ไม่นานนัก รถยนต์หรูคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าคฤหาสน์ ดารินมองผ่านหน้าต่าง เห็นร่างของราเมศร์ก้าวลงมาจากรถ เขาดูเหนื่อยอ่อนและเคร่งเครียด แต่แววตาของเขาก็ฉายแววแห่งความมุ่งมั่น เมื่อราเมศร์ก้าวเข้ามาในบ้าน เขาก็ตรงไปหาดารินทันที ดารินเห็นคุณหญิงอรทัยเดินออกมาจากห้องทำงานด้วยสีหน้าสงสัย "คุณราเมศร์" ดารินเรียกชื่อเขาเบาๆ ราเมศร์มองไปที่ดาริน แล้วหันไปมองคุณหญิงอรทัย "สวัสดีครับคุณหญิง" "สวัสดีค่ะคุณราเมศร์" คุณหญิงอรทัยตอบรับ "เข้ามาคุยกันก่อนสิคะ" ทั้งสามคนเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ ราเมศร์นั่งลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน ดารินนั่งลงข้างๆ เขา แต่ก็เว้นระยะห่างไว้เล็กน้อย คุณหญิงอรทัยนั่งตรงข้าม "ผม... ผมขอโทษที่ต้องทำให้ทุกคนเป็นห่วง" ราเมศร์เริ่มต้นพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "และผมขอโทษดารินด้วยที่ไม่ได้บอกความจริงกับเธอตั้งแต่แรก" "คุณราเมศร์คะ" ดารินเอ่ยขึ้น "ฉันเข้าใจค่ะ" "ผมไม่คิดว่าคุณจะเข้าใจ" ราเมศร์ส่ายหน้า "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก" "เล่าเรื่องทั้งหมดให้เราฟังได้ไหมคะ" คุณหญิงอรทัยถามอย่างใจเย็น "ฉันได้ยินเรื่องราวจากดารินมาบ้างแล้ว แต่ฉันอยากจะฟังจากปากคุณโดยตรง" ราเมศร์ถอนหายใจลึก "ครับคุณหญิง" เขาเงยหน้าขึ้นมองดาริน "อย่างที่อัคคีบอก... ผมมีปัญหาเรื่องธุรกิจจริงๆ บริษัทของผมกำลังจะล้มละลาย และผมมีหนี้สินจำนวนมหาศาล" "หนี้สินจำนวนเท่าไหร่คะ" ดารินถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "เป็นจำนวนที่ผมไม่สามารถหามาชดใช้ได้ทั้งหมดในเวลาอันสั้น" ราเมศร์ตอบ "และเจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดของผมก็คือ... คุณพ่อของอัคคี" "คุณพ่อของอัคคีเป็นคนโหดเหี้ยมมาก" ราเมศร์เล่าต่อ "เมื่อท่านเสียชีวิตลง อัคคีก็รับช่วงต่อ ผมพยายามจะเจรจาต่อรองกับเขา แต่เขาก็ไม่ยอม เขาต้องการจะใช้หนี้นี้เป็นเครื่องมือในการควบคุมผม" "แล้ว... แล้วการแต่งงานล่ะคะ" ดารินถาม "อัคคีบังคับผมให้แต่งงานกับน้องสาวของเขา" ราเมศร์กล่าว "เพื่อแลกกับการที่เขาจะยกหนี้ทั้งหมดให้ และเพื่อการควบรวมกิจการของสองบริษัทเข้าด้วยกัน ซึ่งจะทำให้เขามีอำนาจในวงการธุรกิจมากขึ้น" "แต่... คุณราเมศร์ไม่ได้รักน้องสาวของคุณอัคคี" ดารินพูด "ใช่ครับ" ราเมศร์ตอบ "ผมไม่เคยมีความรู้สึกใดๆ ให้กับเธอเลย" "แล้วทำไมคุณถึงยอมตกลง" ดารินถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผม... ผมคิดว่าผมไม่มีทางเลือกอื่น" ราเมศร์ตอบ "ผมคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้ จะทำให้ผมสามารถปกป้องทุกอย่างไว้ได้ ทั้งบริษัท และ... และความปลอดภัยของคุณ" "ความปลอดภัยของฉัน... หมายความว่ายังไงคะ" ดารินถามอย่างไม่เข้าใจ "อัคคี... เขาไม่ได้ต้องการแค่น้องสาวของเขา" ราเมศร์อธิบาย "เขาต้องการให้ผมยอมทำตามทุกอย่างที่เขาต้องการ ถ้าผมไม่ยอม... เขาก็ขู่ว่าจะทำร้ายคุณ" ดารินเบิกตากว้าง เธอหันไปมองคุณหญิงอรทัยด้วยความตกใจ "อัคคีมันร้ายกาจจริงๆ" คุณหญิงอรทัยกล่าว "ฉันไม่เคยคิดว่าเขาจะไปถึงขั้นนั้น" "ผมเสียใจจริงๆ ที่ไม่ได้บอกคุณเรื่องนี้" ราเมศร์กล่าว "ผมกลัวว่าคุณจะตกอยู่ในอันตราย ถ้าผมบอกความจริงไป" "แล้ว... แล้วตอนนี้ล่ะคะ" ดารินถาม "คุณจะทำอย่างไรต่อไป" "ผม... ผมตัดสินใจแล้ว" ราเมศร์กล่าว "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาบงการชีวิตของผมอีกต่อไป และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ" "คุณจะทำอะไรคะ" ดารินถามอย่างตื่นเต้น "ผมจะสู้" ราเมศร์ตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะหาทางพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของผม และผมจะทำให้พวกอัคคีได้รับผลกรรมที่พวกเขากระทำ" "แต่... คุณจะทำได้อย่างไรคะ" ดารินถามอย่างกังวล "ผมจะใช้ทุกวิถีทาง" ราเมศร์กล่าว "ผมจะรวบรวมหลักฐานทั้งหมด และผมจะเปิดโปงแผนการร้ายของพวกเขา" "แล้ว... แล้วเรื่องหนี้สินของคุณล่ะคะ" "ผมจะหาทางจัดการเอง" ราเมศร์กล่าว "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาบังคับผมได้อีกต่อไป" ดารินมองไปที่ราเมศร์ เธอเห็นประกายแห่งความหวังในดวงตาของเขา ราเมศร์ไม่ได้ยอมแพ้ เขาพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อความถูกต้อง "ฉันจะช่วยคุณค่ะ" ดารินกล่าว ราเมศร์หันมามองดารินด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณจะช่วยผมจริงๆ เหรอ" "ค่ะ" ดารินตอบอย่างมั่นใจ "ฉันรักคุณค่ะ และฉันจะไม่ยอมให้คุณต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้เพียงลำพัง" คำพูดของดารินทำให้ราเมศร์ยิ้มออกมาได้เป็นครั้งแรก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวัง "ขอบคุณนะดาริน" ราเมศร์กล่าว "ผมรู้ว่าผมโชคดีแค่ไหนที่มีคุณอยู่เคียงข้าง" คุณหญิงอรทัยมองดูทั้งสองคนด้วยความยินดี "ดีแล้วล่ะ แม่เชื่อว่าพวกเธอจะผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้" ราเมศร์หันไปมองคุณหญิงอรทัย "ขอบคุณครับคุณหญิง" "เรื่องอัคคี... ฉันจะช่วยหาข้อมูลเพิ่มเติมให้" คุณหญิงอรทัยกล่าว "และฉันก็จะพยายามติดต่อคุณมาริสา เพื่อขอความช่วยเหลือ" "ขอบคุณมากครับคุณหญิง" ราเมศร์กล่าว ดารินรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต็มไปด้วยความหวัง เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าคงจะไม่ง่าย แต่เธอก็เชื่อว่าด้วยความรักและความช่วยเหลือจากคุณหญิงอรทัย พวกเธอจะสามารถเอาชนะอุปสรรคนี้ไปได้ "เราจะสู้ไปด้วยกันนะคะ" ดารินกระซิบกับราเมศร์ ราเมศร์กุมมือดารินไว้แน่น "ใช่ เราจะสู้ไปด้วยกัน" ในขณะที่ความมืดมิดกำลังจะครอบงำ แต่แสงสว่างแห่งความหวังก็เริ่มส่องประกายขึ้นมาอีกครั้ง