หลังจากที่เจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวคุณวิชัยและกลุ่มคนของเขาออกไปจากห้องทำงาน บรรยากาศก็กลับมาสู่ความสงบอีกครั้ง อรุณจัดการเรื่องเอกสารต่างๆ ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นอย่างเงียบๆ เขาดูอึดอัดเล็กน้อย ราวกับไม่แน่ใจว่าจะต้องพูดอะไรกับจิระและอลิสาดี ธันวาเก็บเอกสารหลักฐานที่เขาเตรียมมาทั้งหมดลงในกระเป๋า เขาหันมามองอลิสา “ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ คุณอลิสา” เขาบอก “เรื่องของคุณวิชัยจะถูกส่งต่อไปยังศาล ผมจะคอยอัปเดตให้คุณทราบเป็นระยะ” “ขอบคุณมากนะคะคุณธันวา” อลิสาตอบ “ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี” “ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ” ธันวาตอบ “ผมทำในสิ่งที่ผมควรทำ” เขามองไปที่จิระ “ผมดีใจที่คุณสองคนได้พิสูจน์ความจริงได้สำเร็จ” จิระพยักหน้า “ใช่ครับ” เขาตอบ “ผมเป็นหนี้บุญคุณคุณธันวามาก” “ผมขอตัวก่อนนะครับ” ธันวาพูด “มีอะไรติดขัด หรือต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติม ก็บอกได้นะครับ” “แน่นอนครับ” จิระตอบ “ถ้ามีอะไร ผมจะติดต่อคุณธันวาไป” เมื่อธันวาเดินออกจากห้องไปแล้ว อลิสาก็หันไปมองจิระ “คุณเป็นยังไงบ้างคะ” เธอถามด้วยความเป็นห่วง จิระถอนหายใจยาว “ผม… รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกครับ” เขาตอบ “ผมไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องมันจะจบลงแบบนี้” “คุณทำได้ดีมากค่ะ” อลิสาให้กำลังใจ “คุณเข้มแข็งมาก” “ผมทำคนเดียวไม่ได้นะครับ” จิระพูดพลางมองไปที่อลิสา “ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงไม่สามารถสู้กับคุณวิชัยได้” “เราช่วยกันค่ะ” อลิสาตอบ “และฉันก็เชื่อในตัวคุณมาตลอด” อรุณที่ยังคงเก็บกวาดอยู่เงียบๆ ทนไม่ไหวที่จะต้องพูด “คุณจิระครับ คุณอลิสาครับ” เขาเรียก “ผม… ผมอยากจะขอโทษครับ” จิระและอลิสาหันไปมองอรุณ “ขอโทษเรื่องอะไรคะคุณอรุณ” อลิสาถาม “เรื่องที่ผม… ผมเคยเชื่อคุณวิชัย” อรุณพูดเสียงเบา “ผมไม่รู้เลยว่าคุณวิชัยเป็นคนแบบนี้ ผมเสียใจจริงๆ ที่ผม… เคยเข้าใจผิดคุณจิระ” จิระยิ้มบางๆ “ผมเข้าใจครับคุณอรุณ” เขาตอบ “คุณวิชัยเป็นคนฉลาด แกหลอกคนเก่ง” “แต่ผมก็ไม่น่าจะเชื่อเขาเลย” อรุณพูดต่อ “ผมควรจะเชื่อคุณจิระมากกว่า” “คุณอรุณคะ” อลิสาพูด “ทุกคนผิดพลาดกันได้ค่ะ สิ่งสำคัญคือเราเรียนรู้จากความผิดพลาดนั้น” “ผมจะเรียนรู้จากความผิดพลาดครั้งนี้ครับคุณอลิสา” อรุณกล่าว “และผมจะไม่ทำให้ใครต้องผิดหวังอีก” จิระเดินเข้าไปตบไหล่อรุณเบาๆ “ไม่เป็นไรครับคุณอรุณ” เขาพูด “ตอนนี้ทุกอย่างจบแล้ว” ทั้งสามคนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกโล่งใจและความเข้าใจอันดีเริ่มก่อตัวขึ้นในห้องทำงานแห่งนี้ “แล้วทีนี้เราจะทำยังไงกันต่อคะ” อลิสาถาม “เรื่องโครงการของเรา” “ผมจะช่วยคุณเต็มที่ครับคุณอลิสา” จิระตอบ “ผมจะช่วยคุณสร้างโครงการนี้ให้สำเร็จ” “ฉันก็พร้อมจะช่วยค่ะ” อลิสาบอก “เราจะช่วยกัน” “เยี่ยมเลยครับ” จิระยิ้ม “ผมรู้สึกมีความหวังอีกครั้ง” “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” อลิสาตอบ “ขอบคุณนะคะคุณจิระ” “ขอบคุณคุณอลิสา” จิระตอบ “ที่ทำให้ผมได้โอกาสกลับมาอีกครั้ง” อรุณที่เก็บกวาดเสร็จแล้ว เดินเข้ามาหา “คุณจิระครับ คุณอลิสาครับ” เขาพูด “ผมขอลาออกนะครับ” ทั้งสองคนมองอรุณด้วยความแปลกใจ “ลาออก? ทำไมคะคุณอรุณ” อลิสาถาม “ผม… ผมรู้สึกว่าผมไม่เหมาะสมที่จะทำงานที่นี่อีกต่อไปครับ” อรุณพูด “ผมอยากจะไปเริ่มต้นใหม่ที่อื่น” “คุณแน่ใจนะคะ” อลิสาถาม “เราเสียดายนะคะ” “ผมแน่ใจครับ” อรุณตอบ “ผมอยากจะขอโทษอีกครั้งนะครับ” จิระมองอรุณด้วยสายตาที่เข้าใจ “เอาเถอะครับคุณอรุณ” เขาพูด “ถ้าคุณตัดสินใจแบบนั้นแล้ว ผมก็เคารพการตัดสินใจของคุณ” “ขอให้คุณโชคดีนะครับคุณอรุณ” อลิสาอวยพร อรุณโค้งคำนับทั้งสองคน แล้วก็เดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้จิระและอลิสาอยู่ด้วยกันตามลำพัง “คุณอรุณดูเหมือนจะรู้สึกผิดจริงๆ นะคะ” อลิสาบอก “เขาเป็นคนดีครับ” จิระตอบ “แค่ถูกสถานการณ์บีบบังคับ” “ฉันหวังว่าเขาจะเจอแต่สิ่งดีๆ นะคะ” อลิสาพูด “ผมก็หวังเช่นนั้นครับ” จิระตอบ “เอาล่ะครับคุณอลิสา ได้เวลาที่เราจะเดินหน้าต่อไปแล้ว” อลิสายิ้ม “ค่ะ คุณจิระ” เธอตอบ “เราจะเดินหน้าต่อไปด้วยกัน” ทั้งสองคนมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความหวังและความตั้งใจจริงที่จะสร้างอนาคตที่ดีขึ้นมาด้วยกัน เรื่องราวของความขัดแย้งและอดีตที่เจ็บปวดกำลังจะถูกแทนที่ด้วยโอกาสใหม่ๆ ที่กำลังจะมาถึง