“คุณกลับมาแล้ว” พิมพ์ชนกกล่าว “ฉันคิดว่าคืนนี้คุณคงไม่กลับมา” ราเชนยิ้มบางๆ “ผมมีเรื่องต้องจัดการ” เขาตอบ “แต่ผมอยากจะมาหาคุณ” เขาเดินเข้ามาใกล้ และยืนอยู่ข้างๆ เธอ “คุณมีเรื่องอยากจะ… คุยกับผมใช่ไหม” พิมพ์ชนกพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ฉายชัดบนใบหน้าของเขา แต่ในแววตาคู่นั้นเธอกลับมองเห็นความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ “ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “ฉันได้ยินบางอย่าง… จากห้องทำงานของคุณเมื่อวานนี้” ราเชนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว “ผมรู้” เขาพูด “ผมรู้ว่าคุณได้ยิน” “ใครคือคนที่คุณคุยด้วยคะ” พิมพ์ชนกถามตรงๆ “และ ‘ความผิดพลาดในอดีต’ ที่เขาพูดถึงคืออะไร” ราเชนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองเธออย่างจริงจัง “พิมพ์ชนก ผมขอโทษ” เขาเริ่มต้น “ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันซับซ้อน และผมเองก็… ไม่ได้เตรียมใจว่าจะต้องมาอธิบายเรื่องพวกนี้ให้คุณฟังเร็วขนาดนี้” “แต่คุณต้องอธิบายค่ะ” พิมพ์ชนกยืนกราน “ฉันไม่ใช่เด็ก ที่จะไม่เข้าใจอะไรเลย ฉันคือภรรยาของคุณในนาม และฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้” “ผมรู้” ราเชนพยักหน้า “คนที่คุณได้ยินเมื่อวานนี้ คือคุณพฤกษ์” “คุณพฤกษ์?” พิมพ์ชนกเอ่ยชื่อนั้นอย่างไม่คุ้นเคย “เขาคือใครคะ” “เขาเป็น… เพื่อนเก่าของผม” ราเชนอธิบาย “และเขาก็คือคนที่เกี่ยวข้องกับ… เรื่องในอดีตที่ผมเคยพูดถึง” “เรื่องในอดีตที่คุณเคยบอกว่าจะไม่ให้มันส่งผลกระทบต่อชีวิตของเรา?” พิมพ์ชนกถาม เสียงของเธอแฝงความไม่ไว้วางใจ “ใช่” ราเชนตอบ “ผมเคยบอกคุณแบบนั้น และผมจะทำตามคำพูดของผม” “แล้ว ‘ความผิดพลาด’ ล่ะคะ” พิมพ์ชนกยังคงคาใจ “มันคืออะไร” ราเชนหลับตาลงครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมสมาธิ “มันเป็นเรื่องที่… พัวพันกับธุรกิจของครอบครัวเราสมัยก่อน” เขาเริ่มเล่า “ในอดีต… ครอบครัวของผมเคยทำธุรกิจที่ใหญ่มาก และมีบางอย่าง… ที่ผิดพลาดไป ทำให้เกิดความเสียหาย และ… มีคนที่ต้องรับผิดชอบ” “ใครคะ” พิมพ์ชนกถามต่อ “คุณพ่อของผม” ราเชนตอบเสียงเบา “ท่าน… พยายามแก้ไขเรื่องนี้ด้วยตัวเอง แต่ก็ไม่สำเร็จ และมันก็สร้างปัญหาใหญ่ให้กับครอบครัวเราในตอนนั้น” “แล้วคุณพฤกษ์… เกี่ยวข้องอย่างไร” “คุณพฤกษ์… เป็นคนที่ได้รับผลกระทบโดยตรงจากความผิดพลาดนั้น” ราเชนพูด “เขา… เสียทุกอย่างไป เพราะความผิดพลาดนั้น” พิมพ์ชนกนิ่งอึ้งไป “เขา… ต้องการอะไรจากคุณคะ” “เขา… ต้องการให้ผมชดใช้” ราเชนตอบ “แต่ไม่ใช่แค่เรื่องเงินทอง” “หมายความว่ายังไงคะ” “เขาต้องการ… ให้ผมทำบางอย่าง เพื่อชดเชยสิ่งที่เขาเสียไป” ราเชนพูด “และ… สิ่งที่เขาต้องการนั้น มันก็ส่งผลกระทบต่อ… สัญญาของเรา” พิมพ์ชนกเบิกตากว้าง “สัญญาของเรา… มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้คะ” “มันเป็น… ส่วนหนึ่งของข้อตกลง” ราเชนอธิบาย “คุณพฤกษ์… ได้ช่วยเหลือครอบครัวผมไว้ในตอนนั้น ด้วยการ… รับภาระบางอย่างแทน” “ภาระอะไรคะ” “เขา… ได้แบกรับความผิดบางอย่างไว้แทนคุณพ่อผม” ราเชนกล่าว “และ… เพื่อแลกกับการช่วยเหลือครั้งนั้น เขาก็ได้… สัญญากับครอบครัวผมว่า… จะมีบางสิ่งบางอย่างที่เขาจะได้รับในอนาคต” “และนั่นคือ… สัญญาที่แต่งงานของเรา?” พิมพ์ชนกถาม เสียงของเธอสั่นเครือ ราเชนพยักหน้าอย่างช้าๆ “ไม่ใช่… สัญญาแต่งงานของเราโดยตรง” เขาแก้ “แต่… มันเป็นผลพวงมาจากสัญญานั้น” “ฉันไม่เข้าใจ” พิมพ์ชนกส่ายหน้า “ครอบครัวของผม… สัญญาว่าจะมอบบางสิ่งบางอย่างให้กับคุณพฤกษ์ในอนาคต” ราเชนกล่าว “ซึ่ง… สิ่งนั้นก็คือ… การแต่งงานกับลูกหลานของครอบครัวเรา” พิมพ์ชนกอ้าปากค้าง “หมายความว่า… คุณ… คุณถูกบังคับให้แต่งงานกับฉัน?” “ไม่เชิงครับ” ราเชนรีบแก้ “ผม… ไม่ได้ถูกบังคับโดยตรง แต่… มันเป็นข้อตกลงที่ใหญ่กว่านั้น” “คุณพฤกษ์… เป็นคนที่คาดหวัง… การแต่งงานครั้งนี้” ราเชนพูดต่อ “เขา… ต้องการที่จะ… แก้แค้นในแบบของเขา” “แก้แค้น? แก้แค้นใครคะ” “แก้แค้น… ครอบครัวผม” ราเชนตอบ “และ… แก้แค้น… โชคชะตา” พิมพ์ชนกยืนนิ่งราวกับถูกสาป เธอไม่สามารถขยับตัวได้ ความคิดของเธอตีกันยุ่งเหยิง “แล้ว… แล้วที่ฉันได้ยิน… ‘ผมควรจะบอกความจริงกับเธอไปตั้งแต่แรก’… นั่นหมายถึงใครคะ” “นั่น… คือคุณพฤกษ์” ราเชนตอบ “เขา… รู้สึกผิดที่ทำให้เรื่องมันซับซ้อนแบบนี้” “เขา… รู้สึกผิดที่หลอกฉัน?” พิมพ์ชนกถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “เขา… รู้สึกผิดที่… ต้องทำให้คุณต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้” ราเชนอธิบาย “เพราะ… ความผิดพลาดในอดีตของครอบครัวผม… ทำให้คุณต้องมารับภาระนี้” “แต่… ฉันก็ไม่ใช่เหยื่อเสียทีเดียว” พิมพ์ชนกพูด “ฉันก็มีส่วน… ในสัญญาของครอบครัวฉันเหมือนกัน” “ใช่” ราเชนพยักหน้า “ครอบครัวของคุณ… ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับ… หนี้สินในอดีตนั้นเช่นกัน” “หนี้สิน?” พิมพ์ชนกทวนคำ “แต่… พ่อของฉันบอกว่า… มันเป็นแค่การช่วยเหลือทางธุรกิจ” “มัน… ซับซ้อนกว่านั้นครับ” ราเชนกล่าว “มันเป็น… การช่วยเหลือที่มาพร้อมกับ… ข้อผูกมัด” “ข้อผูกมัดอะไรคะ” “ข้อผูกมัดที่… ทำให้ครอบครัวเราต้อง… พึ่งพาอาศัยกัน” ราเชนตอบ “และ… เมื่อถึงเวลาที่ต้อง… ชดใช้… มันก็เลยมาผูกพันกับ… สัญญาแต่งงานของเรา” พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใครอีกต่อไป ระหว่างคำพูดของพ่อ และคำพูดของราเชน “แล้ว… ความรู้สึกของคุณล่ะคะ” พิมพ์ชนกถาม น้ำเสียงอ่อนลง “คุณ… คุณรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้” ราเชนเงียบไปครู่หนึ่ง เขาหันกลับมามองสวนกุหลาบที่กำลังผลิบาน “ผม… ไม่รู้” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา “ผม… ไม่เคย… รู้สึกถึงความรัก… หรือ… ความผูกพัน… กับใคร… มาก่อน” “แล้ว… การแต่งงานของเรา… มันมีความหมายอะไรกับคุณ” “มัน… เป็นข้อตกลง” ราเชนกล่าว “ผม… ต้องทำให้มันสำเร็จ” “แล้ว… ถ้าฉัน… ไม่ต้องการ… ที่จะอยู่ตรงนี้ล่ะคะ” พิมพ์ชนกถาม “ถ้าฉัน… ขอให้เรื่องนี้จบลง” ราเชนหันมามองเธอ แววตาของเขามีแววบางอย่างที่พิมพ์ชนกอ่านไม่ออก “ผม… ไม่สามารถทำแบบนั้นได้ครับ” เขาตอบ “มัน… เป็นข้อตกลงที่สำคัญ… เกินกว่าจะยกเลิกได้” “คุณ… คุณกำลังบังคับฉัน?” พิมพ์ชนกถาม น้ำเสียงเริ่มสั่น “ผม… ไม่ได้บังคับคุณ” ราเชนแก้ “แต่… ผมก็ไม่สามารถปล่อยให้คุณไปได้” “ทำไมคะ” “เพราะ… ถ้าคุณไป… มันจะส่งผลกระทบ… ต่อหลายสิ่งหลายอย่าง” ราเชนกล่าว “ไม่ใช่แค่กับผม… แต่กับ… ครอบครัวของคุณ… และ… ครอบครัวของผม” พิมพ์ชนกหลับตาลง เธอต้องการเวลาที่จะประมวลผลทุกสิ่งที่ได้ยิน “ฉัน… ขอเวลาคิดนะคะ” เธอพูด “ฉัน… ต้องการเวลาอยู่คนเดียว” ราเชนพยักหน้า “ผมเข้าใจ” เขาตอบ “แต่… ถ้าคุณต้องการอะไร… หรือ… มีคำถาม… อย่าลังเลที่จะ… บอกผม” เขาเดินจากไป ทิ้งพิมพ์ชนกไว้เพียงลำพังท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกกุหลาบ หัวใจของเธอหนักอึ้ง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกพันธนาการด้วยสัญญาที่มองไม่เห็น ซึ่งผูกมัดเธอไว้กับชายที่เธอแทบจะไม่รู้จัก ความรู้สึกของการถูกหลอกลวงปะปนกับความสับสน และความหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้คือ ชีวิตของเธอ… ได้เปลี่ยนไปตลอดกาลแล้ว