หลังจากได้รับคำอนุญาตจากคุณสมชายและคุณหญิงมณีรัตน์ ความสัมพันธ์ของอลิสาและธันวาก็เหมือนได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง บรรยากาศที่เคยอึดอัดระหว่างทั้งสองฝ่ายค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นความอบอุ่นและความเข้าใจที่มากขึ้น แต่ถึงแม้จะได้รับโอกาสแล้ว อุปสรรคก็ยังคงมีอยู่ และบททดสอบที่สำคัญที่สุดกำลังจะมาถึง “เมื่อวานนี้… เป็นไงบ้างคะ?” อลิสาถามธันวา ขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งทานอาหารกลางวันกันที่ร้านโปรดของเธอ ธันวายิ้ม “คุณพ่อ… ท่านคุยกับผมเยอะมากเลยครับ” เขาตอบ “ท่านสอนผมหลายอย่างเลย” “แล้วคุณพ่อบอกอะไรบ้างคะ?” อลิสาอยากรู้ “ท่านบอกว่า… การที่จะรักใครสักคน มันไม่ใช่แค่การพูด แต่คือการกระทำ” ธันวาเล่า “ท่านบอกว่า ผมต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าผมเปลี่ยนไปจริงๆ” “แล้วคุณคิดว่าคุณจะพิสูจน์ได้ยังไงคะ?” อลิสาถาม “ผมจะทำให้คุณมีความสุขที่สุดครับ” ธันวาตอบ “ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ผมจะไม่ทำให้คุณต้องเสียใจอีก” “หนูก็เชื่อใจคุณค่ะ” อลิสาบอก “แต่… หนูไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะเชื่อใจคุณเหมือนหนูหรือเปล่า” “หมายถึงใครครับ?” ธันวาถาม “ก็… เพื่อนๆ ของหนูบางคนค่ะ” อลิสาตอบ “พวกเขา… ยังไม่ค่อยไว้ใจคุณเท่าไหร่” “อ๋อ…” ธันวาพยักหน้า “ผมเข้าใจ” “ตอนที่เรารู้ว่าเรากลับมาคบกัน เพื่อนๆ ของฉันก็… ตกใจกันมากค่ะ” อลิสาเล่า “หลายคนบอกว่า… ฉันใจง่ายไปหรือเปล่า” “ไม่ต้องไปสนใจคำพูดของคนอื่นหรอกครับ” ธันวาจับมือเธอไว้ “เราสองคนต่างหากที่รู้ดีที่สุด” “แต่… ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ล่ะคะ?” อลิสาถามด้วยน้ำเสียงกังวล “ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณเสมอ” ธันวาตอบอย่างหนักแน่น “ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับมันคนเดียว” ไม่กี่วันต่อมา อลิสาได้รับข่าวร้ายว่า คุณพ่อของเธอ ล้มป่วยกะทันหัน “คุณแม่คะ!” อลิสาร้องเรียกเสียงดังเมื่อเธอไปถึงโรงพยาบาล “คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ?” คุณหญิงมณีรัตน์มีสีหน้าอ่อนเพลีย “หมอบอกว่า… ท่านต้องพักผ่าตัด และต้องนอนโรงพยาบาลอีกสักพักใหญ่” อลิสารู้สึกใจเสีย เธอรีบเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย เห็นคุณพ่อของเธอนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว “คุณพ่อคะ” อลิสาจับมือท่านไว้ “หนูมาแล้วค่ะ” คุณสมชายค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนแรง “มาแล้วเหรอ” “คุณพ่อ… ไม่เป็นอะไรนะคะ” อลิสาพยายามกลั้นน้ำตา “พ่อไม่เป็นไรหรอกลูก” คุณสมชายกล่าว “แค่… มันเหนื่อยหน่อย” ธันวาที่มาถึงพร้อมกับอลิสา ยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ เขารู้สึกถึงความหนักอึ้งในใจ เขาอยากจะเข้าไปช่วยเหลือ แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าควรจะทำตัวอย่างไร “ธันวา… มาแล้วเหรอ” คุณสมชายเห็นเขา “เข้ามาสิ” ธันวาเดินเข้าไปหาคุณสมชาย “คุณสมชายครับ ผม… ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาเป็นแบบนี้” “ไม่เกี่ยวกับลูกหรอก” คุณสมชายกล่าว “มันเป็นเรื่องของสุขภาพ” ท่านเงียบไปครู่หนึ่ง “แต่… พ่อก็ต้องขอให้ลูกช่วยดูแลอลิสาแทนพ่อหน่อยนะ” “ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุดครับคุณสมชาย” ธันวาตอบอย่างหนักแน่น “ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง” ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ธันวาก็เข้ามาดูแลอลิสาและคุณสมชายที่โรงพยาบาลอย่างสม่ำเสมอ เขาคอยช่วยเหลือทุกอย่าง ตั้งแต่การไปซื้ออาหาร ไปโรงพยาบาล จนถึงการอยู่เป็นเพื่อนอลิสาตอนกลางคืน “คุณมาบ่อยจังเลยนะคะ” อลิสาเอ่ยขึ้นในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งรอผลการตรวจของคุณพ่อ “ก็ผมเป็นห่วงคุณนี่ครับ” ธันวาตอบ “แล้วก็เป็นห่วงคุณสมชายด้วย” “ขอบคุณนะคะ” อลิสาบอก “จริงๆ หนูไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่มีคุณ” “ไม่ต้องคิดมากนะครับ” ธันวาจับมือเธอไว้ “ผมอยู่ที่นี่แล้ว” วันเวลาที่ผ่านไปในโรงพยาบาล เป็นบทพิสูจน์ที่สำคัญสำหรับธันวา เขาทุ่มเทเวลาและความใส่ใจให้กับอลิสาและครอบครัวของเธออย่างเต็มที่ เขาแสดงให้เห็นถึงความรับผิดชอบ ความอดทน และความรักที่แท้จริง คุณสมชายค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ ท่านมองดูการกระทำของธันวาด้วยความชื่นชม “ธันวา” คุณสมชายกล่าวในวันที่ท่านใกล้จะได้ออกจากโรงพยาบาล “พ่อ… อยากจะขอบคุณลูกนะ” “ไม่เป็นไรครับคุณสมชาย” ธันวาตอบ “ผมยินดีเสมอ” “ลูก… ได้พิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็นแล้ว” คุณสมชายกล่าว “พ่อ… ภูมิใจในตัวลูกนะ” คำพูดนั้นทำเอาธันวาถึงกับน้ำตาคลอ เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะได้รับคำชมจากคุณสมชาย “ผม… ผมดีใจมากครับคุณสมชาย” ธันวาตอบ “ขอบคุณครับ” อลิสายืนมองอยู่ห่างๆ น้ำตาไหลออกมาด้วยความตื้นตัน เธอดีใจที่เห็นพ่อของเธอปลอดภัย และดีใจที่ธันวาได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว “เป็นไงบ้างคะ?” ธันวาหันมาถามเธอ “หนู… ดีใจมากค่ะ” อลิสาบอก “ขอบคุณนะคะธันวา” “ไม่เป็นไรครับ” ธันวาเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้เธอ “ผมรักคุณนะอลิสา” “หนูก็รักคุณค่ะธันวา” อลิสาตอบ บททดสอบความเชื่อใจครั้งนี้ ทำให้ความสัมพันธ์ของอลิสาและธันวาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม พวกเขาผ่านพ้นอุปสรรคสำคัญมาได้ และพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไปในความสัมพันธ์ที่มั่นคงยิ่งขึ้น แต่ก็ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่รอให้พวกเขาได้พบเจอ.