เช้าวันรุ่งขึ้น อลิสาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ปะปนกันไปหมด ทั้งความตื่นเต้น ความกังวล และความหวัง การได้พบธันวาอีกครั้ง และการที่เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่ายังมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเธอ มันทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความจากเมื่อคืน ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “เขาจะโทรมาจริงๆ เหรอ?” เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองอยากจะรับสายเขาหรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เธอไม่อาจจะปฏิเสธได้ ตลอดทั้งวัน อลิสาพยายามทำงานอย่างเต็มที่ เพื่อจะเบี่ยงเบนความสนใจจากความคิดเกี่ยวกับธันวา แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าที่ควร ทุกครั้งที่โทรศัพท์สั่น เธอก็จะสะดุ้งและรีบหยิบมันขึ้นมาดู จนกระทั่งช่วงบ่ายแก่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นจริงๆ เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย “ฮัลโหลค่ะ” “อลิสา?” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น “ผมธันวา” “ค่ะ… ได้ยินค่ะ” เธอตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ “ผม… โทรมาตามที่บอก” ธันวาว่า “คุณ… กำลังทำอะไรอยู่?” “กำลังทำงานค่ะ” เธอตอบ “ใกล้จะเสร็จแล้ว” “งั้น… พอเสร็จแล้ว คุณว่างไหม?” เขาถาม “ผมอยากชวนคุณไปทานข้าวเย็น” อลิสาลังเล “แต่… ฉันไม่แน่ใจ…” “นะอลิสา” เขาอ้อนวอน “แค่มื้อเดียวเอง” เสียงอ้อนวอนของธันวา ทำเอาอลิสาใจอ่อน “ก็ได้ค่ะ” เธอตอบ “แล้ว… เจอกันที่ไหนคะ?” “ร้านอาหารอิตาเลียนแถวทองหล่อ?” เขาเสนอ “ร้านโปรดของคุณไง” อลิสายนิดๆ “คุณ… ยังจำได้เหรอคะ?” “จำได้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ” ธันวาตอบ “จนถึงวันนี้” บทสนทนาสั้นๆ นี้ ทำให้หัวใจของอลิสาเต้นแรงอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในอดีต เมื่อถึงเวลานัดหมาย อลิสาแต่งตัวอย่างเรียบร้อย เธอเลือกชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มที่ทำให้เธอดูสง่างาม เธอไม่แน่ใจว่าทำไมถึงต้องใส่ใจขนาดนี้ แต่เธอก็อยากจะดูดีที่สุดในสายตาของธันวา เมื่อไปถึงร้านอาหาร อลิสาก็เห็นธันวานั่งรออยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง เขาดูหล่อเหลาในชุดสูทสีเข้ม แววตาของเขาก็ดูมีความสุขเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา “สวยจัง” เขาเอ่ยชมทันทีที่เธอมาถึง “เหมือนเดิมเลย” “ขอบคุณค่ะ” อลิสาตอบพลางยิ้มเขินๆ “คุณก็ดูดีมากค่ะ” ทั้งสองคนนั่งลงที่โต๊ะ และสั่งอาหารด้วยบรรยากาศที่ผ่อนคลายมากขึ้นกว่าครั้งก่อนๆ “คุณ… กลับมาครั้งนี้ มีอะไรที่อยากทำเป็นพิเศษไหมคะ?” อลิสาถาม “อยาก… แก้ไขความผิดพลาดของผม” ธันวาตอบ “อยาก… พิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผม… เปลี่ยนไปแล้ว” “คุณ… เคยทำผิดพลาดอะไรคะ?” เธอถามอย่างจงใจ ธันวาถอนหายใจ “การเลือกที่จะจากไป… โดยไม่คิดถึงความรู้สึกของคุณ” “ตอนนั้น… คุณบอกว่าคุณต้องไปตามความฝันของคุณ” อลิสาเตือนความจำ “ใช่” เขายอมรับ “แต่ผมลืมไปว่า… ความฝันของผม… มันก็คือคุณ” อลิสาเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรดีกับคำพูดที่ตรงไปตรงมาของเขา “คุณ… เคยเสียใจไหมคะ?” เธอถาม “ที่เลือกแบบนั้น?” “เสียใจ… จนอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไข” ธันวาว่า “ผม… ไม่เคยมีความสุขเลย ตลอดสามปีที่ผ่านมา” “แล้ว… ทำไมถึงไม่กลับมาเร็วกว่านี้?” “ผม… ไม่แน่ใจว่าคุณจะยังรอผมอยู่ไหม” เขาตอบ “ผม… กลัว” “กลัวอะไรคะ?” “กลัว… ที่จะเสียคุณไปตลอดกาล” ธันวาว่า “การจากไปครั้งนั้น… มันก็เพียงพอแล้ว” บทสนทนาของทั้งสองคนดำเนินไปเรื่อยๆ พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องราวในอดีต ปัญหาที่เคยเกิดขึ้น และความรู้สึกที่ยังคงมีให้กัน “คุณ… รู้ไหม” ธันวาเอ่ยขึ้น “ผม… ยังเก็บรูปของคุณไว้เสมอ” อลิสารู้สึกใจเต้นแรง “จริงเหรอคะ?” “จริง” เขาพยักหน้า “ผม… ไม่เคยลืมคุณได้เลย” “ฉัน… ก็เหมือนกัน” อลิสาสารภาพ “บางครั้ง… ฉันก็แอบมองรูปของคุณเหมือนกัน” ทั้งสองคนมองตากัน ความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน กำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา “อลิสา…” ธันวาเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้ “ให้โอกาสผมอีกครั้งนะ” มือของเขาอบอุ่น สัมผัสของเขาทำให้หัวใจของอลิสาอบอุ่นตามไปด้วย “ฉัน… ไม่รู้ว่าเราจะทำได้ไหม” เธอตอบอย่างซื่อสัตย์ “มันอาจจะ… มีปัญหาอีก” “ผมรู้” ธันวาว่า “แต่ผม… อยากลอง” “ถ้าเราลองแล้ว… มันไม่สำเร็จล่ะคะ?” “อย่างน้อย… เราก็ได้ลอง” เขาตอบ “ผม… ไม่อยากให้ความรู้สึกนี้… ค้างคาอยู่ตลอดไป” อลิสาพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต “ก็ได้ค่ะ” เธอตอบ “ฉัน… จะให้โอกาสคุณ” ธันวายิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำเอาอลิสาใจละลาย “ขอบคุณนะอลิสา” เขาบีบมือเธอเบาๆ “ผม… จะทำให้คุณมีความสุข” บรรยากาศในร้านอาหารเต็มไปด้วยความหวังและความรู้สึกดีๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง อลิสาไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในขณะนี้ เธอก็รู้สึกดีที่ได้ให้โอกาสตัวเองและธันวาอีกครั้ง “ถึงบ้านแล้ว… ฉันจะส่งข้อความไปหาคุณนะคะ” เธอพูด “ผม… รออยู่นะ” ธันวาว่า “แล้ว… คืนนี้… ฝันดีนะอลิสา” “คุณก็เหมือนกันค่ะ” เธอตอบ เมื่ออลิสากลับถึงบ้าน เธอก็ส่งข้อความไปหาธันวาตามที่บอก “ถึงบ้านแล้วค่ะ” ไม่นานนัก ข้อความจากธันวาก็เด้งกลับมา “ดีใจจัง” อลิสายิ้ม เธอรู้สึกว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังสดใสขึ้นมาอีกครั้ง การกลับมาของธันวา อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสุขที่เธอตามหามาตลอดก็เป็นได้