การเผชิญหน้ากับอรุณในวันนั้น ทำให้อลิสารู้สึกไม่สบายใจอยู่หลายวัน เธอพยายามที่จะเชื่อใจธันวา แต่ภาพของอรุณกับธันวาในวันนั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ “ธันวาคะ” อลิสาเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน “ฉัน… ฉันอยากจะถามเรื่องวันนั้นอีกครั้ง” ธันวาชะงักไปเล็กน้อย “คุณ… คุณยังกังวลอยู่เหรอครับ” “ค่ะ” อลิสาตอบ “ฉัน… ฉันแค่อยากจะให้คุณเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟังจริงๆ” ธันวาถอนหายใจยาว “ผมเข้าใจครับอลิสา” เขาปล่อยมือจากจานอาหาร แล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธออย่างจริงจัง “ผมขอโทษจริงๆ ที่ผมไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟังอย่างละเอียด” “วันนั้น… ผมไปหาคุณที่บ้าน แต่คุณไม่อยู่” ธันวาเริ่มเล่า “ผมเลยแวะไปหาอรุณที่คอนโดฯ เพื่อจะขอให้เธอช่วยส่งเอกสารบางอย่างให้คุณ เพราะผมรู้ว่าคุณต้องการมันด่วน” “เอกสารอะไรคะ” อลิสาถาม “เป็นเอกสารเกี่ยวกับโครงการที่คุณกำลังทำอยู่ครับ” ธันวาอธิบาย “ผมบังเอิญไปเจอเอกสารลับของบริษัทที่เกี่ยวข้องกับโครงการของคุณ ผมเลยรีบนำไปให้คุณ” “แล้ว… ทำไมคุณถึงไปหาอรุณ” อลิสาถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงไม่ไว้วางใจ “เพราะตอนนั้นผมไม่รู้จะติดต่อคุณยังไงจริงๆ ครับ” ธันวาตอบ “ผมลองโทรหาคุณแล้ว แต่คุณไม่รับสาย ผมเลยคิดว่าถ้าให้อรุณที่เป็นเพื่อนร่วมงานของคุณช่วยส่งให้มันน่าจะเร็วกว่า” “แต่… ฉันเห็นคุณกับเธอในลักษณะที่…” อลิสายังคงไม่กล้าพูดตรงๆ “ผมรู้ครับ” ธันวากล่าว “ตอนนั้นผมกำลังจะเอากุญแจรถคืนให้อรุณ เพราะเธอช่วยดูรอยขีดข่วนที่รถให้ผม แล้วคุณก็เข้ามาเห็นพอดี” “แล้ว… ทำไมคุณถึงไม่เข้าไปหาฉัน” อลิสาถาม “ผมพยายามแล้วครับอลิสา” ธันวาตอบ “แต่คุณรีบเดินหนีไปก่อน ผมพยายามโทรหาคุณ แต่คุณก็ไม่ยอมรับสาย ผมเลยคิดว่าคุณคงโกรธผมมากจริงๆ” “แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฉันเรื่องนี้เลย” อลิสาถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “ผม… ผมอายครับ” ธันวาสารภาพ “ผมอายที่ผมทำผิดพลาดไป ผมอายที่ผมไม่สามารถอธิบายให้คุณเข้าใจได้ ผมกลัวว่าถ้าผมบอกคุณไป คุณจะยิ่งไม่เชื่อใจผม” อลิสารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น หัวใจของเธอเริ่มสับสนมากขึ้น เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อคำพูดของธันวาหรือไม่ “แล้ว… เอกสารนั้นล่ะ” อลิสาถาม “มันคืออะไร” ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง “ผม… ผมไม่ได้เอามันไปให้คุณในวันนั้นครับ” “หมายความว่าไง” อลิสาถามด้วยความตกใจ “ผม… ผมทำมันหายครับ” ธันวาพูดเสียงเบา “ตอนที่ผมกำลังจะเข้าไปหาคุณที่บ้าน ผมดันทำกระเป๋าเอกสารหล่นหายไป ผมไม่รู้ว่ามันหายไปที่ไหน” อลิสาอึ้ง เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังจะพังทลายลงอีกครั้ง “คุณ… คุณทำมันหายจริงๆ เหรอ” อลิสาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ใช่ครับอลิสา” ธันวาตอบ “ผมขอโทษจริงๆ ผมผิดเอง ผมผิดพลาดไปหมดทุกอย่าง” น้ำตาเริ่มไหลรินลงมาบนแก้มของอลิสา เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไร” อลิสาพูดทั้งน้ำตา “ฉัน… ฉันเสียใจมาก” “ผมรู้ครับ” ธันวาเอื้อมมือมาจับมือเธอ “ผมเสียใจยิ่งกว่าคุณอีกครับ ผมไม่รู้ว่าผมจะแก้ไขความผิดพลาดครั้งนี้ยังไง” “เรื่องเอกสารมันไม่สำคัญเท่าเรื่องความเชื่อใจหรอกธันวา” อลิสาพูด “แต่การที่คุณไม่เคยบอกความจริงกับฉันเลย… นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุด” “ผมรู้ครับ” ธันวาพยักหน้า “ผมผิดเองที่ปิดบังคุณ ผมขอโทษจริงๆ” อลิสาปล่อยให้ความเสียใจเข้าท่วมท้น เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับธันวาจะดำเนินต่อไปอย่างไร “ฉัน… ฉันขอเวลาหน่อยนะธันวา” อลิสาพูด “ฉัน… ฉันต้องการเวลาที่จะคิด” “ได้ครับอลิสา” ธันวาตอบรับ “ผมจะรอ” ธันวาปล่อยมืออลิสา เขาเข้าใจดีว่าเธอต้องการเวลา เขาเองก็ต้องการเวลาที่จะทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างเช่นกัน หลังจากคืนนั้น อลิสาจมดิ่งลงไปในความเศร้าอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าเธอได้ให้โอกาสธันวาไปแล้ว แต่เขากลับไม่ได้เล่าความจริงทั้งหมดให้เธอฟังตั้งแต่แรก “อลิสา” คุณหญิงมณีรัตน์เดินเข้ามาหาลูกสาว “เป็นอะไรไปลูก” “หนู… หนูเสียใจค่ะแม่” อลิสาเล่าเรื่องที่ธันวาเพิ่งสารภาพทั้งหมดให้แม่ฟัง คุณหญิงมณีรัตน์ฟังอย่างตั้งใจ “แม่เข้าใจนะลูกว่าลูกเสียใจ” “หนูไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อดีค่ะแม่” อลิสาพูด “หนูรักเขา แต่หนูก็ไม่รู้ว่าจะเชื่อใจเขาได้อีกหรือเปล่า” “ลูกต้องฟังเสียงหัวใจของตัวเองนะลูก” คุณหญิงมณีรัตน์ปลอบ “ถ้าลูกยังรักเขาอยู่ และคิดว่าเขาสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้จริงๆ ก็ลองให้โอกาสเขาอีกครั้ง แต่ถ้าลูกไม่ไหวจริงๆ ก็ปล่อยวางนะลูก” อลิสาพยักหน้า เธอรู้ว่าแม่พูดถูก แต่การตัดสินใจครั้งนี้มันยากเหลือเกิน.