อาการของคุณสมชายค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ คุณหมอแจ้งว่าอีกไม่นานก็จะสามารถกลับบ้านได้ อลิสารู้สึกเบาใจขึ้นมาก เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ที่โรงพยาบาล คอยดูแลเอาใจใส่คุณพ่ออย่างใกล้ชิด ส่วนธันวา ก็ยังคงวนเวียนมาหาอยู่เสมอ แม้จะมีภารกิจงานที่ต้องสะสาง แต่เขาก็ไม่เคยละเลยที่จะมาให้กำลังใจอลิสาและเยี่ยมคุณสมชาย “วันนี้คุณพ่อดูสดใสขึ้นนะคะ” อลิสาพูดกับธันวา ขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งคุยกันที่สวนของโรงพยาบาล “ใช่ครับ” ธันวาตอบ “ผมดีใจที่เห็นคุณพ่ออาการดีขึ้นเรื่อยๆ” “ถ้าคุณพ่อกลับบ้านแล้ว เราคงมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะเลย” อลิสารู้สึกใจเต้นเมื่อคิดถึงอนาคต “ผมพร้อมเสมอครับ” ธันวาจับมือเธอ “ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น” “แต่… เพื่อนๆ ของหนูบางคนยังไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นะ” อลิสาอดที่จะพูดถึงเรื่องนี้ไม่ได้ “พวกเขาเป็นห่วงหนู” “ผมเข้าใจ” ธันวาถอนหายใจ “ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดพลาดไปมาก ผมคงต้องใช้เวลาพิสูจน์ตัวเองกับพวกเขา” “ฉันก็หวังว่าพวกเขาจะเข้าใจนะ” อลิสาบอก “อย่างน้อย คุณพ่อก็เริ่มเปิดใจแล้ว” “นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผมตอนนี้ครับ” ธันวาตอบ “การที่คุณพ่อของคุณยอมรับผม คือกำลังใจที่ดีที่สุดแล้ว” วันรุ่งขึ้น คุณสมชายได้กลับบ้านแล้ว อลิสาและธันวาช่วยกันเตรียมห้องนอนของคุณพ่อให้พร้อมสำหรับการพักฟื้น บรรยากาศภายในบ้านอบอุ่นและเต็มไปด้วยความสุขอีกครั้ง “คุณพ่อคะ วันนี้เหนื่อยไหมคะ” อลิสารีบเข้าไปประคองคุณพ่อเมื่อท่านกลับถึงบ้าน “ไม่เหนื่อยหรอกลูก” คุณสมชายตอบ “แค่… อยากจะพักผ่อน” “ธันวาช่วยจัดเตียงให้คุณพ่อแล้วนะคะ” อลิสาบอก “ขอบใจมากนะธันวา” คุณสมชายกล่าว “ไม่เป็นไรครับคุณสมชาย” ธันวาตอบ “ผมยินดีเสมอครับ” ช่วงเวลาของการพักฟื้นของคุณสมชายเต็มไปด้วยความรักและความเอาใจใส่จากทุกคน อลิสาดูแลคุณพ่ออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ธันวาเองก็คอยมาช่วยแบ่งเบาภาระอยู่เสมอ เขาจะคอยซื้อของใช้จำเป็นมาให้บ้าง มาช่วยทำความสะอาดบ้านบ้าง หรือไม่ก็แค่นั่งเป็นเพื่อนคุยกับคุณสมชาย “ธันวา” คุณสมชายเรียกธันวาขณะที่เขากำลังรดน้ำต้นไม้ในสวน “เข้ามานี่หน่อยสิ” ธันวาเดินเข้าไปหาคุณสมชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ริมระเบียง “ครับคุณสมชาย” “พ่ออยากจะคุยกับธันวาเรื่องอลิสา” คุณสมชายกล่าว “พ่อรู้ว่าธันวาเคยทำผิดพลาดไป แต่พ่อก็เห็นว่าธันวาเปลี่ยนแปลงไปจริงๆ” “ผมจะไม่มีวันทำให้คุณสมชายผิดหวังอีกครับ” ธันวาตอบอย่างมั่นใจ “พ่อก็หวังอย่างนั้น” คุณสมชายพยักหน้า “อลิสาเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อ พ่อรักเธอมาก พ่อไม่อยากเห็นเธอต้องเสียใจอีก” “ผมเข้าใจครับ” ธันวาตอบ “ผมจะดูแลอลิสาให้ดีที่สุดครับ” “ดี” คุณสมชายยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น… พ่อก็สบายใจแล้ว” การสนทนาระหว่างคุณสมชายและธันวา ทำให้ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นกว่าเดิม อลิสาเห็นดังนั้นก็รู้สึกดีใจที่พ่อของเธอได้เปิดใจให้กับคนที่เธอรักอย่างแท้จริง แต่แล้ว… เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่ออลิสาได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนสนิทคนหนึ่ง “อลิสา… ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ” เสียงปลายสายสั่นเครือ “เธอ… ต้องรีบมาหาฉันนะ” “มีอะไรเหรอแก?” อลิสารู้สึกใจหาย “ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น?” “มัน… มันเกี่ยวกับธันวา” เพื่อนของเธอตอบ อลิสาใจหล่นวูบ “เกิดอะไรขึ้นกับธันวา?” “ฉัน… ฉันเจอเขา” เสียงเพื่อนของเธอสะอื้น “เมื่อคืนนี้… ฉันเจอเขาอยู่กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง” “อะไรนะ?” อลิสาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “แกแน่ใจเหรอ? แกเห็นอะไร?” “ฉันเห็นกับตาตัวเองเลยอลิสา” เพื่อนของเธอพูดทั้งน้ำตา “เขา… เขาอยู่กับผู้หญิงคนนั้นในผับ แล้ว… เขาก็ออกไปกับผู้หญิงคนนั้น” อลิสาตัวชาไปหมด สมองว่างเปล่า เธอไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี “แก… แกจำผิดคนหรือเปล่า?” “ไม่… ฉันจำไม่ผิดแน่ๆ อลิสา” เสียงเพื่อนของเธอยืนยัน “ฉันเห็นชัดเจน” หลังจากวางสาย อลิสานั่งนิ่งราวกับถูกสาป เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่ได้ยินได้ เธอคิดถึงคำพูดของธันวาที่บอกว่าจะรักเธอคนเดียว จะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก แล้วนี่มันคืออะไร? ธันวาโทรศัพท์เข้ามาหาเธอพอดี “ที่รัก เป็นไงบ้าง?” อลิสาพยายามกลั้นน้ำตา “ธันวา… เรา… เราต้องคุยกัน” “มีอะไรเหรอ?” ธันวาได้ยินเสียงผิดปกติของเธอ “เกิดอะไรขึ้น?” “เมื่อคืนนี้… คุณไปอยู่ที่ไหนมา?” อลิสาถาม เสียงสั่นเครือ ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง “ฉัน… ฉันไปเจอเพื่อนเก่ามานิดหน่อยน่ะ” เขาตอบตะกุกตะกัก “เจอเพื่อนเก่า… ที่ไหน?” อลิสาถามต่อ “ก็… ผับแถวทองหล่อ” ธันวาตอบ หัวใจของอลิสาบีบรัด “แล้ว… คุณไปกับใคร?” “ก็… เพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน” ธันวาตอบอ้อมแอ้ม “ผู้หญิงคนนั้น… ใช่ไหม?” อลิสาถาม เสียงของเธอเริ่มดังขึ้น ธันวาเงียบไปนานมาก จนอลิสาแทบจะทนไม่ไหว “ธันวา… ตอบฉันสิ!” “อลิสา… คือ…” ธันวาอ้ำอ้าอึ้ง “มัน… ไม่เหมือนที่เธอคิดนะ” “แล้วมันเหมือนที่ฉันคิดยังไง?” อลิสาถามกลับ น้ำตาไหลอาบแก้ม “เพื่อนฉันเห็นคุณอยู่กับผู้หญิงคนอื่น แล้วคุณก็ออกไปกับเขา! นี่มันหมายความว่ายังไง ธันวา? คุณหลอกฉันเหรอ?” “เปล่า! ผมไม่ได้หลอกคุณนะ!” ธันวาขึ้นเสียง “ผมจะอธิบายให้ฟัง” “ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น!” อลิสาตะคอกกลับ “ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!” เธอวางสายไปทันที เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงมาอีกครั้ง ความเชื่อใจที่เธอเพิ่งจะเริ่มสร้างขึ้นมาใหม่ กำลังจะแตกสลายไปในพริบตา