งเหมือนกันนะครับ” ราเมศร์ว่า ดวงตาของเขากวาดมองใบหน้าสวยหมดจดของเธออย่างชื่นชม ดารินยิ้มบางๆ “คุณราเมศร์ก็ช่างประชดประชันเก่งนะคะ” “ผมไม่ใช่คนชอบประชดประชันครับ” ราเมศร์ว่า “ผมพูดในสิ่งที่ผมรู้สึก” “แล้วคุณราเมศร์รู้สึกอย่างไรกับศิลปะล่ะคะ” ดารินถามกลับ ราเมศร์หัวเราะเบาๆ “ผมรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งสวยงาม ที่บางครั้งก็ยากจะเข้าใจ” “เหมือนกับคนบางคนหรือเปล่าคะ” ดารินเอ่ยเสริม ราเมศร์มองเธอด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความประหลาดใจ “คุณดารินกำลังหมายถึงใครครับ” “ก็… คนที่ดูเหมือนจะเข้าใจง่าย แต่จริงๆ แล้วซับซ้อนจนยากจะหยั่งถึง” ดารินตอบ โดยไม่หลบสายตาของเขา ราเมศร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ผมไม่คิดว่าผมจะซับซ้อนขนาดนั้นนะครับ” “คุณราเมศร์อาจจะมองตัวเองไม่เห็นก็ได้ค่ะ” ดารินว่า “บางครั้งคนที่อยู่ใกล้ชิดที่สุดก็มองไม่เห็นสิ่งเหล่านั้น” บทสนทนาระหว่างทั้งสองดำเนินไปอย่างน่าสนใจ ราเมศร์รู้สึกว่าการพูดคุยกับดารินนั้นแตกต่างจากที่เขาเคยเจอมา เธอไม่ได้พยายามเอาอกเอาใจเขา ไม่ได้แสดงอาการคล้อยตามในทุกเรื่องที่เขาพูด แต่กลับโต้ตอบด้วยเหตุผลและความคิดเห็นของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา “ผมเคยได้ยินมาว่าคุณราเมศร์เป็นคนที่ชอบเล่นเกม” ดารินเอ่ยขึ้นกลางคัน “เป็นเกมที่ต้องใช้ไหวพริบและกลยุทธ์” ราเมศร์เลิกคิ้ว “คุณได้ยินมาจากไหนครับ” “ก็… คนเราย่อมมีข่าวลือเกี่ยวกับคนที่มีชื่อเสียงเป็นธรรมดาค่ะ” ดารินตอบ “แล้วข่าวลือนี้ก็ค่อนข้างจะแม่นยำนะคะ” “ผมยอมรับว่าผมชอบความท้าทายครับ” ราเมศร์ว่า “ชีวิตที่ราบเรียบเกินไปมันก็น่าเบื่อ” “แล้วชีวิตของคุณราเมศร์ตอนนี้ น่าเบื่อไหมคะ” ดารินถาม “ก็… บางครั้งก็มีบ้าง” ราเมศร์ยอมรับ “จนกระทั่ง… ผมได้มาเจอกับคุณ” ดารินมองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คุณราเมศร์กำลังจะบอกว่า การเจอฉัน ทำให้ชีวิตคุณไม่น่าเบื่อแล้วอย่างนั้นหรือคะ” “ใช่ครับ” ราเมศร์ตอบอย่างมั่นใจ “คุณทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้น” “ตื่นเต้นในแง่ไหนคะ” ดารินเลิกคิ้ว “ตื่นเต้นในแง่ที่ว่า… ผมอาจจะกำลังจะได้เจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ” ราเมศร์ว่า พลางส่งยิ้มมุมปาก ดารินหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอใสราวกับระฆังแก้ว “คุณราเมศร์กำลังจะบอกว่า ฉันเป็นคู่ต่อสู้ของคุณอย่างนั้นหรือคะ” “เราอาจจะกำลังจะเริ่มเกมบางอย่างก็ได้” ราเมศร์ว่า “เกมที่น่าสนใจ” “แล้วคุณราเมศร์คิดว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะในเกมนี้คะ” ดารินถาม ดวงตาของเธอทอประกายท้าทาย ราเมศร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องแพ้ครับ” “เป็นคำตอบที่มั่นใจมากค่ะ” ดารินว่า “แต่ในเกมของชีวิต บางครั้งเราก็ไม่อาจคาดเดาผลลัพธ์ได้เสมอไป” “ผมเชื่อในความสามารถของตัวเองครับ” ราเมศร์ยืนยัน “และผมก็เชื่อว่าคุณเองก็มีความสามารถไม่น้อย” “ขอบคุณค่ะ” ดารินกล่าว “แต่บางครั้งความสามารถเพียงอย่างเดียวก็อาจไม่เพียงพอ” “แล้วต้องมีอะไรอีกครับ” ราเมศร์ถาม “ต้องมี… ความจริงใจด้วยค่ะ” ดารินตอบ “และต้องมี… ความเข้าใจ” ราเมศร์มองดารินด้วยสายตาที่ประเมิน เขาไม่แน่ใจว่าเธอพูดจริงจังแค่ไหน หรือเพียงแค่ลองเชิงเขา “คุณคิดว่าผมขาดสิ่งเหล่านั้นอย่างนั้นหรือครับ” ราเมศร์ถาม “ฉันไม่ทราบค่ะ” ดารินตอบ “เพราะเราเพิ่งเจอกัน” “แต่ผมรู้สึกว่าคุณดาริน กำลังพยายามทดสอบผมอยู่” ราเมศร์กล่าว “คุณราเมศร์คิดเองค่ะ” ดารินว่า “ฉันเพียงแค่ตอบคำถามที่คุณถาม” “ผมว่าคุณดารินกำลังเล่นเกมกับผมอยู่เหมือนกันนะครับ” ราเมศร์สรุป “เพียงแต่… รูปแบบของเกมมันต่างออกไป” ดารินยิ้มบางๆ “อาจจะจริงค่ะ” ราเมศร์รู้สึกว่าเขาถูกดึงดูดเข้าสู่โลกของดารินมากขึ้นเรื่อยๆ เธอเป็นปริศนาที่เขาอยากจะไข เขาตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป “คุณดารินครับ” ราเมศร์เอ่ยขึ้น “ผมอยากจะขอเวลาของคุณอีกสักหน่อย” “เวลาของฉันมีค่าค่ะ” ดารินตอบ “ผมรู้ครับ” ราเมศร์ว่า “และผมก็พร้อมที่จะใช้มันอย่างคุ้มค่า” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมอยากจะทำความรู้จักกับคุณให้มากกว่านี้… อยากจะรู้ว่าภายใต้ท่าทีที่สงบนิ่งของคุณ มีอะไรซ่อนอยู่” ดารินมองเขาด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย “คุณราเมศร์แน่ใจหรือคะ ว่าคุณพร้อมที่จะรับรู้ทุกอย่าง” “ผมพร้อมเสมอสำหรับทุกความท้าทาย” ราเมศร์ตอบอย่างหนักแน่น ดารินพยักหน้ารับช้าๆ “ถ้าอย่างนั้น… ก็ลองดูค่ะ” ราเมศร์รู้สึกราวกับว่าเขาได้ก้าวข้ามเส้นบางๆ เข้าสู่สมรภูมิที่เต็มไปด้วยอันตรายแต่ก็เร้าใจ เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับดาริน จะไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนที่เคยผ่านมา แต่นั่นก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกสนุกมากขึ้นไปอีก