ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นมาจากทางเดิน มุ่งตรงมายังห้องทำงานของจิระ คุณวิชัยปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับกลุ่มคนรูปร่างกำยำสองสามคน ใบหน้าของเขาฉายแววโกรธเกรี้ยว ดวงตาขวางมองมายังจิระและอลิสาอย่างไม่วางตา อรุณที่ยืนอยู่ข้างอลิสาผงะถอยหลังไปเล็กน้อย รู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดที่แผ่กระจายออกมา “แก!” คุณวิชัยตะโกนเสียงดัง ชี้มาที่จิระ “แกคิดว่าแกทำอะไรอยู่!” จิระยืนนิ่งเผชิญหน้า เขาไม่แสดงอาการหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย “ผมกำลังทำสิ่งที่ถูกต้องครับ คุณวิชัย” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว อลิสาขยับเข้ามาใกล้จิระเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาจากเขา เธอหันไปมองคุณวิชัยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย “คุณวิชัยคะ เกิดอะไรขึ้นคะ” เธอถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความหนักแน่น คุณวิชัยหันมามองอลิสา แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยว เป็นความประหลาดใจระคนไม่พอใจ “เธอมายุ่งอะไรด้วย อลิสา” เขาถาม “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของเธอ” “แต่ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องของฉันแล้วค่ะ” อลิสาตอบ “คุณจิระเป็นเพื่อนของฉัน และฉันก็ไม่ชอบการใช้กำลังหรือการข่มขู่ใคร” “เพื่อน?” คุณวิชัยหัวเราะเยาะ “นับตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ฉันคิดว่าเธอรู้จักฉันดีพอที่จะรู้ว่าใครคือคนที่เธอควรจะเชื่อใจ” “ฉันเชื่อในความถูกต้องค่ะ คุณวิชัย” อลิสาตอบ “และฉันเชื่อในสิ่งที่ฉันเห็น” กลุ่มคนที่มากับคุณวิชัยเริ่มขยับเข้ามาใกล้ อรุณที่ยืนอยู่ข้างๆ อลิสาเริ่มมีท่าทางประหม่า “คุณวิชัยคะ ใจเย็นๆ ก่อนครับ” เขาพยายามพูดไกล่เกลี่ย “อาจจะมีความเข้าใจผิดกัน” “ความเข้าใจผิด?” คุณวิชัยหันขวับไปมองอรุณ “แกเป็นใคร! มายุ่งอะไรกับฉัน!” “ผม… ผมแค่อยากให้ทุกคนใจเย็นๆ ครับ” อรุณพูดเสียงอ่อย คุณวิชัยไม่สนใจคำพูดของอรุณ เขาหันกลับมามองจิระอีกครั้ง “แกคิดว่าแกจะหนีฉันพ้นงั้นเหรอ จิระ! แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ ที่พยายามจะแย่งชิงสิ่งที่แกไม่มีวันได้ไป!” “ผมไม่ได้พยายามจะแย่งชิงอะไรครับ” จิระตอบ “ผมแค่ต้องการสิ่งที่ควรจะเป็นของผม” “สิ่งที่ควรจะเป็นของแก? ฮ่าๆๆ!” คุณวิชัยหัวเราะเสียงดัง “สิ่งที่ควรจะเป็นของแกน่ะ มันไม่มีอยู่จริง! แกมันก็แค่เศษฝุ่นที่ฉันเคยเหยียบย่ำ! อย่าคิดว่าแกจะกลับมาทำอะไรฉันได้!” “ผมไม่ใช่เศษฝุ่นครับ” จิระกล่าว “ผมคือคนที่คุณวิชัยเคยทำลายชีวิตของเขา” “ปากดี!” คุณวิชัยคำราม “พวกแก! จับไอ้จิระนี่ซะ! แล้วจับไอ้เด็กนี่ด้วย! แล้วก็อลิสา… เธอต้องไปกับฉัน!” กลุ่มคนร่างใหญ่เริ่มเคลื่อนเข้ามาหาจิระและอรุณ อลิสาจับแขนจิระแน่น เธอหันไปมองเขา “คุณจิระคะ” เธอถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่ต้องห่วงครับคุณอลิสา” จิระพูดพลางบีบมือเธอเบาๆ “ผมจัดการเอง” ทันใดนั้น ประตูอีกบานหนึ่งของห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังเข้ามาอย่างเร่งรีบ ธันวาปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองสามนาย ใบหน้าของเขานิ่งขรึม แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “หยุดเดี๋ยวนี้นะครับ คุณวิชัย” ธันวาพูดเสียงดัง “คุณถูกจับกุมข้อหายักยอกทรัพย์ ฉ้อโกง และพยายามทำร้ายร่างกายผู้อื่น” คุณวิชัยหันไปมองธันวาด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา “ธันวา! แกมาทำอะไรที่นี่! ใครสั่งให้แกมา!” “ผมมาตามคำขอของอลิสาครับ” ธันวาตอบ “และนี่คือหลักฐานที่ผมรวบรวมมา” เขาชูแฟ้มเอกสารในมือขึ้น “เอกสารที่คุณยักยอกเงินจากบริษัทของจิระ หลักฐานการปลอมแปลงเอกสาร และพยานบุคคล” กลุ่มคนของคุณวิชัยหยุดชะงักเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ พวกเขาไม่กล้าขยับอีกต่อไป คุณวิชัยหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองอลิสาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “เธอ… เธอมันตัวดี! อลิสา! ฉันจะไม่มีวันลืมเรื่องนี้!” “คุณวิชัยคะ” อลิสาตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “คุณทำสิ่งผิดไว้ คุณต้องรับผิดชอบ” “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาสั่งสอนฉัน!” คุณวิชัยตะโกน แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าควบคุมตัวไว้ได้อย่างรวดเร็ว อรุณถอนหายใจอย่างโล่งอก เขามองไปที่จิระและอลิสา “ผม… ผมขอโทษครับคุณจิระ คุณอลิสา” “ไม่เป็นไรค่ะคุณอรุณ” อลิสาตอบ “คุณก็เป็นแค่คนกลาง” ธันวาเดินเข้ามาหาอลิสาและจิระ “เป็นไงบ้างครับ” เขาถาม “เกือบไปแล้วค่ะ” อลิสาตอบ “แต่สุดท้าย ทุกอย่างก็จบลงด้วยดี” จิระมองธันวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ “ขอบคุณมากครับคุณธันวา” เขาพูด “ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงไม่สามารถพิสูจน์ความจริงได้” “ผมดีใจที่ได้ช่วยครับ” ธันวาตอบ “แล้วก็… อลิสา ผมดีใจที่คุณตัดสินใจถูก” อลิสาอมยิ้มให้กับธันวา เธอมองไปที่จิระ ที่ตอนนี้ดูผ่อนคลายลงแล้ว ความตึงเครียดที่เคยปกคลุมห้องทำงานเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความโล่งใจ และความหวังใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น