แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลอดม่านโปร่งบางเข้ามากระทบใบหน้าของอลิสา หญิงสาวร่างบางที่นั่งเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้าสีครามเข้ม ผ่านกระจกบานใหญ่ของร้านกาแฟชื่อดังย่านอโศก กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟสดผสมผสานกับเสียงเพลงบรรเลงคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลาย แต่ในใจของเธอกลับตรงกันข้าม ความว้าวุ่นและความคิดถึงถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน “คุณอลิสาคะ รับอะไรเพิ่มไหมคะ” เสียงของพนักงานสาวดังขึ้น เรียกสติของเธอให้กลับคืนมา “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ” อลิสาตอบพลางยิ้มบางๆ ให้กับพนักงาน พนักงานสาวผงกศีรษะก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้อลิสานั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองอีกครั้ง นับเป็นเวลาสามปีแล้วที่เธอเลิกรากับธันวา ชายหนุ่มที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต เป็นรักแรกและเป็นรักเดียวของเธอ การจากลาในวันนั้นเต็มไปด้วยน้ำตาและความเจ็บปวด เขาเลือกที่จะเดินไปตามความฝันของตัวเองที่ต่างประเทศ ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังกับความทรงจำสีจางๆ ที่ยังคงหลอกหลอน “ทำไมนะ ทำไมถึงยังคิดถึงเขาอยู่ได้” เธอพึมพำกับตัวเอง แววตาฉายแววตัดพ้อ “เราเลิกกันไปแล้วนะอลิสา มันนานแล้วนะ” แต่ยิ่งห้ามใจเท่าไหร่ หัวใจก็ยิ่งร่ำร้องหาเขามากขึ้นเท่านั้น ภาพใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มอบอุ่น และแววตาที่เต็มไปด้วยความรักของธันวา ยังคงชัดเจนในความทรงจำเสมอ ราวกับว่าเวลาไม่สามารถลบเลือนความรู้สึกเหล่านั้นไปได้เลย ทันใดนั้น เสียงประตูร้านกาแฟก็เปิดออก พร้อมกับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มที่เดินเข้ามา แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทำให้อลิสาต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อสายตาของเธอจับจ้องไปยังร่างนั้นอย่างไม่รู้ตัว เธอก็แทบจะหยุดหายใจ ธันวา… เขาดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย โครงหน้าที่ยังคงคมเข้มเหมือนเดิม แต่แววตาดูสุขุมและมีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้หนวดเคราที่เคยชอบแกล้งเธอเวลาอยู่ใกล้ๆ ชุดเชิ้ตสีขาวที่สวมทับด้วยเบลเซอร์สีเข้มดูสง่างาม ทำให้เขาดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คนในร้าน หัวใจของอลิสาเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอรีบก้มหน้าลงมองแก้วกาแฟในมือ พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ทั้งๆ ที่ภายในใจกำลังปั่นป่วน ‘เขามาทำอะไรที่นี่’ เธอถามตัวเอง พลางพยายามควบคุมลมหายใจ ‘บังเอิญเจอกันงั้นเหรอ’ ธันวาเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ สั่งกาแฟ แล้วหันไปมองรอบๆ ร้าน สายตาของเขาหยุดอยู่ที่โต๊ะของอลิสา วินาทีนั้น โลกทั้งใบของอลิสาราวกับหยุดหมุน เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองตรงมา ความรู้สึกคุ้นเคยที่เคยมีให้กันมันเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง “อลิสา?” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นอย่างนุ่มนวล เป็นเสียงที่เธอไม่ได้ยินมานานแสนนาน เธอเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าของธันวาอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำเอาใจเธอสั่นไหว “ธันวา…” เธอเอ่ยชื่อเขาออกมาเบาๆ เสียงแหบพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่” ธันวาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะของเธอ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ทำให้หัวใจของอลิสาบีบรัด “ค่ะ… บังเอิญจริงๆ” เธอตอบ พยายามซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ “ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เขาถามพลางกวาดตามองเธออย่างสำรวจ “ดูเหมือนจะ… คิดถึงอะไรบางอย่างอยู่” “เปล่าค่ะ” เธอปฏิเสธทันควัน “แค่นั่งพักผ่อนเฉยๆ” “นั่งด้วยคนได้ไหม?” ธันวาเอ่ยถาม สายตาของเขายังคงจ้องมองเธอไม่วาง อลิสาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เธอยังไม่แน่ใจว่าตัวเองพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาขนาดนี้หรือไม่ ธันวาเดินไปหยิบกาแฟของตัวเอง แล้วเดินกลับมานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเธอ บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเต็มไปด้วยความอึดอัดและความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ “เป็นไงบ้าง?” เขาถามขึ้น ทำลายความเงียบ “หลังจากเรา… แยกกันไป” “ก็… ก็เรื่อยๆ ค่ะ” อลิสาตอบ “แล้วคุณล่ะคะ? เป็นไงบ้างที่ต่างประเทศ” “ก็ดี” ธันวาตอบสั้นๆ “งานเยอะหน่อย แต่ก็สนุกดี” “คงจะประสบความสำเร็จมากสินะคะ” เธอพูดประชดนิดๆ ธันวาหัวเราะเบาๆ “ก็… พยายามอยู่” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “แต่บางที… ก็คิดถึงเมืองไทยเหมือนกัน” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอลิสาเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามไม่มองสบตาเขาตรงๆ “อากาศที่นี่คงจะ… คุ้นเคยดี” “ใช่” เขาเห็นด้วย “แล้ว… ตอนนี้อยู่แถวนี้บ่อยเหรอ?” “บางทีก็มาค่ะ” เธอตอบ “ร้านนี้กาแฟอร่อยดี” “ผมก็ชอบ” ธันวาว่า “คิดถึงรสชาตินี้มาตลอด” คำว่า “คิดถึง” ที่หลุดออกมาจากปากเขา ทำให้ภาพความทรงจำเก่าๆ พรั่งพรูเข้ามา อลิสาจำได้ว่า ธันวาชอบกาแฟรสเข้มข้นของร้านนี้มาก จนบางครั้งเธอก็แอบมานั่งดื่มกาแฟรอเขาอยู่ที่นี่ เพื่อเซอร์ไพรส์เขา “คุณ… กลับมานานหรือยังคะ?” เธอถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “เพิ่งกลับมาได้ไม่กี่สัปดาห์” เขาตอบ “มีเรื่องต้องจัดการที่นี่นิดหน่อย” “อ้อ… ค่ะ” เธอพยักหน้า “แล้ว… จะอยู่อีกนานไหมคะ?” “ยังไม่แน่ใจ” ธันวาถอนหายใจเบาๆ “คงต้องดูสถานการณ์ก่อน” ทั้งสองคนนั่งเงียบไปอีกครั้ง อลิสาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เธอควรจะรีบกลับไปเสียมากกว่าที่จะมานั่งคุยกับเขาแบบนี้ “เอ่อ… ฉันว่าฉันต้องไปแล้วล่ะค่ะ” เธอพูดพลางจะลุกขึ้น “เดี๋ยวก่อน” ธันวาคว้าแขนเธอไว้เบาๆ “คุยกันอีกหน่อยไม่ได้เหรอ? ผม… อยากคุยกับเธอ” อลิสาชะงัก เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วทรุดตัวลงนั่งเหมือนเดิม “ก็ได้ค่ะ” “ขอโทษนะ” ธันวาพูดขึ้น “ที่วันนั้น… ไม่ได้บอกอะไรให้ดีกว่านี้” “ไม่เป็นไรค่ะ” อลิสาพูดเสียงเรียบ “มันผ่านมานานแล้ว” “สำหรับคุณอาจจะใช่” ธันวาว่า “แต่สำหรับผม… บางทีมันก็ยังเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน” คำพูดของเขาทำเอาอลิสาใจหายวาบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาโดยไม่รู้ตัว แววตาของธันวาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา “คุณ… คิดถึงฉัน?” เธอถามอย่างแผ่วเบา ธันวาพยักหน้าช้าๆ “คิดถึง… ตลอดเวลา” คำสารภาพนั้น ทำเอาอลิสาถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรดี ความรู้สึกที่เธอซุกซ่อนไว้มาตลอดสามปี กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง “ฉัน… ก็เหมือนกัน” เธอสารภาพออกไปอย่างห้ามใจไม่ได้ ธันวายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอลิสาอบอุ่นอย่างประหลาด “แล้ว… ทำไมเราถึงต้องแยกกันล่ะอลิสา?” เขาถาม “ถ้าเรายังคิดถึงกันขนาดนี้” คำถามนั้น ทำให้บรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง อลิสารู้ดีว่าอะไรคือเหตุผลของการจากลาครั้งนั้น แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าธันวาจะเข้าใจ “คุณรู้ดี” เธอตอบเสียงแข็ง “คุณเลือกเส้นทางของคุณเอง” “ผมรู้” ธันวายอมรับ “แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่า… มันจะทำให้ผมเสียใจมากขนาดนี้” “แล้วไงคะ?” เธอถาม “ตอนนี้คุณกลับมาแล้ว จะกลับไปทำตามความฝันของคุณต่อรึเปล่า?” “ผม… ไม่แน่ใจ” ธันวาว่า “ตอนนี้ผมแค่อยากรู้… ว่าคุณล่ะ? ยังรักผมอยู่ไหม?” คำถามนั้น ตรงไปตรงมาจนทำให้อลิสาแทบจะสำลักกาแฟ เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะได้ยินคำถามนี้จากปากเขาอีกครั้ง “ฉัน… ไม่รู้” เธอตอบอย่างซื่อสัตย์ “ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไรกันแน่” “เราค่อยๆ ดูกันนะ” ธันวาว่า “ผม… อยากให้โอกาสเราอีกครั้ง” อลิสานั่งนิ่ง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะดีใจหรือเสียใจกับคำพูดนั้น การกลับมาของธันวาทำให้ชีวิตของเธอที่เคยสงบสุขกลับวุ่นวายอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความหวังบางอย่างที่แอบซ่อนอยู่ “ฉัน… ต้องไปแล้วจริงๆ” เธอพูดพลางลุกขึ้นยืน “ไว้… ถ้ามีโอกาส” ธันวายิ้ม “ไว้เจอกันนะอลิสา” อลิสาสูดหายใจลึก พยักหน้าให้เขา แล้วรีบเดินออกจากร้านกาแฟไป ปล่อยให้ธันวานั่งอยู่เพียงลำพังกับกาแฟที่ยังคงเหลืออยู่เต็มแก้ว