วันเวลาผ่านไป ราเมศร์และดารินใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นทุกวัน ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กันค่อยๆ เติบโตขึ้น ราเมศร์เริ่มปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของตัวเอง เขาเริ่มให้ความสำคัญกับความรู้สึกของคนรอบข้างมากขึ้น เขาไม่รีบเร่งตัดสินใจในเรื่องงานโดยไม่พิจารณาถึงผลกระทบต่อผู้อื่น เขากลายเป็นคนที่มีเหตุผลและอ่อนโยนมากขึ้น “คุณราเมศร์คะ” ดารินพูดขึ้นมาวันหนึ่งขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะ “ฉันสังเกตว่า… คุณเปลี่ยนไปมากเลยนะคะ” ราเมศร์หันมามองเธอด้วยรอยยิ้ม “ผม… ก็พยายามครับ” “พยายาม… เพื่อใครคะ” ดารินถาม “เพื่อ… ตัวผมเอง… และเพื่อ… คุณ” ราเมศร์ตอบ “ผมไม่อยากให้คุณต้องผิดหวังในตัวผม… ผมอยากเป็นคนที่… คุณสามารถ… ภาคภูมิใจได้” ดารินเอื้อมมือไปจับมือของเขา “ฉัน… ภาคภูมิใจในตัวคุณนะคะ… คุณราเมศร์… ไม่ว่าคุณจะเป็นแบบไหนก็ตาม” คำพูดของดารินทำให้ราเมศร์รู้สึกอบอุ่นหัวใจ เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครสักคนที่มองเห็นคุณค่าในตัวเขาได้มากขนาดนี้ “ผม… ผมรักคุณนะครับ… ดาริน” ราเมศร์เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก ดารินหยุดเดิน จ้องมองเข้าไปในดวงตาของราเมศร์ “ฉัน… ก็รักคุณค่ะ… ราเมศร์” ทั้งสองคนโอบกอดกันภายใต้แสงแดดยามบ่าย ความสุขที่ได้ครอบครองซึ่งกันและกันทำให้โลกทั้งใบของพวกเขาสว่างไสว แต่แล้ว… ในขณะที่ความสัมพันธ์กำลังเบ่งบานอย่างสวยงาม… เงาอดีตของราเมศร์ก็เริ่มคืบคลานเข้ามา วันหนึ่ง ราเมศร์ได้รับโทรศัพท์จากเลขาส่วนตัว “คุณราเมศร์ครับ… คุณอัญชลี… ตามหาคุณอยู่ครับ… เธอบอกว่า… มีเรื่องสำคัญ… ที่ต้องคุยด้วยด่วนที่สุด” อัญชลี… ชื่อนั้นทำให้ราเมศร์รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง อัญชลีคือผู้หญิงที่เขาเคยคบหาอย่างจริงจังในอดีต ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าคือคนที่ใช่ แต่สุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยความเจ็บปวด “ผม… ไม่ว่างครับ” ราเมศร์พยายามตอบเสียงให้เรียบที่สุด “บอกเธอไปว่า… ผมไม่สะดวกที่จะเจอ” “แต่คุณอัญชลี… เธอ… เธอบอกว่า… เธอท้องครับ… คุณราเมศร์” เลขาส่วนตัวกล่าวอย่างอึ้งๆ คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจของราเมศร์ เขาแทบยืนไม่อยู่ “อะไรนะครับ… ท้อง… เป็นไปไม่ได้” ราเมศร์พึมพำ “เธอ… เธอยืนยันแบบนั้นจริงๆ ครับ… คุณราเมศร์” ราเมศร์วางสายโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา “เกิดอะไรขึ้นคะ… ราเมศร์” ดารินที่ยืนอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ราเมศร์หันไปมองดารินด้วยสีหน้าซีดเผือด “ผม… ผมมีเรื่อง… ต้องไปจัดการ… ด่วนมาก” “เรื่องอะไรคะ… คุณดูไม่ค่อยดีเลย” ดารินถามด้วยความเป็นห่วง “ผม… ผมขอโทษนะ… ดาริน” ราเมศร์กล่าว “ผม… ผมอาจจะ… ต้องห่างหายไป… สักพัก” “ทำไมคะ… เกิดอะไรขึ้น” ดารินพยายามจะถาม แต่ราเมศร์ก็รีบขอตัวและออกไปทันที ราเมศร์มุ่งหน้าไปยังคอนโดมิเนียมหรูของอัญชลีด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะยุ่งเหยิงได้ขนาดนี้ เมื่อมาถึง เขาก็พบกับอัญชลีที่ยืนรออยู่หน้าประตูคอนโดมิเนียม เธอสวยสง่าเช่นเคย แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ในที่สุดคุณก็มา” อัญชลีกล่าว “ฉันบอกแล้วไงว่า… ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” “คุณ… คุณแน่ใจหรือครับว่า… เด็กในท้อง… เป็นลูกของผม” ราเมศร์ถามเสียงแหบพร่า อัญชลีหัวเราะเบาๆ “ถ้าฉันไม่แน่ใจ… ฉันคงไม่โทรหาคุณหรอกค่ะ… ราเมศร์” “แต่… แต่เรา… เราเลิกกันไปนานแล้วนะ” ราเมศร์กล่าว “ใช่ค่ะ… เราเลิกกัน… แต่… บางครั้ง… อดีต… ก็กลับมาหลอกหลอนได้เสมอ… จริงไหมคะ” อัญชลีกล่าวพร้อมกับจ้องมองเข้าไปในดวงตาของราเมศร์ ราเมศร์รู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เขาเพิ่งจะเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่จริงจังกับดาริน และตอนนี้… อดีตอันซับซ้อนกำลังจะกลับมาทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง “คุณต้องการอะไรจากผม” ราเมศร์ถามอย่างเหนื่อยอ่อน “ฉันต้องการ… ความรับผิดชอบค่ะ… ราเมศร์” อัญชลีตอบ “และฉันต้องการ… ให้ลูกของเรา… ได้มีพ่อ” คำพูดของอัญชลีทำให้ราเมศร์รู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เขาไม่รู้ว่าควรจะบอกความจริงทั้งหมดให้ดารินฟังหรือไม่ เขาไม่รู้ว่าเธอจะรับได้หรือไม่… ว่าเขาเคยมีอดีตที่ซับซ้อนขนาดนี้ “ผม… ผมต้องขอเวลา… คิด” ราเมศร์กล่าว “ได้ค่ะ” อัญชลีพยักหน้า “แต่… อย่าให้เวลานานเกินไปนะคะ… คุณราเมศร์… เพราะ… ชีวิตของเด็กคนหนึ่ง… กำลังขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณ” ราเมศร์เดินออกมาจากคอนโดมิเนียมของอัญชลีด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาไม่รู้ว่าเขาจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไรดี เขาไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ที่เขากำลังสร้างขึ้นกับดาริน จะต้องเผชิญหน้ากับบททดสอบที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ เขาขับรถไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย เขาคิดถึงดาริน คิดถึงรอยยิ้มของเธอ คิดถึงคำพูดที่เธอเคยบอกว่า “ฉันภาคภูมิใจในตัวคุณนะคะ” เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถรักษาความภาคภูมินั้นไว้ได้หรือไม่ นี่คือบททดสอบที่แท้จริง… สำหรับเกมหัวใจของคุณชายพันล้าน… ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง… โดยที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย