วันเวลาล่วงเลยไปหลายสัปดาห์ นับตั้งแต่ราเมศร์พบกับดารินครั้งแรกในงานเลี้ยงหรู แต่ภาพของเธอยังคงชัดเจนในความคิดของเขา ใบหน้าสวยสง่า ดวงตาที่ลึกล้ำ และบุคลิกที่เยือกเย็นแต่แฝงไปด้วยเสน่ห์อันน่าค้นหา เขาพบว่าตัวเองมักจะเผลอมองหานามบัตรสีขาวสะอาดตาของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานเสมอ ราเมศร์ที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นนักล่าที่เก่งกาจในเกมแห่งความสัมพันธ์ กำลังรู้สึกสับสนกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับดาริน เขาพยายามจะติดต่อเธอ แต่ก็ยังไม่มีโอกาสที่เหมาะสม เขาไม่ต้องการให้การติดต่อครั้งต่อไปดูเหมือนการไล่ตาม หรือแสดงความกระตือรือร้นจนเกินไป เขาต้องการรักษาภาพลักษณ์ของ ‘นักธุรกิจพันล้านผู้เยือกเย็น’ ไว้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดคิดถึงบทสนทนาอันลึกซึ้งกับเธอไม่ได้ วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังประชุมกับทีมงานเกี่ยวกับโครงการใหม่ เขาก็เหลือบไปเห็นภาพวาดขนาดใหญ่บนผนังห้องประชุม เป็นภาพทิวทัศน์ที่สวยงามราวกับหลุดออกมาจากความฝัน สีสันจัดจ้านแต่ดูละมุนละไม การจัดวางองค์ประกอบดูมีมิติและเต็มไปด้วยอารมณ์ “ภาพนี้สวยมากครับ” ราเมศร์เอ่ยขึ้นขณะที่การประชุมเริ่มจะจบลง “เป็นผลงานของใครครับ” ผู้จัดการฝ่ายการตลาดที่นั่งอยู่ใกล้ๆ รีบตอบ “เป็นภาพของศิลปินที่คุณดาริน ภัทราวิชญ์ ค่ะ ท่านเป็นเจ้าของแกลเลอรี่ ‘อาร์ตเลิฟเวอร์’ ที่เรากำลังร่วมงานด้วยอยู่ครับ” หัวใจของราเมศร์เต้นแรงขึ้นทันที นี่อาจจะเป็นโอกาสที่เขาจะได้พบเธออีกครั้ง เขาจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็ว “ผมอยากจะไปที่แกลเลอรี่ของคุณดารินครับ” ราเมศร์ประกาศ “คุณช่วยจัดตารางให้ผมด้วย” “ครับท่าน” ผู้จัดการฝ่ายการตลาดตอบรับอย่างงงๆ เล็กน้อย แต่ก็รีบจดบันทึก ในที่สุด วันนัดหมายก็มาถึง ราเมศร์ขับรถยนต์คันหรูของเขามายังย่านใจกลางเมือง ซึ่งเป็นที่ตั้งของแกลเลอรี่ ‘อาร์ตเลิฟเวอร์’ เขาจอดรถไว้ที่ลานจอดรถส่วนตัวของแกลเลอรี่ ก่อนจะก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสง่างาม เมื่อเขาเดินเข้าไปในแกลเลอรี่ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือบรรยากาศที่เงียบสงบและอบอุ่น ผนังสีขาวสะอาดตาขับเน้นให้ภาพวาดแต่ละชิ้นดูโดดเด่นขึ้นมา แสงไฟที่ส่องสว่างอย่างพอดีทำให้งานศิลปะดูมีชีวิตชีวา ราเมศร์เดินสำรวจไปรอบๆ ด้วยความสนใจ เขาชื่นชมในความหลากหลายของงานศิลปะที่จัดแสดง แต่สายตาของเขาก็ยังคงมองหาใครบางคน “สวัสดีค่ะ” เสียงหวานละมุนดังขึ้นจากด้านหลัง ราเมศร์หันกลับไปมอง และพบกับดาริน เธอยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเดรสสีดำเรียบหรู ที่ขับเน้นความงามสง่าของเธอให้โดดเด่นยิ่งขึ้น ดวงตาของเธอทอประกายเมื่อเห็นเขา “คุณดาริน” ราเมศร์เอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม “ผมมาตามนัดครับ” “ฉันทราบค่ะ” ดารินตอบ “ยินดีต้อนรับสู่ ‘อาร์ตเลิฟเวอร์’ ค่ะ” “ผมประทับใจมากครับ” ราเมศร์กล่าว “แกลเลอรี่ของคุณสวยงามมาก และงานศิลปะที่จัดแสดงก็… น่าทึ่ง” “ขอบคุณค่ะ” ดารินยิ้ม “ฉันตั้งใจให้ที่นี่เป็นสถานที่ที่ผู้คนสามารถเข้ามาสัมผัสกับความงาม และหาแรงบันดาลใจได้” “ผมเห็นได้เลยครับ” ราเมศร์ว่า “ผมเห็นภาพวาดนั้นตรงนั้น” เขาชี้ไปยังภาพวาดขนาดใหญ่ที่เขาเคยเห็นในห้องประชุม “มันสวยงามมากจริงๆ” “ภาพนั้นเป็นผลงานของศิลปินรุ่นใหม่ค่ะ” ดารินอธิบาย “เธอใช้เทคนิคที่น่าสนใจในการผสมผสานสีสัน จนเกิดเป็นภาพที่สื่อถึงพลังและความหวัง” “คุณดาริน… รู้จักศิลปะลึกซึ้งมากจริงๆ ครับ” ราเมศร์กล่าว “ฉันรักศิลปะค่ะ” ดารินตอบ “และเมื่อเรารักสิ่งใด เราก็จะอยากศึกษาและเข้าใจสิ่งนั้นอย่างลึกซึ้ง” “แล้วคุณ… รักศิลปะมากกว่าสิ่งอื่นใดหรือครับ” ราเมศร์ถาม ดารินเงียบไปครู่หนึ่ง “ศิลปะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันค่ะ เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกเติมเต็ม” “แล้ว… ผู้ชายล่ะครับ” ราเมศร์ถามอย่างตรงไปตรงมา “คุณมีความรู้สึกอย่างไรกับผู้ชาย” ดารินมองเขาด้วยแววตาที่ยังคงสงบนิ่ง “ผู้ชายก็เป็นเหมือนงานศิลปะอีกรูปแบบหนึ่งค่ะ บางคนก็สวยงาม น่ามอง บางคนก็ซับซ้อน เข้าใจยาก และบางคนก็… เป็นอันตราย” ราเมศร์หัวเราะ “แล้วคุณดาริน… มองว่าผมเป็นศิลปะแบบไหนครับ” “คุณราเมศร์…” ดารินหยุดไปนิดหนึ่ง “เป็นงานศิลปะที่… น่าสนใจและ… ท้าทายค่ะ” “ท้าทายในแง่ไหนครับ” ราเมศร์ถาม เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกเธอถอดรหัส “คุณราเมศร์มีหลายชั้นมากค่ะ” ดารินตอบ “เหมือนภาพวาดที่มีการลงสีหลายๆ ชั้น กว่าจะมองเห็นภาพที่แท้จริง” “แล้วคุณดาริน… อยากจะลองขูดสีชั้นนอกออก เพื่อดูว่าข้างในเป็นอย่างไรหรือครับ” ราเมศร์ถาม ดารินยิ้ม “ฉันไม่เคยคิดจะทำลายงานศิลปะค่ะ” “ผมไม่ใช่ ‘งานศิลปะ’ ที่จะถูกทำลายนะครับ” ราเมศร์ว่า “ผมเป็นคนที่พร้อมจะเปิดเผยทุกอย่างให้คนที่ผมไว้ใจเห็น” “แล้วคุณไว้ใจฉันแล้วหรือคะ” ดารินถาม “ผมกำลังเรียนรู้ที่จะไว้ใจครับ” ราเมศร์ตอบ “และผมก็อยากให้คุณ… ลองเรียนรู้ที่จะไว้ใจผมเช่นกัน” “การไว้ใจ… เป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาค่ะ” ดารินกล่าว “ผมพร้อมที่จะให้เวลาครับ” ราเมศร์กล่าว “และผมก็อยากจะใช้เวลาในการทำความรู้จักคุณให้มากขึ้น” “คุณราเมศร์… มาที่นี่เพื่อจะทำความรู้จักฉันให้มากขึ้น หรือเพื่อจะดูงานศิลปะครับ” ดารินถาม “ทั้งสองอย่างครับ” ราเมศร์ตอบ “ผมอยากจะทำความรู้จักคุณ ผ่านทางงานศิลปะที่คุณรัก” “เช่นนั้นหรือคะ” ดารินพยักหน้า “งั้น… ให้ฉันพาชมนะคะ” ราเมศร์พยักหน้ารับ เขาเดินตามดารินไปตามส่วนต่างๆ ของแกลเลอรี่ เธอเล่าเรื่องราวเบื้องหลังของภาพวาดแต่ละชิ้นอย่างชำนาญ ราเมศร์ตั้งใจฟังทุกคำพูดของเธอ เขาสัมผัสได้ถึงความหลงใหลในงานศิลปะของเธอ และความรู้ที่ลึกซึ้ง ทำให้เขายิ่งประทับใจในตัวเธอมากขึ้นไปอีก “คุณดารินครับ” ราเมศร์เอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังยืนอยู่หน้าภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ ภาพนี้เป็นภาพใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีแววตาเศร้าสร้อยแต่แฝงไปด้วยความเข้มแข็ง “ภาพนี้… สื่อถึงอะไรครับ” ดารินมองภาพนั้นนิ่ง “ภาพนี้… สื่อถึงความเจ็บปวดที่ต้องอดทนค่ะ” “คุณเคยรู้สึกแบบนั้นไหมครับ” ราเมศร์ถาม ดารินสบตาเขา “ทุกคนย่อมเคยผ่านความเจ็บปวดมาทั้งนั้นค่ะ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะจัดการกับมันอย่างไร” “แล้วคุณจัดการกับความเจ็บปวดของคุณอย่างไรครับ” ราเมศร์ถาม “ฉัน… ปล่อยให้มันเป็นแรงผลักดันค่ะ” ดารินตอบ “ให้มันทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น” ราเมศร์มองใบหน้าของเธอ เขาเห็นบางอย่างที่สะท้อนอยู่ในภาพวาดนั้น แววตาที่เยือกเย็นของเธออาจจะเป็นเพียงเปลือกนอกที่ปกป้องหัวใจที่เคยบอบช้ำ “ผม… อยากจะชวนคุณไปทานมื้อค่ำครับ” ราเมศร์กล่าว “อยากจะฟังเรื่องราวของคุณให้มากขึ้น” ดารินมองเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ “คุณราเมศร์… ดูเหมือนจะสนใจในตัวฉันมากนะครับ” “ครับ” ราเมศร์ตอบอย่างไม่ลังเล “ผมไม่เคยเจอผู้หญิงที่น่าสนใจได้เท่าคุณมาก่อน” ดารินพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ ฉันจะไปทานมื้อค่ำกับคุณ” ราเมศร์รู้สึกยินดีอย่างบอกไม่ถูก เขารู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าไปในดินแดนที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ดินแดนที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและเสน่ห์ของดาริน