"ราเมศร์ คุณมาแล้ว" คุณหญิงอรทัยเอ่ยทักบุตรชายด้วยน้ำเสียงที่แฝงความอ่อนล้า ใบหน้าของเธอซีดเผือดบ่งบอกถึงความกังวลที่เกาะกุมมาตลอดทั้งคืน ราเมศร์พยักหน้ารับ พลางเดินเข้าไปใกล้ผู้เป็นมารดา "ผมขอโทษครับคุณแม่ที่ทำให้เป็นห่วง" "ไม่ต้องขอโทษลูก มันเป็นเรื่องที่ต้องจัดการ" คุณหญิงอรทัยถอนหายใจยาว "แล้วนี่... ดารินเป็นยังไงบ้าง" เธอเหลือบมองไปยังร่างของหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับคนป่วย ดวงตาฉายแววสับสนและเจ็บปวด ราเมศร์เหลือบมองดารินเช่นกัน แววตาของเขาสะท้อนความรู้สึกผิดและเจ็บปวดที่ยากจะอธิบาย เขาเดินเข้าไปหาดารินอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ "ดาริน" เสียงของเขาแหบพร่า "ผม... ผมมีเรื่องต้องอธิบายให้คุณฟัง" ดารินเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาแดงก่ำชื้นไปด้วยน้ำตาที่ยังไม่ไหลริน "คุณจะอธิบายอะไรอีกคะ ในเมื่อฉันได้ยินมันจากปากพี่อัคคีแล้ว" เสียงของเธอสั่นเครือ "เรื่องที่อัคคีพูด... มันเป็นความจริงส่วนหนึ่ง" ราเมศร์เอ่ยเสียงเบา "แต่ไม่ใช่ทั้งหมด" "แล้วความจริงทั้งหมดมันคืออะไรคะ" ดารินถามกลับ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวังและความหวาดระแวง "บอกฉันมาให้หมดเถอะ ฉันอยากรู้" "แม่ของผม... คุณหญิงอรทัย" ราเมศร์หันไปมองผู้เป็นมารดาที่ยืนฟังอยู่ห่างๆ "ท่านกำลังป่วยหนัก และต้องการการรักษาที่แพงมาก" ดารินขมวดคิ้ว "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่ฉันต้องแต่งงานกับพี่ชายคุณ" "ธุรกิจของเรา... กำลังประสบปัญหาอย่างหนัก" ราเมศร์กล่าวต่อ "หนี้สินล้นพ้นตัว ราเมศร์กำลังจะล้มละลาย" "ทั้งหมดนี่เป็นเพราะพ่อของคุณเล่นการพนันใช่ไหมคะ" ดารินคาดเดา ราเมศร์หลับตาลงแน่น เหมือนกำลังยอมรับในสิ่งที่เธอพูด "ใช่" เขาตอบรับอย่างยากลำบาก "พ่อของผม... เป็นคนสร้างหนี้ก้อนโตไว้ให้เรา" "แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน" ดารินถามเสียงดังขึ้น เธอรู้สึกเหมือนถูกต้ม โดนหลอกใช้มาตลอด "ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดว่าคุณรักฉัน" "ผม... ผมรักคุณนะดาริน" ราเมศร์รีบแก้ต่าง "ผมไม่เคยหลอกคุณเรื่องความรู้สึก" "แล้วการที่ขอฉันแต่งงาน ทั้งๆ ที่คุณรู้ว่าคุณมีคู่หมั้นอยู่แล้วล่ะคะ" ดารินถามอย่างเจ็บปวด "นั่นไม่ใช่การหลอกลวงเหรอ" "ผมถูกบังคับจริงๆ ดาริน" ราเมศร์พยายามอธิบาย "ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ครอบครัวเราต้องการเงินจำนวนมากเพื่อรักษาแม่ และเพื่อประคองธุรกิจ" "แต่พี่อัคคีบอกว่า คุณสามารถขอเงินจากเขาได้" ดารินแย้ง "เขาบอกว่าเขาพร้อมจะช่วยคุณ" "มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินที่ผมต้องการ" ราเมศร์ถอนหายใจยาว "มันคือการแต่งงานครั้งนี้... เป็นการแก้แค้นของครอบครัวอัคคี" ดารินเบิกตากว้าง "แก้แค้น? แก้แค้นใคร" "แก้แค้นพ่อของผม" ราเมศร์ตอบเสียงเครือ "ที่ทำให้ครอบครัวเขาต้องเดือดร้อนเมื่อหลายปีก่อน" "หมายความว่ายังไงคะ" ดารินเริ่มสับสน "เมื่อหลายปีก่อน พ่อของผมเคยโกงเงินครอบครัวของอัคคีไปจำนวนมาก" ราเมศร์เล่าอย่างเจ็บปวด "ทำให้ครอบครัวเขาเกือบจะล้มละลาย พ่อของอัคคีแค้นมาก และต้องการจะแก้แค้น" "แล้วการแต่งงานของผมกับน้องสาวของอัคคี... คือส่วนหนึ่งของแผนการแก้แค้นของเขา" ราเมศร์กล่าวต่อ "เขาต้องการที่จะทำลายชื่อเสียงและเกียรติยศของตระกูลเรา" ดารินยืนนิ่งอึ้ง คำพูดของราเมศร์เหมือนมีดนับพันเล่มที่กรีดแทงหัวใจของเธอ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ "แล้วคุณ... คุณยอมให้เขาทำแบบนั้นได้ยังไง" ดารินถามเสียงสั่น "ผมไม่มีทางเลือกอื่น" ราเมศร์ตอบด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง "ถ้าผมไม่ทำตามแผนของเขา ครอบครัวผมจะลำบากยิ่งกว่าเดิม" "แล้วฉันล่ะคะ" ดารินถามเสียงดัง "ฉันมีความสำคัญกับคุณแค่ไหน" ราเมศร์เดินเข้าไปหาดารินอย่างรวดเร็ว เขาจับมือของเธอไว้แน่น "ดาริน ผมรักคุณ ผมรักคุณจริงๆ" "ถ้าคุณรักฉันจริง ทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่แรก" ดารินถาม น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันอยู่ท่ามกลางความสับสนและความเจ็บปวดแบบนี้" "ผมกลัว" ราเมศร์สารภาพ "ผมกลัวที่จะเสียคุณไป ผมกลัวว่าคุณจะเกลียดผม" "ตอนนี้ฉันจะเกลียดคุณหรือไม่เกลียด มันสำคัญตรงไหน" ดารินถามเสียงเจ็บปวด "ในเมื่อคุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น" "ผมไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอ" ราเมศร์กล่าวอย่างหนักแน่น "ผมทำไปเพราะถูกบีบบังคับ" "แล้วคุณจะทำยังไงต่อไป" ดารินถาม "คุณจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปเหรอ" "ผม... ผมไม่รู้" ราเมศร์ตอบอย่างอ่อนแรง "ผมกำลังหาทางออกอยู่" คุณหญิงอรทัยเดินเข้ามาใกล้ "ราเมศร์ลูก แม่เข้าใจว่าลูกกำลังลำบาก แต่เรื่องนี้... มันต้องจัดการให้เด็ดขาด" "คุณแม่กำลังพูดถึงอะไรครับ" ราเมศร์ถาม "แม่หมายถึง... การแต่งงานกับน้องสาวของอัคคี" คุณหญิงอรทัยกล่าว "มันเป็นข้อตกลงที่แม่ยอมรับไม่ได้" "แต่เราต้องการเงินจากครอบครัวเขาจริงๆ ครับคุณแม่" ราเมศร์พยายามแย้ง "เงินที่ได้มาจากการยอมแลกศักดิ์ศรีของเรา... มันไม่คุ้มค่าหรอกลูก" คุณหญิงอรทัยกล่าว "แม่จะหาทางอื่นเอง" ดารินมองดูทั้งสองคนด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร ควรจะรู้สึกอย่างไรกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น "แล้วฉันล่ะคะ" ดารินถามเสียงเบา "ฉันควรจะทำยังไง" ราเมศร์หันมามองดาริน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ "ผมขอโทษดาริน ผมขอโทษจริงๆ" "คำขอโทษของคุณ... มันไม่สามารถลบล้างความเจ็บปวดทั้งหมดที่ฉันได้รับไปได้หรอกค่ะ" ดารินกล่าว ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้ราเมศร์และคุณหญิงอรทัยยืนมองตามไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ