“ธันวา” เสียงของอลิสาแหบพร่ากว่าปกติ เธอกลั้นน้ำตาที่พร้อมจะไหลรินออกมาทุกเมื่อ “ฉัน… ฉันอยากจะคุยกับคุณอีกครั้ง” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของธันวาจะดังขึ้นมา “อลิสา! คุณ… คุณจะให้โอกาสผมจริงๆ เหรอ” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ เต็มไปด้วยความหวังและความไม่แน่ใจ “ฉัน… ฉันยังไม่แน่ใจทั้งหมดหรอก” อลิสาตอบเสียงเบา “แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่าฉันกำลังพยายามอยู่” “ขอบคุณครับอลิสา ขอบคุณมากๆ” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงปนเปื้อนความซาบซึ้ง “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้งจริงๆ” “ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น” อลิสาถอนหายใจ “คุณ… คุณอยากเจอฉันไหม” “อยากครับ! อยากมากที่สุด” ธันวาตอบทันควัน “คุณสะดวกที่ไหน เมื่อไหร่ ผมไปหาคุณได้ทันที” “พรุ่งนี้… ที่ร้านกาแฟเดิมของเราตอนบ่ายสองโมง” อลิสาบอก “ฉัน… ฉันอยากให้เราคุยกันแบบเปิดอก” “ได้เลยครับ ผมจะไปรอ” ธันวาตอบรับอย่างกระตือรือร้น “ผมจะไปถึงก่อนเวลา คุณไม่ต้องกังวลนะ” บทสนทนาจบลง ทิ้งให้อลิสาจมดิ่งลงในห้วงความคิดอีกครั้ง เธอตัดสินใจให้โอกาสธันวา แต่ในใจก็ยังมีความหวาดระแวงและความไม่มั่นคงอยู่เต็มไปหมด การจะฟื้นฟูความเชื่อใจที่แตกสลายไปนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด เธอรู้ดีว่าธันวาเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน เขาคงกำลังแบกรับความกดดันมหาศาลที่จะต้องพิสูจน์ตัวเองให้เธอเห็นอีกครั้ง ตลอดทั้งคืน อลิสาแทบจะไม่ได้นอน เธอพลิกตัวไปมา พยายามทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับธันวา ตั้งแต่เริ่มต้นความสัมพันธ์ที่หวานชื่น จนถึงวันที่มันพังทลายลง เธอจำได้ถึงวันแรกที่พบกัน รอยยิ้มของเขา ดวงตาที่ฉายแววอ่อนโยน ทุกอย่างยังคงชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ แล้วภาพของเขากับผู้หญิงคนอื่นก็แทรกเข้ามา ทำลายความทรงจำดีๆ เหล่านั้นจนหมดสิ้น “แม่คะ” อลิสาเดินเข้าไปหาคุณหญิงมณีรัตน์ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องนั่งเล่น “หนู… หนูตัดสินใจแล้วค่ะ” คุณหญิงมณีรัตน์ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ มองลูกสาวด้วยความเข้าใจ “ลูกจะลองคุยกับธันวาอีกครั้งใช่ไหม” อลิสาพยักหน้า “ค่ะแม่ หนูจะลองให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง” “ดีแล้วลูก” คุณหญิงมณีรัตน์ยิ้มให้ “การให้อภัยเป็นสิ่งที่ดีที่สุดนะลูก แต่ก็อย่าลืมดูแลหัวใจตัวเองด้วย” “หนูจะระวังค่ะแม่” อลิสาตอบ “แต่หนูก็ยังคงกลัวอยู่ดี” “ความกลัวเป็นเรื่องธรรมดา” คุณหญิงมณีรัตน์กล่าว “แต่ลูกต้องไม่ปล่อยให้ความกลัวมาบงการชีวิตของลูกนะ” เช้าวันต่อมา อลิสาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความตื่นเต้น ความกังวล และความหวัง เธอพยายามแต่งตัวให้ดูดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะสามารถซ่อนความรู้สึกที่อ่อนไหวภายในใจเอาไว้ได้ เมื่อถึงเวลานัด อลิสาเดินทางมาถึงร้านกาแฟก่อนธันวาเล็กน้อย เธอเลือกที่นั่งมุมในสุดของร้าน สั่งเครื่องดื่ม และนั่งรอพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่นานนัก ประตูร้านก็เปิดออก ธันวาเดินเข้ามา เขาดูเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย แต่แววตาของเขาก็ฉายประกายความหวังเมื่อเห็นอลิสา “อลิสา” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ แล้วเดินตรงมาหา “ผมมาแล้ว” อลิสานั่งนิ่ง จ้องมองเขา ธันวานั่งลงตรงข้ามเธอ แล้วสั่งเครื่องดื่ม บรรยากาศระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยความอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็มีความอบอุ่นซ่อนอยู่ “คุณ… คุณอยากจะเริ่มคุยก่อนไหม” อลิสาเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน ธันวาพยักหน้า “ผมขอโทษนะอลิสา สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ผมรู้ว่าคำขอโทษมันอาจจะไม่เพียงพอ แต่มันคือทั้งหมดที่ผมมีให้คุณตอนนี้” “ฉันรู้” อลิสาตอบ “และฉันก็กำลังพยายามที่จะให้อภัยคุณ” “ผมรู้ว่ามันยาก” ธันวาพูดต่อ “ผมรู้ว่าผมทำลายความเชื่อใจของคุณไปมากแค่ไหน และผมก็รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสร้างมันขึ้นมาใหม่” “ใช่” อลิสาพูดเสียงแผ่ว “บางครั้งฉันก็นึกถึงภาพวันนั้นแล้ว… ฉันยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่” น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของอลิสา ธันวาเห็นดังนั้น ก็ยื่นมือมาจะจับมือเธอ แต่อลิสารู้สึกได้ถึงความลังเล เธอจึงชักมือกลับ “ผมเสียใจจริงๆ ครับอลิสา” ธันวาพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผมไม่รู้ว่าผมจะอธิบายยังไงให้คุณเข้าใจได้ดีที่สุด แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน และผมไม่เคยคิดที่จะนอกใจคุณจริงๆ” “แล้วเรื่องนั้นมันคืออะไร” อลิสาถามเสียงสั่นเครือ “ฉันเห็นกับตาตัวเองนะธันวา” “มัน… มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ” ธันวาพยายามอธิบาย “วันนั้นผมกำลังจะไปหาคุณที่บ้าน แต่ผมเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย ผมก็เลยแวะไปหาเพื่อนที่ทำงานก่อนเพื่อจะให้เขาช่วยดูรถให้ แล้ว… แล้วคนที่เราเห็นด้วยกันในวันนั้น เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงานที่เข้ามาช่วยดูรถให้ผมเฉยๆ ครับ” อลิสาเงียบไป เธอพยายามประมวลผลคำพูดของเขา มันฟังดูสมเหตุสมผล แต่ความเจ็บปวดในใจเธอมันก็ยังคงมีอยู่ “แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน” อลิสาถาม “ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดไปแบบนั้น” “ตอนนั้นผม… ผมตกใจมากครับ” ธันวาอธิบาย “ผมเห็นคุณยืนอยู่ตรงนั้นพอดี ผมพยายามจะเข้าไปหาคุณ แต่คุณก็รีบเดินจากไปก่อน ผมพยายามโทรหาคุณ แต่คุณก็ไม่รับสาย ผมพยายามส่งข้อความไปหาคุณ แต่คุณก็ไม่อ่าน ผม… ผมไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ” “คุณปล่อยให้ฉันคิดไปเองถึงขนาดนี้” อลิสาพูด น้ำเสียงของเธอเริ่มแข็งกร้าวขึ้น “คุณรู้ไหมว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน” “ผมรู้ครับอลิสา ผมรู้” ธันวาก้มหน้าลง “ผมผิดเอง ผมผิดเองจริงๆ ที่ไม่พยายามอธิบายให้ดีกว่านี้ ผมปล่อยให้คุณเข้าใจผิดมาตลอด ผมขอโทษจริงๆ” อลิสารู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่คอ เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อคุณได้มากแค่ไหน” “ผมเข้าใจครับ” ธันวาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ดวงตาของเขาแดงก่ำ “ผมจะไม่ขอให้คุณเชื่อผมทันที ผมจะพิสูจน์ตัวเองให้คุณเห็นเอง ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง” “คุณจะพิสูจน์ยังไง” อลิสาถาม “คุณจะให้เวลาผมพิสูจน์ตัวเองสักครั้งได้ไหมครับอลิสา” ธันวาถามด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “ผมจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ ผมจะให้คุณเห็นว่าผมรักคุณมากแค่ไหน และผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีก” อลิสาหลับตาลง พยายามสงบสติอารมณ์ เธอได้ยินคำพูดของธันวา แต่ในใจก็ยังมีความกังวลอยู่ลึกๆ “ฉัน… ฉันจะให้โอกาสคุณ” อลิสาตัดสินใจ “แต่ถ้าคุณทำให้ฉันผิดหวังอีกครั้ง… ฉันคงไม่สามารถให้อภัยคุณได้อีกแล้ว” “ผมเข้าใจครับอลิสา” ธันวาพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังเด็ดขาด” การพูดคุยในครั้งนี้จบลงด้วยความรู้สึกที่ยังไม่คลี่คลายทั้งหมด อลิสาได้ให้โอกาสธันวาอีกครั้ง แต่เส้นทางข้างหน้าก็ยังคงเต็มไปด้วยอุปสรรคและความไม่แน่นอน